Arnaud Beltrame – Ο ήρωας γάλλος αστυνομικός που έδωσε τη ζωή του για να σώσει τους ομήρους ήταν αδελφός

ο Arnaud Beltrame είχε μυηθεί στις τάξεις της το 2008 στη Στοά Respectable Lodge Jerame Bonaparte και στο βαθμό του διδασκάλου το 2012.

Συμμετοχή της ΜΣτΑΑΣΤ στην δεύτερη ετήσια εκδήλωση των Initiatory Encounters

Ιδιαίτερα ευχαριστημένη επέστρεψε η αντιπροσωπεία μας, της Μεγάλης Στοάς του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου Ελλάδος, από την συμμετοχή της και στην δεύτερη ετήσια εκδήλωση των «Initiatory Encounters», που εφέτος έλαβε χώρα στην Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας στο διήμερο 3 και 4 Μαρτίου .

Ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου αδ. Παναγιώτης Θαλάσσης μιλάει για όλους και όλα σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη

Σήμερα έχουμε τη τιμή και τη χαρά να σας παρουσιάσουμε τη συνέντευξη που έδωσε στο Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος του Αρχαίου Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου αδ. Παναγιώτης Θαλάσσης.

Δελτίου Τύπου της Μεγάλης Στοάς του ΑΑΣΤ – Αντιπροσωπεία της Μεγάλης Στοάς στη Σερβία

....αντιπροσωπεία της Μεγάλης Στοάς του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου Ελλάδος με επικεφαλής τον Αναπληρωτή Μεγάλο Διδάσκαλο ανταποκρίθηκε στηνΠρόσκληση της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Σερβίας

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008

Βιογραφικά Στοιχεία Carl Gustav Jung

Πόσο δύσκολο - αν όχι ακατόρθωτο - είναι το να προσπαθήσει και μόνο κάποιος να συγγράψει τη σύντομη βιογραφία μιάς τόσο πολυσύνθετης προσωπικότητας, όπως είναι ο Carl Gustav Jung;

Από την πρώτη, κιόλας, στιγμή που ξεπήδησε αυτό το ερώτημα από το νού μου, δεν έπαψα ούτε λεπτό να αναλογίζομαι τις εικόνες και τις λέξεις που θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν αυτό το ον, χωρίς να το περιορίσουν, χωρίς να το παρερμηνεύσουν. Ο Ψυχολόγος, ο Θεραπευτής, ο Εσωτεριστής, ο Επιστήμων, ο Ερευνητής, ο Μαγγελάνος του Ασυνειδήτου, ο Άνθρωπος;

Οι επιστημονικοί όροι μιας αυστηρά ακαδημαϊκής προσέγγισης φάνταζαν απίστευτα λιτοί, αλλά και τραγικά απομακρυνσμένοι από την ουσία του θέματος. Για κάθε ένα νοητικό μου ερώτημα, ελάμβανα άμεσα μιαν απάντηση αποτρεπτική και τα λόγια του Jung αντηχούσαν μες το μυαλό μου, έως ότου το ερώτημα παύσει.

'Η επιστήμη λειτουργεί με έννοιες μέσου όρου, πολύ γενικές για να δικαιώσουν την υποκειμενική ποικιλία μιας ζωής'.

Κάθε παύση του νού αντιστοιχούσε στο θάνατο ενός ερωτήματος. Και κάθε ένας θάνατος οδηγούσε αναπόφευκτα στη γέννηση ενός ερωτήματος νέου (jung) που πλάι στις περιδινήσεις του νού, έσπευδαν να το ενισχύσουν και οι στροβιλισμοί των ψυχικών μου διλημμάτων. Πώς είναι δυνατόν να περιγράψεις με λόγια φθηνά τον πλούτο της ζωής ενός ανθρώπου, όταν μάλιστα ο ίδιος είχε εξ αρχής αρνηθεί πεισματικά να συγγράψει μια αυτοβιογραφία;

'Ξέρω πάρα πολλές αυτοβιογραφίες, με τις αυταπάτες τους και τα φανερά ψεύδη τους και γνωρίζω πάρα πολλά για το ανέφικτο της αυτο-απεικόνισης, για να επιθυμήσω να επιχειρήσω κάτι τέτοιο'.

Παρ' όλα αυτά, την άνοιξη του 1957 ο Jung αποφάσισε να αφήσει στην άκρη τις αρχικές του επιφυλάξεις και με τη συμβολή της πένας της Ανιέλα Γιάφφε, προχώρησε στην καταγραφή μίας από τις πιο σημαντικές Ψυχικές Παραδόσεις που πέρασαν ποτέ από έναν άνθρωπο σ' έναν άλλο. Έτσι κι εγώ, νιώθοντας πλέον ανίκανος ν' αντισταθώ στη δύναμη αυτής της βαθύτατα εσωτερικής εκπόρευσης, αποφάσισα συνειδητά να διαλύσω κάποια από τα νεφελώματα που μάταια προσπαθούν να παρεμποδίσουν την έλευση του φωτός - και τις λαμπρές ακτίνες της ψυχής του Jung - στα σκοτάδια του νού και της κατακερματισμένης εκπεσούσας ψυχής του ανθρώπου. Αυτή την άνοιξη του 2005.

Σας διαβεβαιώνω, λοιπόν, πως πρόκειται - καθόλη τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του κειμένου - να παραμείνω πιστός στην έννοια της ανάληψης του 'έργου', όπως ο ίδιος την όρισε λέγοντας ότι 'κανένα έργο δεν δικαιώνεται, εάν δεν έχει επιβληθεί από μέσα'.

'Ένα βιβλίο μου είναι πάντα υπόθεση μοίρας...Η μοίρα το θέλησε - αυτό μου συνέβαινε πάντα - ώστε όλες οι <<εξωτερικές>> πλευρές της ζωής μου να είναι συμπτωματικές. Μόνο ό,τι είναι εσωτερικό αποδείχτηκε ότι έχει ουσία και αποφασιστική αξία'.

Γνωρίζοντας ότι κύριο μέλημά του ήταν να μοιραστεί τις εμπειρίες του με όσους αληθινά επιθυμούν να τις δούν εσωτερικά, θα αφιερώσω την πραγματεία μου αυτή στον 'Εσωτερικό Jung', αφήνοντας τα εξωτερικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή και το έργο του, στους ιστορικούς και τους διάφορους 'ετερόφωτους' Γιουνγκιανούς ψυχολόγους και παρα-ψυχολόγους. Όπως είχε πεί και η Ανιέλα Γιάφφε: οι υποκειμενικές του δηλώσεις μπορούν να γίνουν δεκτές μόνον από όσους έχουν παρόμοιες εμπειρίες - ή, για να το πω διαφορετικά - από εκείνους που μέσα στην ψυχή τους η εικόνα του Θεού έχει τα ίδια η παρόμοια χαρακτηριστικά.

Τέτοιου είδους είναι η σύνδεσή μου με τον Jung, εσωτερική, και αλήθεια το λέω ότι δεν ήταν λίγες - ούτε αμελητέες - οι στιγμές που συνέλαβα τον εαυτό μου να διαβάζει μία του πρόταση και να γνωρίζει συγχρόνως τί θα ακολουθήσει στην επόμενη και τί προηγήθηκε της παρούσας. Πέρασαν χρόνια ολόκληρα μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήμουν εγώ που με έναν τρόπο 'μυστικό' συνδεόμουν με το πρόσωπο του Jung, αλλά ο εαυτός μου που στον καθρεύτη της ψυχής του (Jung) έβλεπε ν' αντανακλάται αυτός ο 'Απρόσωπος Αρχετυπικός Άνθρωπος'. Αλλά το ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο: τί είναι τελικά ο Άνθρωπος, το νόημα και η ζωή του;

'Αυτό που είμαστε στα εσωτερικά μας μάτια, αυτό που δείχνει ότι είναι ο άνθρωπος sub specie aeternitatis, εκφράζεται μόνο σε μυθολογική γλώσσα. Ο μύθος είναι πιό ατομικός και εκφράζει τη ζωή με μεγαλύτερη ακρίβεια απ' ότι η επιστήμη'.

Ο κόσμος θέλει να θυμάται το όνομα του Jung περιτριγυρισμένο από τις 'παρασιτικές' απόψεις του (κόσμου) περί της ψυχής, του ασυνειδήτου, της προβολής, της μεταβίβασης, της εξατομίκευσης, του Ταυτού και διάφορων άλλων σημαντικότατων επιστημονικών όρων. Αλλά, όπως φαίνεται, ο κόσμος έχει ξεχάσει ακόμη και την ίδια τη σημασία της Επιστήμης, όπως και την Αλήθεια που την συνδέει με τον Μύθο. Μία Αλήθεια, ωστόσο, που συνήθως χρησιμοποιείται απλά ως ένας όρος, κάτω απ' το φώς του οποίου προσπαθούμε μάταια να 'αποκρύψουμε' τα σκοτάδια του κόσμου της Λήθης που ζούμε.

Ο μύθος του κάθε ανθρώπου είναι προσωπική υπόθεση ή, μάλλον, υπόθεση της προσωπικότητάς του. Πόσοι, όμως, από εμάς είμαστε ικανοί να 'ανακαλύψουμε' τον προσωπικό μας μύθο αντί να προβάλουμε συνεχώς, δεξιά και αριστερά, την ασυνάρτητη μυθοπλασία μας; Αυτό είναι ένα ερώτημα που ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς ωφείλει με τον καιρό να το απαντήσει, μιας και απ' ότι φαίνεται η πεισματική άρνηση ενός τέτοιου απολογισμού μπορεί να έχει μόνον καταστροφικά αποτελέσματα για τον άνθρωπο.

Ας αφήσουμε, όμως, προς το παρόν στην άκρη τον προσωπικό μας μύθο και ας εστιαστούμε στον μύθο του Carl Gustav Jung, όπως μας τον παρουσιάζει ο ίδιος στο κύκνειο άσμα του που φέρει τον τίτλο 'Αναμνήσεις - Σκέψεις - Όνειρα'. Τα λόγια και οι φράσεις που δανείστηκα προέρχονται αποκλειστικά από το συγκεκριμένο βιβλίο και είναι σημειωμένες σε αυτό το κείμενο με κόκκινο χρώμα, ελπίζοντας κάποια στιγμή να βρεθούμε όλοι μας πίσω από αυτές τις κόκκινες γραμμές. Να κριθούμε και να συγκριθούμε με την ευρύτερη έννοια των όρων.

'Ο άνθρωπος δεν μπορεί να συγκρίνει τον εαυτό του με κανένα άλλο πλάσμα...Είμαι άνθρωπος. Αλλά τί θα πεί να είμαι άνθρωπος; Όπως κάθε άλλο ον, είμαι ένα τμήμα της άπειρης θεότητας, αλλά δεν μπορώ να συγκρίνω τον εαυτό μου με κανένα ζώο, φυτό ή πέτρα. Μόνο ένα μυθικό ον είναι ευρύτερο από τον άνθρωπο'.

Ο Jung πίστευε ότι δεν μπορούν να τεθούν όρια στη ζωή ενός ανθρώπου - ούτε αρχή, ούτε τέλος. Ισχυριζόταν - ή, μάλλον, γνώριζε πολύ καλά - ότι η ανθρώπινη αντίληψη της ζωής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανάμνηση. Για έναν άνθρωπο η ζωή αρχίζει από κάποιο ορισμένο σημείο που εκείνος τυγχάνει να θυμάται, ενώ το τέλος της μένει για τον ίδιο σχεδόν αόριστο. Αλήθεια, πόσοι πραγματικά γνωρίζουν τις έννοιες της Αρχής και του Τέλους και πόσο καλά θυμούνται το τί πραγματικά Είναι;

'Η ζωή μου έδινε πάντα την εντύπωση ότι μοιάζει με φυτό που ζεί από τις ρίζες του. Η αληθινή του ζωή είναι αόρατη, κρυμμένη στις ρίζες. Το μέρος που είναι ορατό, επάνω από το έδαφος, διαρκεί μόλις ένα και μόνο καλοκαίρι. Ύστερα μαραίνεται - μια εφήμερη οπτασία...Ποτέ, ωστόσο, δεν έχασα την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι που ζεί και έχει και διάρκεια κάτω από την αιώνια ροή. Αυτό που βλέπουμε είναι το άνθος, που περνά. Το ρίζωμα παραμένει'.

Ένα ον, για να μπορέσει να καταστεί Ολόκληρος Άνθρωπος, θα πρέπει να βιώσει την ενότητα των στοιχείων που το συνθέτουν, συνενώνοντας τον ορατό κόσμο του συνειδητού (το άνθος) με τον αόρατο κόσμο του ασυνειδήτου (τις ρίζες). Τόσο οι ψυχές μας, όσο και τα σώματά μας (ας μην πραγματευτούμε εδώ την πνευματική μας καταγωγή), αποτελούνται από ατομικά στοιχεία που στην ολότητά τους συνθέτουν την ενδογενή ιστορική μας οικογένεια, η οποία μετά βίας εναρμονίζεται με τις εφήμερες συνθήκες του παρόντος.

'Επομένως, σώμα και ψυχή έχουν έντονα ιστορικό χαρακτήρα και δεν βρίσκουν τη σωστή θέση τους στο καινούριο, στα πράγματα που μόλις έχουν κάνει την εμφάνισή τους...Δεν έχουμε καθόλου αποκοπεί εντελώς από τον Μεσαίωνα, την Κλασσική Αρχαιότητα και τον πρωτογονισμό, όπως αρέσκεται να προσποιείται η σύγχρονη ψυχή μας. Παρ' όλα αυτά, έχουμε βυθιστεί σ' έναν καταράκτη προόδου που μας παρασύρει προς το μέλλον με μεγαλύτερη ορμή όσο πιό πολύ μας απομακρύνει από τις ρίζες μας....Δεν ζούμε πια μ' αυτό που έχουμε, αλλά με υποσχέσεις, δεν ζούμε πια στο φως του σήμερα, αλλά στο σκοτάδι του μέλλοντος που ελπίζουμε ότι τελικά θα φέρει τη σωστή ανατολή'.

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν φαίνεται ότι είναι απλά ανίσχυροι να συνθέσουνε τα μόρια της διασπασμένης τους ψυχής, αλλά ανικανοποίητοι από το παρόν, φιλοδοξούν μάταια για ένα μέλλον που υπόσχεται Αιώνες Χρυσούς. Θαμπωμένοι από τη λάμψη αυτού του χρυσού που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι το μέλλον τους θα είναι πάντα σκοτεινό, όσο τα σκοτάδια της άγνοιας σκεπάζουνε το παρελθόν τους.

'Όσο λιγότερο κατανοούμε τί αναζητούσαν οι πατέρες μας και οι προπάτορές μας, τόσο λιγότερο κατανοούμε τον εαυτό μας και έτσι συντελούμε με όλη μας τη δύναμη ώστε να χάσει το άτομο τις ρίζες του και τα οδηγητικά του ένστικτα, για να γίνει ένα μόριο μέσα στη μάζα, αιχμάλωτο αυτού που ο Νίτσε αποκαλούσε πνεύμα της βαρύτητας'.

Συνειδητοποιόντας τους μοιραίους δεσμούς του με τους προγόνους του, ο Jung είχε την εντύπωση ότι ώφειλε να απαντήσει στα ερωτήματα που η μοίρα είχε υποβάλει σε αυτούς και που ακόμη δεν είχαν απαντηθεί ή σαν να έπρεπε να συμπληρώσει και να συνεχίσει πράγματα που οι προηγούμενοι αιώνες είχαν αφήσει ατελείωτα. Αλήθεια, όμως, ποιοί ήταν οι πρόγονοι του και τί γνωρίζουμε για αυτούς και το έργο τους;

Για τη μητέρα του Emilie Preiswerk Jung και τον πατέρα του Paul Jung έχει γράψει ο ίδιος αμέτρητες σελίδες, περιγράφοντας τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα που περιέπλεκαν τις ζωές τους με τη δική του και γενικότερα με τη Ζωή. Αυτό, όμως, που ειλικρινά μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας το τελευταίο του βιβλίο, είναι η εξής αναφορά στο οικόσημο της οικογένειας Jung και στον αποσυμβολισμό του:

'Τον χειμώνα του 1955 - 56 χάραξα τα ονόματα των πατρικών προγόνων μου σε τρείς πέτρινες πλάκες και τις τοποθέτησα στην αυλή του Πύργου. Ζωγράφισα το ταβάνι με θέματα από τα οικόσημα της γυναίκας μου, το δικό μου και των γαμπρών μου. Το οικόσημο της οικογένειας Γιούγκ ήταν αρχικά ο φοίνικας, που συνδέεται με τις ιδέες 'νέος', ΄νεότητα', 'αναγέννηση'. Ο παππούς μου άλλαξε τα στοιχεία του οικόσημου, ίσως από αντίδραση στον πατέρα του. Ήταν ένθερμος Ελευθεροτέκτων και Μεγάλος Σεβάσμιος της Ελβετικής Στοάς. Αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο στις αλλαγές που έκανε στο οικόσημο. Αναφέρω αυτό το σημείο, που δεν έχει καθεαυτό σημασία, επειδή ανήκει στο ιστορικό πλέγμα της σκέψης και της ζωής μου.

Εξ αιτίας αυτής της αναθεώρησης του παππού μου, το οικόσημό μου δεν περιέχει πιά τον αρχικό φοίνικα. Τη θέση του την έχει πάρει ένας γαλάζιος σταυρός επάνω δεξιά. Κάτω αριστερά είναι ένα γαλάζιο τσαμπί σταφύλια σε χρυσό φόντο. Ανάμεσά τους, ένα χρυσό αστέρι με μιά γαλάζια γραμμή. Ο συμβολισμός αυτών των οικόσημων είναι Τεκτονικός ή Ροδοσταυρικός. Ακριβώς όπως ο σταυρός και το ρόδο αντιπροσωπεύουν το Ροδοσταυρικό πρόβλημα των αντιθέτων, δηλ. το Χριστιανικό και το Διονυσιακό στοιχείο, έτσι και ο σταυρός και το σταφύλι είναι σύμβολα του ουράνιου και του χθόνιου πνεύματος. Το συνενωτικό σύμβολο είναι το Χρυσό Αστέρι, ο Χρυσός των Φιλοσόφων'.

Παρ' όλα αυτά, ο Carl Gustav Jung δεν έζησε ποτέ μιά ζωή ετερόφωτη, απλά επικαλούμενος κάποιου είδους Τεκτονική, Ροδοσταυρική ή ακόμη και Αλχημιστική καταγωγή και διαδοχή - λόγο της σχέσης του πρόγονού του και επίσης ιατρού Καρλ Γιουγκ (πέθανε το 1645), με τα έργα και τις πραγματείες των Μιχαήλ Μάγιερ και Γκεράντους Ντόρνεους. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η ποιότητα της ζωής ενός ανθρώπου πρέπει να αντανακλάται στα έργα του αντί να προβάλεται στους προγόνους του, προτίμησε να αφιερώσει τη ζωή του στη θεραπεία απλών ανθρώπων που βασανίζονταν από εσωτερικά σχίσματα, παρά να σπαταλήσει τον υπερπολίτιμο χρόνο του με ανθρώπους που αρέσκονταν στα απατηλά 'γλυκύσματα' μιάς επίπλαστης 'ελιτίστικης' ζωής.

''Έχω μιλήσει με πολλούς διάσημους ανθρώπους της εποχής μου, με τους μεγάλους της επιστήμης και της πολιτικής, με εξερευνητές, καλλιτέχνες και συγγραφείς, πρίγκηπες και οικονομικούς παράγοντες. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, ελάχιστοι από αυτούς υπήρξαν σημαντικές εμπειρίες για μένα. Η συνάντησή μας έμοιαζε με τις συναντήσεις των πλοίων στην ανοιχτή θάλασσα, που ανταλλάσουν χαιρετισμούς με τις σημαίες'.

Αφιερωμένος στο έργο της συνένωσης των αντιθέτων, κατάφερε να γιατρέψει χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές μέσω της μεθόδου της ψυχανάλυσης - ή, μάλλον, μέσω της ανάλυσης της Ψυχής - , αλλά τελικά ήταν αναπόφευκτο να δεχθεί και τα πυρά όλων αυτών που θέλαν εγωϊστικά να στιγματίσουν τις απόψεις του ως αιρετικές.

'Αρκετά έχω υποφέρει από την έλλειψη κατανόησης και από την μοναξιά που αντιμετωπίζει κανείς όταν λέει πράγματα που οι άνθρωποι δεν κατανοούν...Θα με είχαν κάψει ως αιρετικό στον Μεσαίωνα'.

Ευτυχώς, ποτέ δεν κατάφεραν τα βέλη αυτών των 'μεσαιωνικών ψυχών' (που συνήθως οι ίδιες θέλουν να καταδικάζουν τον Μεσαίωνα) να πληγώσουν αγιάτρευτα την καρδιά του. Αν και είναι ολοφάνερο ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που οι πληγές του γέμιζαν σαν μελάνη με αίμα την πένα που είχε για να γράφει.

Φαντάζουν πραγματικά παράλογες οι επιθέσεις που δέχθηκε απ' την πλευρά του 'δογματικού χριστιανισμού', ο οποίος θεωρούσε τις θέσεις του 'σαφώς απ' έξω', παρόλο που ο ίδιος δήλωνε με ειλικρίνεια χριστιανός, όπως και ότι 'η ψυχή είναι από τη φύση της θρησκευτική'.

'Ανακαλύπτω ότι όλες μου οι σκέψεις στρέφονται γύρω από τον Θεό, όπως οι πλανήτες γύρω από τον ήλιο και έλκονται εξ ίσου ακατανίκητα προς Αυτόν. Θα το ένιωθα ως το πιό χοντρό αμάρτημα να αντιτάξω οποιαδήποτε αντίσταση σ' αυτή τη δύναμη...Τότε κατάλαβα ότι ο θεός - τουλάχιστο για μένα - ήταν μια από τις πιό άμεσες εμπειρίες'.

Όπως μας λέει και η Ανιέλλα Γιάφφε: 'Μόνο μετά τον θάνατό του άρχισαν οι θεολόγοι να λένε ότι ο Jung υπήρξε αναμφισβήτητα μια ξεχωριστή μορφή στην θρησκευτική ιστορία του αιώνα μας'. Αλλά αυτό ήταν κάτι που και ο ίδιος το περίμενε, γι' αυτό και κατάφερε να συνθέσει το έργο του παραμένοντας ανεπηρρέαστος από οποιουσδήποτε αρνητικούς εξωγενείς παράγοντες.

'Αν θελήσω να μάθω την αξία της ζωής μου, μπορώ μόνο να μετρήσω τον εαυτό μου σε σύγκριση με τους αιώνες και τότε θα πρεπει να πω, Ναί, σημαίνει κάτι. Μετρημένη σύμφωνα με τις σημερινές ιδέες, δεν σημαίνει τίποτα'.

Η ζωή και το έργο του Jung είναι όπως μας λέει ο ίδιος 'η ιστορία της συνειδητοποίησης του ασυνειδήτου', και αυτά που είναι και αυτά που γράφει 'Είναι Μία Ενότητα'. Αυτή η ενότητα δεν πρόκειται να γίνει κατανοητή εάν δώσουμε στον εαυτό μας το ρόλο του ασθενή και στον Jung αυτόν του ιατρού, ούτε εάν θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ιατρούς και τους συνάνθρωπους μας ως ασθενείς.

Όπως και ο ίδιος πρίν αναλάβει ενεργό θεραπευτική δράση, φρόντισε πρωτίστως να εμβαθύνει στον δικό του εσωτερικό κόσμο και να αποκαλύψει τον Αρχετυπικό Άνθρωπο, έτσι κι εμείς ωφείλουμε ως θεραπευτές της ψυχής και ψυχικά ασθενείς συγχρόνως, να συνενώσουμε τα αντίθετα σε ένα ον, στον Άνθρωπο.

Θα μπορούσα να γράψω αμέτρητες σελίδες για τη ζωή και το έργο του Carl Gustav Jung, αλλά γνωρίζω πολύ καλά ότι όσα περισσότερα λέμε, τόσο περισσότερα ξεχνάμε. Γι' αυτό και σε τούτο το σημειό θα θέσω ένα τέλος στα λόγια, έτσι ώστε οι πράξεις μας ν' αποτελέσουν μια νέα αρχή...για το Έργο της Ζωής και του Ανθρώπου. Κι αν είναι κάποια από τα λόγια του Jung να οδηγήσουν τις δικές μας πράξεις, ας συλλογιστούμε τί αληθινά εννοούσε με την παρακάτω φράση:

'Κατανοώ τον εαυτό μου μόνο στο φώς των εσωτερικών συμβάντων'.

Πηγή:http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.mystica.gr/korki_12.files

Τεκτονικό σχίσμα - Αντιδράσεις για το δημοσιεύμα του FANTOMAS

Την αντίδραση σημαντικού εκπροσώπου του Ελληνικού Τεκτονισμού προκάλεσε ο «FANTOMAS» με αφορμή τα προηγούμενα δημοσιεύματά του για τον Ελληνικό Τεκτονισμό, μετά την επανεμφάνιση του Χρήστου Μανέα. Ο εκπρόσωπος, τα στοιχεία του οποίου βρίσκονται στη διάθεσή μας και μετά από αίτημά του δεν δημοσιοποιούνται, μας εγκάλεσε διότι ως πηγές για όσα συνέβησαν στους κόλπους του Ελληνικού Τεκτονισμού κατά την περίοδο του σχίσματος
χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα του βιβλίου του Στάθη Λιακόπουλου.Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Στάθης Λιακόπουλος εκπροσωπούσε τη μία από τις δύο πλευρές του Ελληνικού Τεκτονικού Κινήματος. Υποστήριξε, μάλιστα, ότι υπήρξε μονομερής καταγραφή στο συγκεκριμένο βιβλίο για το πώς παρουσιάστηκε το τεκτονικό σχίσμα στον ελληνικό Τύπο. Ο «FANTOMAS» δημοσιεύει το συγκεκριμένο κείμενο ελπίζοντας να προκαλέσει ένα γόνιμο και δημιουργικό διάλογο, κι όχι μόνο για ιστορικούς λόγους.
Η Διάσπαση και ο Τύπος
Ο ανεύθυνος και καθαρά προπαγανδιστικός τρόπος με τον οποίο η Μεγάλη Στοά συνέχισε να ενημερώνει τους απομείναντες σ' αυτή Τέκτονες, μετά το Σχίσμα επιβεβαιώνει ότι τα σφάλματά της και οι συνέπειές τους δεν τη συνέτισαν. Εξακολουθούσε να μεταχειρίζεται τα μέλη των Στοών όχι σαν ολοκληρωμένους και πνευματικούς ανθρώπους, αλλά σαν οπαδούς κομματικής τινός οργανώσεως. Εξακολούθησε επίσης να νομίζει ότι μονοπωλεί -όπως τον παλιό καλό καιρό- τόσο την αυθεντία όσο και την πληροφόρηση στον Τεκτονικό χώρο. Για επιβεβαίωση παρουσιάζει μία μόνο απόπειρα παραπληροφόρησης που επιχείρησε. Με την από 7/1-4-1987 εγκύκλιο της Μεγάλης Γραμματείας της, κατηγορεί την Εθνική Μεγάλη Στοά ότι κατέφυγε και κατασυκοφάντησε τον Τεκτονισμό στον Τύπο.Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής:«Ότε αντελήφθησαν ότι δεν δύνανται να κάμψουν την αντίστασιν των αδελφών. εκίνησαν δυσφημιστική εκστρατεία διά του τύπου. χωρίς αποτέλεσμα, πλην του διασυρμού του Τεκτονισμού». Η αλήθεια, με επίσημα φυσικά στοιχεία, διαγράφεται εντελώς διαφορετική:Η ανακήρυξη της Εθνικής Μεγάλης Στοάς έγινε στις αρχές Ιουνίου του 1986 όπως προελέχθη και αυτό συγκλόνισε την τεκτονική Οικογένεια.Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους έστειλα μια προσωπική επιστολή σε 1.500 περίπου Τέκτονες στην Αθήνα και την επαρχία, την οποία συνόδευαν αρκετά ενημερωτικά στοιχεία και έγγραφα και τους εξηγούσα τους λόγους που οδήγησαν στην ίδρυση της Εθνικής Μεγάλης Στοάς και παρέθετα μερικές από τις δραστηριότητές της.Στις 22 Σεπτεμβρίου 1986 (παραμονές ενάρξεως των τεκτονικών εργασιών) θεωρήθηκε αναγκαίο να ενημερωθούν και προσωπικά οι Τέκτονες τόσο για τα αίτια της κρίσης, όσο και για τις προοπτικές των περαιτέρω εξελίξεων. Προς το σκοπό αυτό πραγματοποιήθηκε μια συγκέντρωση σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών όπου προσκλήθηκε να λάβει μέρος ικανός αριθμός Τεκτόνων. Αυτά τα αναφέρω για να τονίσω τα εξής:Μέχρι το τέλος του 1986, προς τιμήν των Ελλήνων Τεκτόνων, ανεξαρτήτως παρατάξεων και παρά την ευρεία δημοσιότητα που πήρε το Σχίσμα μέσα στην Τεκτονική Οικογένεια, καμιά πληροφορία σχετικά με τη διάσπαση και τους λόγους της δεν έφτασε στον Τύπο.Η Εθνική Μεγάλη Στοά εγκαινιάζοντας μια νέα γραμμή κοινωνικής και πολιτιστικής παρουσίας αποφάσισε να τιμήσει τα εκατό χρόνια από το θάνατο του μεγάλου μουσουργού και Τέκτονα Φραντς Λιστ. Για το σκοπό αυτό εξέδωσε ένα πολυτελές Λεύκωμα αναφερόμενο στη ζωή και το έργο του, καθώς και στην Τεκτονική του δράση. Παράλληλα οργάνωσε μια προσεγμένη και σεμνή καλλιτεχνική εκδήλωση στο ξενοδοχείο Χίλτον για τις 18 Ιανουαρίου 1987. Στην εκδήλωση αυτή έδωσε σκόπιμα μικρή δημοσιότητα. Περιορίστηκε σε λίγες γραμμές που έγραψε η εφημερίδα «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» προαναγγέλλοντάς την στις 15 και 17 Ιανουαρίου. Η εκδήλωση είχε προγραμματισθεί για τις 7.30 το βράδυ της Κυριακής 18 Ιανουαρίου. Το πρωί της ημέρας που επρόκειτο να γίνει η εκδήλωση (δηλαδή πριν από αυτήν), η Εθνική Μεγάλη Στοά υπέστη μια επίθεση από την εφημερίδα «Αυριανή».Μεταξύ άλλων στο κείμενο που έχει τον τίτλο ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΔΩ ΜΑΣΟΝΟΙ αναφέρει και τα εξής:«.2-3 παλιοί τέκτονες προσπαθούν να κάνουν πραξικόπημα και να καταλάβουν τη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος!!!... Τον τελευταίο καιρό ο Ευστάθιος Λιακόπουλος επιχειρεί να δώσει την εντύπωση ότι υπάρχει άλλη τεκτονική δύναμη στην Ελλάδα, η οποία μάλι στα ετοιμάζεται να κάνει μια εκδήλωση στο Χίλτον όπως έγραψε η "Μεσημβρινή". Συνεργάτης μου που ρώτησε ανθρώπους της Μεγάλης Στοάς του δήλωσαν ότι η κίνηση αυτή είναι τελείως άσχετη με τη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος. Θα έχει πλάκα να ξεσπάσει κανένας. πόλεμος μεταξύ των Μασόνων».Χαρακτηριστικό σ' αυτή την περίεργη επίθεση είναι ότι αναφέρεται χτυπητά ολόκληρο το όνομά μου, ενώ ούτε στο πρόγραμμα της εκδήλωσης, ούτε στις προαγγελίες και την είδηση της «Μεσημβρινής» είχε αναφερθεί ποτέ.Μετά όμως από αυτή την τρανταχτή είδηση και την επώνυμη αναφορά της «Αυριανής», ήταν πολύ εύκολο στους εκπροσώπους του Τύπου να με εντοπίσουν και να ζητήσουν πληροφορίες σχετικά με το σχίσμα και την Εθνική Μεγάλη Στοά. Και φυσικά, σύμφωνα με τις διακηρύξεις μας για διαφάνεια και παρρησία, είχα υποχρέωση να τους ενημερώσω.Για πρώτη φορά ο Τύπος στην Ελλάδα ασχολήθηκε πράγματι τόσο υπεύθυνα και χωρίς προκατάληψη για τον Τεκτο νισμό.Έτσι μια περίεργη επίθεση η οποία ξεκίνησε συνδυασμένα από την «Αυριανή» και από «ανθρώπους της Μεγάλης Στοάς», για να ματαιώσει μια εκδήλωση για ένα λαμπρό Τέκνο της ανθρωπότητας, τον Φραντς Λιστ και να μας συνδέσει με την Πε Ντούε και με κύκλους του Νάτο, είχε το θετικό αποτέλεσμα να ενημερωθεί το ελληνικό κοινό για τα διατρέξαντα στην τεκτονική μας οικογένεια. Για μία ακόμα φορά οι άταχτες και σπασμωδικές κινήσεις ορισμένων «κύκλων» τροχιοδρόμησαν άλλες εξελίξεις απ' αυτές που αρχικά επεδίωκαν.Πάντως η Εθνική Μεγάλη Στοά και «οι άνθρωποί της» δεν κατέφυγαν αυτοί τουλάχιστον πρώτοι στον Τύπο.

ΑψιμαχίεςΟ πόλεμος πια σχεδιάστηκε με προσοχή και με ακρίβεια. Μπορεί να μην είχε ικανότητες για θετικά έργα η «κλειστή ομάδα», αλλά το παρασκήνιο και ο πόλεμος ήταν το στοιχείο στο οποίο διέπρεψε. Κατ' αρχήν έκανε ένα χρονοδιάγραμμα.Η ανανέωση του Συμβουλίου κατά τις επιθυμίες της επέτρεψε να βαυκαλιστεί πάνω στη δήθεν ισχύ της και να νομίσει ότι έχει απαλλαγεί από το πλέγμα της ευνοιοκρατίας που την κατάτρυχε.
Η θητεία της ήταν τριετής. Το σχέδιο λοιπόν καταστρώθηκε λογικά ως εξής: Ένας χρόνος, το 1984, θα αφιερωνόταν σε σφυγμομετρήσεις, σε πόλεμο νεύρων και απειλές. Ένας χρόνος το 1985, σε καθαρό, σε αδυσώπητο πό λεμο εξόντωσης. Και ένας χρόνος, το 1986 για την αποκατάσταση των ζημιών. Αρκετός -στην Ελλάδα- για να εμφανιστεί το 1987 σαν να μη συμβαίνει τίποτα σε μια Γενική Συνέλευση που θα την ελέγχει απόλυτα. Νικήτρια πια θα διεκδικήσει μια καινούργια θητεία που θα της επέτρεπε να κυβερνάει απεριόριστα.Η επιλογή του πρώτου στόχου έγινε επίσης σωστά. Θα έκαναν επίθεση κατά του Τάγματος της Υόρκης του νεότερου και μικρότερου Τεκτονικού Τάγματος στην Ελλάδα και έμμεσα έτσι θα χτυπούσαν και τον Ύπατο γιατί έξι από τα μέλη του μέσα στους οποίους και ο αρχηγός του ανήκαν στην Υόρκη. (Ο Ύπατος Μηνάς Λογοθέτης, ο Μέγας Καγκελάριος Γεώργιος Χαλκιώτης, ο Μέγας Ρήτωρ Δημήτριος Τσιροπινάς και οι Χ. Μουζενίδης, Γ. Μιχαλόπουλος, Οδ. Λαμψίδης.)Έγινα έγκαιρα αποδέκτης των απειλών τους. Ο Κώστας Μπάλας το Σεπτέμβριο του 1984 μου εμπιστεύτηκε ότι σε μια συζήτηση που είχε με τον Αλέκο Κόγια το καλοκαίρι, ο τελευταίος του πέρασε το μήνυμα ότι ο τίτλος του Μεγ.Προκαθήμενου που είχα σαν επικεφαλής του Μεγάλου Περιστυλίου των τεκτόνων της Βασιλικής Αψίδος, ανήκε δικαιωματικά στο Χρήστο Μανέα ο οποίος και θα τον διεκδικούσε. Ο Αλέκος Κόγιας είχε επιφορτισθεί επίσης να δικαιολογήσει θεωρητικά την επίθεση. Διοχετεύτηκαν πληροφορίες για μια συγκλονιστική ομιλία την οποία θα έκανε στις διάφορες στοές με την οποία θα εγκαινίαζε τον «ιερό πόλεμο» με θέμα, περίπου, το Τεκτονικό σύστημα της Υόρκης είναι διεθνώς δήθεν ανύπαρκτο. Δέχθηκα τις απειλές με ψυχραιμία και μαζί με κάποια μικρή διάθεση πρόκλησης. Το Νοέμβριο του 1984 αποφασίστηκε μια ομαδική και πανηγυρική εισδοχή στις τάξεις της Υόρκης εκατό περίπου Αθηναίων Τεκτόνων.Η κλειστή ομάδα που παρακολουθούσε τα πάντα ξαφνιάστηκε, αλλά οι κινήσεις της είχαν τροχιοδρομηθεί. Δεν διακρίθηκε ποτέ εξ άλλου για ευελιξία ή φαντασία. Παράλληλα άρχισε μια πίεση προς τα μέλη του Υπάτου που ήταν μέλη της Υόρκης να αποχωρήσουν και να παραιτηθούν από το Τάγμα αυτό. Κυρίως η πίεση ασκήθηκε στον Ύπατο Μηνά Λογοθέτη. Στην κηδεία του μακαρίτη Παύλου Καρανίκα που έγινε το Δεκέμβριο του 1984 οι απειλές κορυφώθηκαν με πρωτοφανές ύφος και οξύτητα. Ο ίδιος ο Μανέας απείλησε τον παρόντα Μεγάλο Καγκελάριο Γιώργο Χαλκιώτη ότι θα διαγράψει και αυτόν και τον Ύπατο από το Συμβολικό Τεκτονισμό αν δεν αποχωρήσουν αμέσως από το Τάγμα της Υόρκης. Παρακολούθησα από κάποια απόσταση τη λογομαχία και μετά καθώς το σχολιάζαμε όλοι δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα ίδια μας τα αυτιά.Η ομιλία Κόγια άρχισε να περιφέρεται δειλά-δειλά στην αρχή, αλλά «ώδινε όρος και έτεκε μυν». Το περιεχόμενό της αποδείχτηκε εμβαλλωματικό, σχοινοτενές και κουραστικό. Μια ασύνδετη συλλογή από διάφορες εγκυκλοπαίδειες και βιβλία.Το αποτέλεσμα αυτής της ομιλίας πάνω στην οποία στήριζαν αφελώς τόσες ελπίδες οι κρατούντες δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικό. Οι περισσότεροι από τη διοίκηση αγνοούσαν το θέμα και στηρίζονταν στις δικές του ερμηνείες. Το κύριο πρόβλημά του ήταν ότι ασχολήθηκε με το βαθμό της Βασιλικής Αψίδας, ένα βαθμό εντελώς άγνωστο στους παλιούς, αφού είχε εισαχθεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 1976. Και μιλούσε για ένα βαθμό τον οποίο δεν κατείχε και στον οποίο ποτέ δεν είχε μυηθεί. Και το κακό ήταν ότι ανάμεσα στο ακροατήριό του υπήρχαν επτακόσιοι τουλάχιστον διδάσκαλοι τέκτονες οι οποίοι όχι μόνο κατείχαν το βαθμό, αλλά τον είχαν δουλέψει οκτώ περίπου χρόνια οι περισσότεροι με ενθουσιασμό και αφοσίωση. Η όλη σκηνή μου θύμιζε τους αμύητους εκείνους που προσπαθούν σε κάποιο σαλόνι να αντιπαραθέσουν επιχειρήματα σε τέκτονες δανειζόμενοι επιχειρήματα από βιβλία και τυπικά που βρήκαν στο Μοναστηράκι.Η αντιπαράθεση ήταν άνιση και το μόνο αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει σύγχυση μόνο στους Μαθητές και τους Εταίρους που δεν ήξεραν γιατί γίνεται τόσος θόρυβος για ένα βαθμό που δεν ανήκε ποτέ στη Μεγάλη Στοά.Όλη αυτή η σύγχυση βέβαια και η αναταραχή κρατιόνταν στο παρασκήνιο,κανείς δεν είχε τολμήσει να τη φέρει επίσημα στην επιφάνεια. Ο λόγος ήταν η Γενική Συνέλευση του Ιανουαρίου του 1985 που προς μεγάλη χαρά και ανακούφιση των κρατούντων πραγματικά πέρασε αθόρυβα.Την επόμενη μέρα της Γενικής Συνέλευσης ακριβώς κηρύσσεται θρασύδειλα ο πόλεμος. Η Μεγάλη Γραμματεία χωρίς να ενημερώσει το Συμβούλιο και χωρίς να ανακοινωθεί στην Ελλάδα τίποτε σχετικό, στέλνει ένα γράμμα-εγκύκλιο σε κακά αγγλικά προς όλες τις Μεγάλες Στοές του κόσμου και τους ανακοινώνει ότι θεωρεί το Τάγμα της Υόρκης ως άτακτο.Παρένθεση και απολογισμόςΜετά από ένα χρόνο αψιμαχιών, το σχέδιο δεν πέτυχε το σκοπό του να αποδιοργανωθεί το Τάγμα της Υόρκης κυρίως και να φοβηθεί το Ύπατο. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο όσον αφορά την Υόρκη. Όχι μόνο δεν αποδιοργανώθηκε, αλλά πέτυχε να αυξήσει σημαντικά τα μέλη της.Όσον αφορά τον Ύπατο, το αποτέλεσμα ήταν στην αρχή διφορούμενο και στο τέλος καταλυτικό. Καίτοι μέχρι ακόμα και σήμερα κανένα από τα «Κραταιά» μέλη δεν παραιτήθηκε επίσημα από την Υόρκη, τα περισσότερα έπαψαν να παρακολουθούν τις συνεδρίες της από τότε. Επίσης παρατηρήθηκε και ένας διαχωρισμός μεταξύ τους. Ενώ στην αρχή είχαν ένα κοινό μέτωπο κατά των επιθέσεων και των προσβολών της Μεγάλης Στοάς, τρία μέλη του άρχισαν να φλερτάρουν και να υποστηρίζουν τις απόψεις της κλειστής ομάδας. Αντίθετα τα μέλη εκείνα στα χέρια των οποίων βρισκόταν η εξουσία του Υπάτου και δούλευαν, έδειξαν ότι έγιναν πιο σκληρά απέναντι στα τεχνάσματα της Μεγάλης Στοάς μέχρι ένα σημείο.Μέσα σ' αυτή τη σύγχυση πάντως βρέθηκε σαν Σολομώντια και μοιραία -νομίζω για τον Τεκτονισμό- λύση να απονείμουν τον 33ο βαθμό στον Μανέα για να τον καθησυχάσουν ή να τον σαγηνεύσουν. Αλλά αυτό υπήρξε και βραχυπρόθεσμα, αλλά κυρίως μακροπρόθεσμα καταλυτικό και για το ίδιο τον Ύπατο.

Πηγή:http://www.fantomas.gr/eidiseis_selides/antidrasis_dimosievma_fantomas1.html

Η ιστορική διαδρομή του Τεκτονισμού στον Ελληνικό χώρο

Ο Τεκτονισμός στον Ελληνικό χώρο λειτούργησε σε δυο ξεχωριστές φάσεις που δεν έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους και αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί ούτε από τους μελετητές ούτε από τους περισσότερους τέκτονες.
Προεπαναστατικός Τεκτονισμός (1740-1821)
Η πρώτη περίοδος που δίκαια χαρακτηρίζεται σαν "προεπαναστατικός Τεκτονισμός" άρχισε γύρω στο 1740 και έφθασε μέχρι την επανάσταση του 1821.
Μετά ακολούθησε μια τέλεια διακοπή, μια νεκρή περίοδος (1821-1863). Η διακοπή αυτή απλώς επιβεβαιώθηκε με την ανακήρυξη του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους που διέλυσε και επίσημα τις Στοές που είχαν κλείσει πάντως πολύ πριν, εξαιτίας της επανάστασης. Αυτή η ανάπαυλα δράσης τεκτονικών στοών διατηρήθηκε μέχρι την ένωση της Επτανήσου με την μητέρα πατρίδα το 1863.
Ο Τεκτονισμός της Μεγάλης Ανατολής (1863-1976)
Μετά ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος που κράτησε κι αυτή ένα περίπου αιώνα μέχρι το 1976 που την ονομάζω σαν "Μονότονο Ελληνικό Τεκτονισμό".
Έτσι το 1863 σχεδόν αναπάντεχα, εμφανίστηκαν οι πρώτες τεκτονικές στοές αναζήτησης στην Ελλάδα εξαρτημένες από τη Μεγάλη Ανατολή του Τορίνο και τον επόμενο χρόνο απέκτησαν ένα είδος αυτονομίας με τη δημιουργία ενός "Τεκτονικού Διευθυντηρίου" δηλαδή μιας τοπικής Ελληνικής Διοίκησης.
Το 1868 ο Ελληνικός Τεκτονισμός απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία και δημιουργήθηκε έτσι η Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος που έλεγχε ουσιαστικά τους 3 πρώτους συμβολικούς βαθμούς, αλλά που είχε υιοθετήσει και τους υπόλοιπους 30 του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Τύπου. Το 1872 οι ανώτεροι βαθμοί απέκτησαν κι αυτοί ανεξαρτησία και συγκροτήθηκε το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Τύπου. Τα δύο αυτά σώματα ανήκαν στην ίδια δογματική τεκτονική σχολή, τη Γαλλική και μέχρι το 1976, πάνω από εκατό χρόνια δηλαδή, κυριάρχησαν μονοπωλιακά στο χώρο μας.
Οι κρίσεις και οι διακυμάνσεις του μονότονου αυτού Τεκτονισμού δεν ήταν τίποτε άλλο παρά οι μεταξύ τους αντιζηλίες και η προσπάθεια το ένα να ελέγχει το άλλο. Αυτό αποστέρησε τον Ελληνικό Τεκτονισμό από κάθε δυνατότητα ανανέωσης και όλο αυτό το διάστημα, έμεινε στο επίπεδο, οργανωτικά και δογματικά, από το οποίο ξεκίνησε. Αποκομμένος δε καθώς ήταν από τη διεθνή τεκτονική κοινότητα δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει ούτε τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν ακόμα και στο ίδιο το δόγμα από το οποίο προήλθε.
Ο Τεκτονικός Πλουραλισμός στην Ελλάδα (1977- )
Η τρίτη περίοδος που ήδη διανύει τη τρίτη δεκαετία της, είναι η εποχή του "Τεκτονικού πλουραλισμού" στην Ελλάδα και στη συνέχεια προσπαθούμε να δώσουμε το στίγμα της, δηλαδή τα γενεσιουργά της αίτια, όσο και τις προοπτικές της.
Με την ίδρυση το έτος 1977 του Μεγάλου Περιστυλίου των Τεκτόνων της Βασιλικής Αψίδας που μετέφερε στη χώρα μας, μαζί με άλλους βαθμούς και τάξεις τον Τεκτονισμό της Αμερικανικής Σχολής, έληξε οριστικά η περίοδος του μονότονου Γαλλικού Τεκτονισμού.
Το 1981 με την ίδρυση του Μεγάλου Σκηνώματος των Ιπποτών του Ναού που καθοδηγήθηκε από το αντίστοιχο Μεγάλο Σώμα της Σκοτίας, το σύστημα της Υόρκης άρχισε να προσαρμόζεται προς τον Ευρωπαϊκό Τεκτονισμό και την παράδοσή του.
Αυτή η φάση ολοκληρώθηκε το 1986 με την εμφάνιση και τη δράση της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος η οποία ακολούθησε από την αρχή τα Αγγλικά πρότυπα. Έτσι η προσπάθεια που άρχισε από το Διονύσιο Ρώμα το 1811 με συμπαραστάτη του το Δουκάτου Σάσεξ, τότε Μεγάλο Διδάσκαλο της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας (1813) ολοκληρώθηκε 175 χρόνια μετά όταν στις 21 Ιουνίου 1986 ανακηρύχθηκε η Νέα Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος για να εισαχθεί και σε μας ο καθαρός και αρχαίος τεκτονισμός της Αγγλοσαξονικής Σχολής.

Ιστορική Καταγραφή της πρώτης περιόδου

Καίτοι η ιστορική έρευνα της πρώτης περιόδου δεν έχει εξαντληθεί - μια ερευνητική στοά πρέπει να ιδρυθεί γι' αυτό το σκοπό - υπάρχουν στοιχεία ικανά να σχηματίσουμε τουλάχιστον την αμυδρή της εικόνα.
Τα βιβλία του Διονυσίου Καλογερόπουλου, του Πάνου Χατζηπάνου και του Μαρίνου Πολλάτου, οι μονογραφίες του Παναγιώτη Κρητικού, του Θεοδοσίου Τάσιου, του Χρήστου Ριζόπουλου κ.λπ. καθώς και η πρόσφατη έκδοση - λεύκωμα της Στοάς της Λευκάδας. "Η Ένωσις" για το Διονύσιο Ρώμα και την πρώτη Εθνική Μεγάλη Στοά προσδιορίζουν τα ορόσημά της. Είναι πράγματι η μόνη περίοδος που έχουμε κάνει κάποια ιστορική δουλειά.
Η δεύτερη περίοδος υστερεί από άποψη ιστορικής καταγραφής
Ο Χατζηπάνος παραθέτει πολλά στοιχεία αλλά άτακτα και χωρίς κριτικό πνεύμα, είναι περισσότερο ένας - με επιλογές - αρχειογράφος και λιγότερο ένας ιστορικός. Ο Πολλάτος ενώ είναι αυστηρός στην αρχή, όσο πλησιάζει προς την εποχή του γίνεται πιο προσεκτικός και εξυμνητικός. Ο Νέστορας Λάσκαρης στο λεξικό του είναι μονοσήμαντος και επιφυλακτικός. Υπήρξε ο πιστός υπηρέτης της ιδέας της Μεγάλης Ανατολής και ο Ηρακλής του Σκωτικού Τύπου. Ανήκει εξάλλου στη σχολή που η μυθοποίηση ταυτίζεται με την αλήθεια.
Στη σχολή αυτή θητεύουν και οι περισσότεροι τέκτονες που ασχολούνται σποραδικά με την ιστορική έρευνα της δεύτερης περιόδου. (Τον προβληματισμό του πάνω στο θέμα αυτό εκθέτει ο Φαίδων Μπουμπουλίδης "Σκέψεις γύρω από τις τεκτονικές έρευνες" σ' ένα του αξιόλογο άρθρο - οδηγό στο Τεκτονικό Δελτίο, σελ. 84-99 (1966).

Πηγή:http://www.uglgreece.gr/el/node/15(Ηνωμένη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος
Η.Μ.Σ.τ.Ε. )
 

Υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας η Στοά Lodge Acuarius Νο 1 της Μεγάλης Ανατολής της Ισπανίας.

Η Στοά Lodge Acuarius Νο 1 της Μεγάλης Ανατολής της Ισπανίας με έδρα την Βαρκελώνη εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας από την Ισπανία.

Ψήφισμα των Κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας

– Η παράδοση , η γλώσσα και η ιστορία πολεμούνται από τη Μασονία

Άρνηση του Πάπα να συναντήσει Τέκτονα Πρέσβη

Σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα Il Messaggero, ο Πάπας αρνήθηκε να συναντήσει τον Πρεσβευτή του Λιβάνου στο Βατικανό Johnny Ibrahim

Δελτίο Τύπου της Μεγάλης Στοάς του Α.Α.Σ.Τ

Σε κλίμα χαράς και προσμονής καλόδεκτων εξελίξεων άρχισαν από τους αδελφούς οι εργασίες διαμόρφωσης του νέου περικαλλούς τεκτονικού μεγάρου στην περιοχή του Π. Άρεως

Με μεγάλη επιτυχία στέφθηκε η Ετήσια Γενική Συνέλευση της Επαρχιακής Μεγάλης Στοάς Κεντρικής Βορείου Ελλάδος

Με μεγάλη επιτυχία στέφθηκε η Ετήσια Γενική Συνέλευση της Επαρχιακής Μεγάλης Στοάς Κεντρικής Βορείου Ελλάδος της ΕΜΣτΕ