ΓΚΑΙΤΕ ΒΟΛΦΓΚΑΝΓΚ ΓΙΟΧΑΝ

ΓΚΑΙΤΕ ΒΟΛΦΓΚΑΝΓΚ ΓΙΟΧΑΝ
O BOΛΦΓKANΓK ΓKAITE γεννήθηκε στην Φρανκφούρτη το 1749.Σπούδασε νομικά στα Πανεπιστήμια Λειψίας και Στρασβούργου. Tο 1775 εγκαταστάθηκε στη Bαϊμάρη όπου χρημάτισε υπουργός Oικονομικών και αργότερα πρωθυπουργός του Mεγάλου Δούκα Kαρόλου Aυγούστου. Tο 1817 ανέλαβε τη διεύθυνση του θεάτρου της Bαϊμάρης. Έγραψε μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ταξιδιωτικά, δοκίμια. Θεωρείται ένας από τους μεγάλους της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πέθανε στη Bαϊμάρη το 1832.
Είναι άγνωστο γιατί οι βιογράφοι του μεγάλου Γερμανού Ποιητή δεν μνημονεύουν ότι ο Γκαίτε υπήρξε Τέκτων. Πολύ σπάνια - σχεδόν ποτέ - αναφέρουν είτε την τεκτονική του αλληλογραφία, η το ότι υπήρξε Τέκτων και ελάχιστα την επιρροή που είχε ο Τεκτονισμός στη ζωή, το χαρακτήρα και τις δραστηριότητές του. Σε έναν ενδιαφερόμενο και με αντίληψη Τέκτονα, οι εργασίες του Γκαίτε είναι γεμάτες από νύξεις περί τον Τεκτονισμό ενώ σε μερικές είναι προφανής η επιρροή της Τεκτονικής Διδασκαλίας. Στη βέβηλη κοινωνία ίσως να μην γίνεται αποδεκτή αυτή η επιρροή. Ίσως γιατί λίγοι από τους παθιασμένους θαυμαστές του μεγάλου Γερμανού, που έχουν τραγουδήσει το χορικό του επαίνου για τη ζωή και την εργασία, ήταν Τέκτονες, και επομένως η πλειοψηφία, στερούμενη Τεκτονικής Παιδείας, δεν μπορεί να καταλάβει τα μηνύματα της Βασιλικής Τέχνης.
Πολλοί από τους βιογράφους του δίδουν μεγάλη έμφαση στην παραμονή του στο Στρασβούργο και στις μελέτες του περί την γοτθική αρχιτεκτονική, ιδιαίτερα κάτω από την κηδεμονία του μεγάλου φιλοσόφου Herder, ο οποίος ενέπνευσε στον Γκαίτε την αγάπη και τον σεβασμό για τα γοτθικά κτήρια. Ένας Τέκτων θα δει ότι, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Στρασβούργο, όπου ο μεγάλος Γότθος υπουργός κυριάρχησε με τη σκέψη του στην ομορφιά τους, έπεσε ο σπόρος της επιθυμίας να μάθει περισσότερα για την συντεχνία που τα δημιούργησε - μια επιθυμία που ικανοποιείται όταν ήταν τριάντα ενός ετών. Η εισδοχή του στο Τάγμα έγινε στην Στοά «Amalia», στην Βαϊμάρη, όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και που πέθανε, την παραμονή της γιορτής του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή, το 1780.
Δεν γνωρίζουμε πώς ή γιατί έγινε Τέκτων, όπως επίσης δεν γνωρίζουμε ποιες ήσαν οι εντυπώσεις του από την εισδοχή του στο Τάγμα. Γιατί, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι το Τυπικό που ίσχυε τότε στην Στοά “«Amalia»” ήταν το Τυπικό που γνωρίζουμε σήμερα, αν και, αναμφίβολα, υπήρχαν στοιχεία που έχουμε και σήμερα.Η Στοά της Βαϊμάρης ήταν τότε υπό το «Τυπικό του Ακριβούς Κανόνος»[1] αυτό το περίεργο μίγμα πολιτικής, θρησκείας και Ναϊτισμού. Για το Τυπικό αυτό, ο Mackey λέει:
Το «Τυπικό του Ακριβούς Κανόνος» ήταν μια τροποποίηση του Ελευθεροτεκτονισμού, βασισμένη στο Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, και εισήχθη στη Γερμανία το 1754 από τον ιδρυτή της, τον Βαρώνο von Hund, διαιρείτο δε στους ακόλουθους επτά βαθμούς:
Μαθητής
Εταίρος
Διδάσκαλος
Σκώτος Διδάσκαλος
Δόκιμος[2]
Ναίτης
Δεδηλωμένος ιππότης[3].
Σύμφωνα με το σύστημα του ιδρυτή αυτού του Τυπικού, με το θάνατο του Jacques de Molay, του Μεγάλου Διδασκάλου των Ναϊτών, ο Pierre d’ Aumont, o Eπαρχιακός Μεγάλος Διδάσκαλος της Ωβέρνης, με δύο Αξιωματικούς και πέντε Ιππότες, αποσύρθηκαν για λόγους ασφάλειας στη Σκωτία, φθάνοντας εκεί παρουσιαζόμενοι ως ενεργοί Τέκτονες. Εκεί βρήκαν τον Μεγάλο Αξιωματικό[4] George Harris με μερικούς Ιππότες και καθόρισαν να συνεχίσουν το Τάγμα. Ο Aumont ορίστηκε ως Μέγας Διδάσκαλος σε μία τελετή που έγινε την ημέρα του Αγίου Ιωάννου, το 1313. Για να αποφύγουν τη δίωξη οι Ιππότες έγιναν Ελευθεροτέκτονες. Το 1361, ο Μέγας Διδάσκαλος μετέφερε την έδρα του στο Old Aberdeen, και από τότε, υπό το πέπλο του Τεκτονισμού, το Τάγμα διαδόθηκε γρήγορα στην Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία και αλλού. Αυτά τα γεγονότα αποτέλεσαν το κύριο θέμα πολλοί από τους βαθμούς του «Τυπικού του Αυστηρού Κανόνος», ενώ άλλοι συνδέθηκαν με την αλχημεία, μαγεία και άλλες πρακτικές. Το μεγάλο δόγμα που υποστηρίχτηκε από τους οπαδούς αυτού του Τυπικού ήταν ότι, κάθε αληθής Τέκτων είναι ένας Ναίτης Ιππότης.
Ο σπόρος του θανάτου του «Ακριβούς Κανόνος» σπάρθηκε από τις ίδιες τις ίδιες τις θεμελιώδεις αρχές του – ότι οι «Άγνωστοι Υπέρτατοι» που υποτίθεται ότι ήσαν η κεφαλή, θα μεταβίβαζαν πολύτιμα εσωτεριστικά, για να μην πούμε απόκρυφα, μυστικά στους μυημένους στο Τάγμα. Προφανώς, κανένα τέτοιο μυστικό δεν μετεβιβάσθη ποτέ, και όταν η αλήθεια σύντριψε τον μύθο και απεκαλύφθη ότι ο «Ακριβής Κανών» ήταν στην πραγματικότητα ένα Ιπποτικό Τάγμα, το Τάγμα έσβησε.
Ευτυχώς η έλξη του Γκαίτε για την Αρχαία Τέχνη συνεπικουρείτο από ένα μεγάλο θαυμασμό για τον Lessing - πράγματι, παρότι ό,τι αντιθέτως γνωρίζουμε, μπορεί να είναι η αγάπη του Lessing για τον Τεκτονισμό που οδήγησε τον Γκαίτε να ζητήσει το φως. Ο Γκαίτε ήταν ένα άτομο με πολύ ευρεία αντίληψη και βαθιά φιλοσοφημένο, για να καταδικάσει όλα αυτά που βρήκε καλά στη Στοά της Βαϊμάρης, απλά και μόνο γιατί έπεσε κάτω σχεδόν μόλις είχε εξασφαλίσει ένα έρεισμα.
Δύο έτη μετά από την μύηση Γκαίτε, στο «Τυπικό του Ακριβούς Κανόνος» φύσηξε η πνοή του Θανάτου οπότε ο Frederich Ludwig Schroeder, ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της Γερμανίας και φλογερός Τέκτων άσκησε την επιρροή του στον δοκιμαζόμενο Γερμανικό Τεκτονισμό. Απογοητευμένος τότε ο Schroeder (όπως ακριβώς και σήμερα απογοητεύονται οι Τέκτονες όταν κάποιος προσπαθεί "να βελτιώσει" το Τυπικό ή το Δόγμα) ως Διδάσκαλος της Στοάς «Emanuel» του Αμβούργου, προσπάθησε έναν ολοκληρωτικό ανασχηματισμό του Γερμανικού Τεκτονισμού, για να τον απαλλάξει από την διαφθορά, "προηγμένους" βαθμούς, πλαστές τελετουργίες και φανταστικούς «παράπλευρους Βαθμούς," που συναντούσε κανείς στην αλχημεία, Ροδοσταυρισμό, ερμητική φιλοσοφία ακόμη και στη μαγεία και τον μυστικισμό.
Η θεωρία του ήταν ότι, παρά τις παραδόσεις του Steinmetzen, ο Ελευθεροτεκτονισμός ξεκίνησε στη γοτθική Αγγλία και διεδόθη στην υπόλοιπη Ευρώπη. Σύμφωνα με την άποψή του, το αγγλικό Βιβλίο των Συνταγμάτων και το αγγλικό Τυπικό περιείχαν τον μόνο αυθεντικό, γνήσιο, Τεκτονισμό. Εξασφαλίζοντας ένα αντίγραφο του βιβλίου "Jachin και Boaz," ο Shroeder το μετέφρασε και το έκανε το θεμέλιο αυτού που έγινε γρήγορα γνωστό ως «Τυπικό του Shroeder» ή «Σύστημα του Shroeder». Υιοθετήθηκε από την Επαρχιακή Μεγάλη Στοά το 1801 και αργότερα από πολλές άλλες Γερμανικές Στοές. Η Μεγάλη Στοά του Αμβούργου, υπό την αιγίδα της οποίας ευρίσκετο η Στοά «Amalia» εξακολουθεί να εργάζεται με αυτό το Σύστημα.
Ο Οττο Caspari, ιστορικός, θαυμαστής του Γκαίτε και ένθερμος Τέκτων, συνδέει τον Γκαίτε και τον Schroeder στην αλλαγή της εργασίας στη Στοά «Amalia». Λέει:
Ο Frederich Ludwig Schroeder ήταν το άτομο που έκανε την εμφάνισή του ως μεταρρυθμιστής του Ελευθεροτεκτονισμού. Πήγε επίσης στην Βαϊμάρηr και κατάφερε να πείσει τον Γκαίτε και τον Δούκα Carl Augustus να ενδιαφερθούν για το Σύστημά του. Η Στοά «Amalia» απεδέχθη το Σύστημα του Schroeder και το 1808 η Στοά αφυπνίσθη εκ νέου.
Το "Jachin και Boaz" μπορεί να βρεθεί σε οποιαδήποτε καλή Τεκτονική βιβλιοθήκη. Ο σύγχρονος Τέκτων θα αποζητήσει σε αυτό πολλά που γνωρίζει και θα βρει επίσης πολλά που δεν τα γνωρίζει ως Τεκτονισμό. Θα δει όμως ότι πολλές βασικές Τεκτονικές αρχές εκτίθενται εκεί.
Ο Γκαίτε παρέμεινε στο πλήρωμα της Στοάς «Amalia» μέχρι την ημέρα του θανάτου του. Αυτό που ήταν για εκείνον το «νέο Σύστημα» πρέπει να τον γοήτευσε πολύ περισσότερο από το «Τυπικό του Ακριβούς Κανόνος». Σε μας που είμαστε κληρονόμοι του πλούσιου Τυπικού και Συμβολισμού του Preston, Oliver, Desaugliers και άλλων φαίνεται συνοψισμένο, συντομευμένο, λακωνικό όπως είναι ο Τεκτονισμός στο «Jachin και Boaz». Εξακολουθεί όμως να είναι Τεκτονικό, πράγμα που είναι δύσκολο να πούμε, υπό το φως που οι σύγχρονοι βλέπουμε τα πράγματα, για το «Τυπικό του Ακριβούς Κανόνος». Οπωσδήποτε, ο Γκαίτε αγκάλιασε το Σύστημα του Schroeder ως τον γνήσιο και Αρχαίο Ελευθεροτεκτονισμό, και ήταν αυτό που επηρέασε και τη ζωή του και το έργο του.
Επειδή Γκαίτε ήταν οπαδός του Spinoza, ανίδεοι φανατικοί τον κατηγόρησαν ψευδώς για αθεϊσμό, μια γελοία και αβάσιμη κατηγορία. Κανένας δεν βρίσκει σήμερα τον Spinoza αθεϊστή. Όποιος διάβασε Γκαίτε δεν βρίσκει τίποτα άλλο παρά ένα ταπεινό άτομο που θαυμάζει το μεγαλείο μιας φύσης που δεν μπορεί να κατανοήσει. Ο Γκαίτε στέκει έντρομος μπροστά στη δημιουργία. Οι χαρακτήρες του τυφλώνονται συχνά από το μεγαλείο του Κόσμου. Ο Γκαίτε σεβάστηκε τη Βίβλο αλλά, επειδή δεν μπόρεσε να αποδεχθεί το στενό διαχωρισμό του Θεού και του Παραδείσου, που ήταν το θέμα συζήτησης της εποχής του, έχει θεωρηθεί από τους ανίδεους ότι έχει αρνηθεί τον Ύμνο στο Θεό για το Έργο του, από ένα πνεύμα σεβασμού για τη φύση και τα θαύματά της.
Σε όλες τις εργασίες αυτού του μεγαλύτερου των γερμανών ποιητών - μια μεγαλοφυΐα έτσι καταπληκτική που συχνά εξομοιώνεται με τον Shakespeare - είναι αμέτρητες οι Τεκτονικές σκέψεις, ιδέες, αναφορές και νύξεις. Μερικές από αυτές, όπως εκείνες που συναντάμε στον Kipling, είναι προφανώς συνειδητές και σκόπιμες. Άλλες - και αυτές είναι που ο Τέκτων μελετητής του Γκαίτε αγαπά καλλίτερα - είναι προφανές ότι έχουν μπει χωρίς πρόθεση. Δεν είναι παρά μόνο η πνοή στο ποίημα ή δράμα εκείνων των ιδεών της ζωής και του θανάτου. Και στη συνέχεια, ηθικές αρχές και ηθικό δόγμα, που του εντυπώθηκαν από τον Τεκτονισμό και ήταν μέρος της ζωής Γκαίτε.
Στους αγγλόφωνους τέκτονες η καλύτερη γνωστή μασονική εργασία του Γκαίτε είναι το σύντομο ποίημα "Τεκτονική Στοά" που μπορεί να βρεθεί σε οποιαδήποτε συλλογή των εργασιών του Γκαίτε, και στον εικοστό τόμο της «Μικρής Τεκτονικής Βιβλιοθήκης». Δίνεται στο σύνολο εδώ, όχι μόνο για λόγους σύντομης συζήτησης, αλλά επειδή, από κάποιο ανεξήγητο και περίεργο σφάλμα, οι πρώτες πέντε γραμμές, που είναι η κεντρική ιδέα ολόκληρου του ποιήματος, παραλείπονται στην εγκυκλοπαίδεια του Mackey, έκδοσις Clegg (1929).
Τεκτονική Στοά


Η πορεία των ΤεκτόνωνΕίναι ένας Τρόπος ΖωήςΚαι επιμένουμεΌλες τις μέρεςΟι άνδρες σ΄αυτό τον κόσμο
Το μέλλον κρύβειΧαρά και θλίψη,Εξακολουθούμε εμπρός,Το μηδέν που είναι εκεί,Το μπροστά μας, μας τρομάζει
Και επίσημη μπροστά μαςΜε πέπλο σκεπασμένη η σκοτεινή πύλη.Το τέρμα όλων των θνητών.Τα αστέρια πάνω μας είναι σιωπηλά,Και σιωπηλοί οι τάφοι από κάτω μας.
Ατενίζει σταθεράτο προμήνυμα του τρόμου,το φάντασμα της ΑμαρτίαςΣαστίζει και ο πιο γενναίοςαπό αμφιβολία και ανησυχία.
Αλλά ακούγονται οι φωνέςΑκούγονται οι ΣοφίεςΟι Κόσμοι και οι Αιώνες"Επιλέξτε καλά η επιλογή σας είναισυνοπτική αλλά με διάρκεια αιώνια
"Εδώ μάτια σας θωρούν"στη διάρκεια της αιωνιότητας"Εδώ είναι η ολότητα,"που θα σας ανταμείψει."Εργάσου και μην απελπίζεσαι."




Κανένα σύντομο ποίημα δεν θα μπορούσε να εκφράσει πιο υπέροχα τον Τεκτονικό θρύλο και την Τεκτονική θεωρία - την συνέχεια από το «αμνημόνευτος χρόνος» - την τόσο μεγάλη ελπίδα ότι αν και ανεβαίνουμε την ελικοειδή κλίμακα της ζωής χωρίς να γνωρίζουμε εάν η χαρά ή η θλίψη είναι κρυμμένες στο μέλλον, ακόμα ανεβαίνουμε, πιέζοντας προς τα εμπρός, απτόητοι - από τον τρόμο και το φόβο του "απαίσιου τύραννου," ο άφωνος τάφος, το αφανέρωτο μυστήριο - από την άνεση και την ελπίδα των αθάνατων φωνών από τη σοφία, την εμπειρία, την ιστορία και τη φύση - από εκείνα τα "μάτια" από τα οποία "σε παρατηρούν" από το Πέραν (δεν μιλάει ο Τεκτονισμός για τον Παντεπόπτη Οφθαλμό;) – από αυτή " πληρότητα" του μέλλοντος που είναι δική μας εάν "επιλέγουμε καλά" – στιγμιαία επιλογή με διαρκές, ως την αιωνιότητα, αποτέλεσμα! Και τελικά, εκείνη η θαρραλέα, εμπνευσμένη παραίνεση στο κλείσιμο - "εργάσου" - και μην απελπίζεσαι!.
Είναι αδύνατο να συνοψίσουμε το δυνατό αλληγορικό δράμα του Faust σε μια παράγραφο, όπως και να κάνουμε το ίδιο πράγμα για τον Άμλετ. Ο Γκαίτε δεν εφηύρε τον χαρακτήρα του Faust, ούτε το μύθο "της πώλησής του στο διάβολο." Ο Faust ήταν πραγματικός ιστορικός χαρακτήρας, "αχρείος μάγος και αστρολόγος" για τον οποίο πολλοί μύθοι έχουν συλλεγεί. Το 1587, ο Faust εμφανίζεται ως ήρωας ενός δημοφιλούς βιβλίου στην ακμή της δύναμης και της γνώσης του. Πωλεί την ψυχή του στο διάβολο σε αντάλλαγμα για μια ζωή των απολαύσεων, της πολυτέλειας και της ικανοποίησης κάθε επιθυμίας του στη γη. Ο Γκαίτε πρόσθεσε στον παλαιό μύθο μια τρυφερή και τραγική ιστορία αγάπης και ύφανε με ένα φιλοσοφικό περιεχόμενο εξ ολοκλήρου ξένο με το υλικό που ξεκίνησε σαν μια ιστορία των γιαγιάδων, επεκτάθηκε σε μια πλοκή για κουκλοθέατρο, και έγινε τελικά ένα δημοφιλές βιβλίο. Κάνει τον Faust έναν σπουδαστή και έναν φιλόσοφο, αλλά και ένα άτομο με τις όλες ανθρώπινες επιθυμίες. Ο Μεφιστοφελής είναι ο πανούργος και απατηλός εκμαυλιστής. Η Μαργαρίτα είναι μέρος του δολώματος. Σε όλη την τραγωδία η προσπάθεια για την υπεροχή μεταξύ καλού και του κακού γίνεται προφανής, ακριβώς ως στο Τεκτονικό δράμα. Εδώ είναι που ο οξύς μελετητής του Τεκτονισμού και εραστής του Γκαίτε βρίσκει τόσες πολλές σχέσεις μεταξύ της σκέψης του ποιητή και των διδασκαλιών του Τεκτονισμού. Όπως και στο μύθο του Hiram Abif, ο Faust επιτέλους διαπιστώνει ότι το κακό μπορεί να μην πολεμάει για πάντα με επιτυχία το καλό. Η τελική και μεγαλύτερη ικανοποίησή του δεν βρίσκεται στην ικανοποίηση του «εγώ», που σημαίνει θάνατο για την ψυχή, αλλά στην εργασία για την ανθρωπότητα.
Διαφορά της γλώσσας, του Τυπικού, και της ηλικίας. Ας κάνουμε Τεκτονικό παραλληλισμό στο έργο του Γκαίτε με την ιστορία και το Τυπικό που γνωρίζουμε, οποιονδήποτε κυριολεκτικό παραλληλισμό. Μια τέτοια σπουδή για ένα συγγραφέα, δεν είναι για αυτόν που σκέπτεται πεζά, χωρίς φαντασία. Το να διαβάσει κανείς Γκαίτε κατά γράμμα, είναι το ίδιο με το να αναλύσει τον μονόλογο του Άμλετ ως γνώση των φυσικών φαινομένων του ύπνου! Το να συζητήσει κανείς το μύθο του Hiram Abif πεζά, ο Μύθος θα χάσει πλήρως τη σημασία του και την ομορφιά του. Ο μεγάλος χαρακτήρας του Γκαίτε, ο Faust, είναι μια αλληγορία. Αλληγορικά ο Faust και ο Hiram δεν είναι ανόμοιοι. Αν και ο ένας πρώτα αντιστέκεται ενώ ο άλλος αρχικά ενδίδει στον απαιτητικό πειρασμό, στο τέλος το ίδιο μάθημα διδάσκεται και από τους δύο - ότι η αλήθεια υπερνικά το λάθος και το κακό, και ότι το Θείο είναι πάντα μέσα μας ενώ εμείς το αναζητούμε μακριά.
Όμως, δεν είναι μόνο στον Faust, το μεγαλύτερο από τα έργα του, όπου ο ενδιαφερόμενος Τέκτων θα ανακαλύψει επίδραση της Βασιλικής Τέχνης στον μεγάλο Γερμανό ποιητή. Η εξέλιξή του, κατά τον Wilhelm Meister, είναι μέσω αυτού που μπορεί να κληθεί περίοδος μαθητείας (τουλάχιστον είναι περίοδοι διδασκαλίας) σε ένα στάδιο "περαιτέρω φωτός" στο οποίο μαθαίνει ότι μόνο με σεβασμό προς το Θεό, ο άνθρωπος και ο εαυτός μας μπορούν να οικοδομήσουν ένα σταθερό χαρακτήρα . Ο Werther, ο Edmont και ο Gotz von Berlichingen, είναι όλοι τους δείγματα του ενδιαφέροντος του ποιητή για την εσωτερική, πνευματική, ελευθερία. Η Ιφιγένεια απορρίπτει τους παραδοσιακούς φραγμούς της φυλής και της θρησκείας, ακριβώς όπως κάνει και ο Τεκτονισμός σήμερα (και το κάνει από την Μητρική Μεγάλη Στοά του 1717). Και ο ποιητής και η Αδελφότητα υποστηρίζουν το δικαίωμα του ατόμου να δημιουργήσει το δικό του πνευματικό νήμα της στάθμης. Στον Tasso ο ήρωας απειλείται σοβαρά από την πολιτική και κοινωνική ισχύ, αλλά τις υπερνικά με την πίστη του στον Θεό και τις εσωτερικές δυνάμεις που Εκείνος του έδωσε.
Μπορεί να υποστηριχτεί ότι καθώς αυτά τα θέματα είναι προσφιλή στους ποιητές και συγγραφείς όλων των αιώνων, δεν υπάρχει λόγος να αποδοθεί Τεκτονική προέλευση και επιρροή στις εργασίες του Γκαίτε, ούτε και ότι ο Shakespeare πρέπει να υπήρξε Τέκτων επειδή σε πολλά από τα έργα του η αλήθεια υπερνικά το ψέμα, το άδικο νικιέται από το δίκαιο και η αρετή θριαμβεύει στο κακό. Η διαφορά όμως είναι ότι ξέρουμε πως ο Γκαίτε είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Τεκτονισμό και ήταν ένας στοχαστής και φλογερός Τέκτων.
Η Στοά «Amalia» γιόρτασε την πεντηκοστή επέτειο της εισδοχής του με τον ηλικιωμένο αλλά ακόμα γεμάτο σφρίγος ποιητή που συμμετείχε στον εορτασμό. Γι΄ αυτό το σημαντικό γεγονός στη ζωή Γκαίτε, ο Αδ\ Otto Caspari έχει πολύ όμορφα γράψει: "Στα γηρατειά του παραμένει το πνευματικό κέντρο της Στοάς «Amalia» ".
Ήταν μια άγια, καθαγιασμένη, ημέρα όταν γιόρτασε ο Γκαίτε την πεντηκοστή επέτειό του στη Στοά της Βαϊμάρης. Εκεί στάθηκε, ο μεγάλος και σεβάσμιος ποιητής, ο άνθρωπος που είχε ζήσει για να δει τόσα πολλά - το σύμβολο της αληθινής και γνήσιας ανθρώπινης αγάπης, χωρίς υποκρισίες, εξομολογούμενος ανοικτά τις ανθρώπινες αδυναμίες του, αλλά στηριζόμενος στην ευγενή, καλή και άφθαρτη καρδιά του, ή αυτό που αποκαλούσαν «καρδιά του Γκαίτε» και που λίγοι άνθρωποι την ήξεραν. Ήταν τόσο μεγάλη όσο και η διάνοιά του, την οποία καθένας ξέρει.
Πρέπει να ήταν μια εντυπωσιακή στιγμή, όταν ο μεγάλος γέρων Τέκτων, μετά από πολυάριθμες επευφημίες, ανταποκρίθηκε με ένα Τεκτονικό ποίημα πού μας δείχνει καθαρά το πώς αυτός, ένας ηλικιωμένος άνδρας, διατήρησε την αιώνια νεότητα και αγάπη στην καρδιά του. Εγκωμίασε τον Ελευθεροτεκτονισμό ως την πλέον θαυμάσια και αθάνατη ένωση της ανθρωπότητας.
Δύο χρόνια μετά ο Γκαίτε κλήθηκε στην Αιώνια Ανατολή, στις 22 Μαρτίου, 1832.
Είναι συγκινητικό και συνάμα πολύ ωραίο το ότι οι τελευταίες του λέξεις ήταν Τεκτονικές – Τεκτονικές στην γλώσσα της Βασιλικής Τέχνης όλων των Ελευθεροτεκτόνων, όλων των χωρών και όλων των Τύπων που γνωρίζουμε. Ίσως αυτή η κραυγή δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια φυσική ανάγκη για δυνατότερο φωτισμό μιάς και τα μάτια του σκοτείνιαζαν. Αλλά, σκεπτόμενοι τη ζωή του και τα καταπληκτικά δώρα που έκανε στην ανθρωπότητα, την ορμή που είχε για μάθηση, για γνώση, να φθάσει έξω, στο άγνωστο για τη λύση όλου του μυστηρίου, που συναντάμε μέσα σε πολλά από τα ποιήματα και τα δράματά του, είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς τίποτε άλλο παρά σαν συμβολισμό του ανθρώπου, του έργου του, του Ελευθεροτεκτονισμού και του χαρακτήρα του. Με την τελευταία πνοή του, ο Γκαίτε φώναξε την αθάνατη φράση "περισσότερο φως!"



Πηγή: http://www.filotis.org/keimena_tektonismos.htm

Read More

Φραντς Λιστ (1811-1886) - Ένας Μεγάλος Τέκτονας

ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ
Φραντς Λιστ (1811-1886) : Ο Φραντς Λιστ ήταν Ούγγρος.
ΓΕΝΙΚΑ
Φραντς Λιστ (1811-1886) : Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους του πιάνου, ενώ υπήρξε και αρκετά αξιόλογος συνθέτης. Ηταν παιδί-θαύμα, αλλά και με μυστικιστικές τάσεις, που τον οδήγησαν σε μεγαλύτερη ηλικία να γίνει ιερέας. Εκανε συνέχεια ταξίδια στην Ευρώπη, όπου το μοναδικό του ταλέντο απολάμβανε πάντα αποθέωσης. Βοήθησε πάρα πολύ κόσμο, και πολλούς μουσικούς, και ειδικά τον γαμπρό του, Βάγκνερ. Οι συνθέσεις του ίσως δεν έχουν τύχει της προσοχής που θα έπρεπε λόγω του δεξιοτεχνικού χαρακτήρα που συχνά εμπεριέχουν.
ΣΤΥΛ
Φραντς Λιστ (1811-1886) : Το στυλ είναι ιδιαίτερα ρομαντικό, με κλασικές φυσικά καταβολές - λόγω της επίδρασης των μεγάλων κλασικών συνθετών που είχαν ελαφρά προηγηθεί - αλλά τονίζεται αρκετά το δεξιοτεχνικό στοιχείο. Υπήρξαν αρκετές μεταγραφές για πιάνο έργων ορχηστρικών, ενώ ο συνθέτης προσπάθησε να μετατρέψει το ίδιο το πιάνο σε μία μικρή ορχήστρα! Από καλλιτεχνική άποψη το γενικότερο έργο του είναι πολύ αξιόλογο.
ΕΡΓΟ
Φραντς Λιστ (1811-1886) : Και κοσμικό και θρησκευτικό έργο : Θρησκευτική Μουσική - 5 Λειτουργίες, 6 Μεγάλοι Ψαλμοί, ένα Ρέκβιεμ, 2 Ορατόρια. Κοσμική Φωνητική Μουσική - Χορικά και 78 Μελωδίες Ουγγρικές, Γαλλικές και Γερμανικές. Εργα για Ορχήστρα - 12 Συμφωνικά Ποιήματα, 2 Συμφωνίες (του Δάντη και του Φάουστ) και Ενορχηστρώσεις Εργων του για Πιάνο. Εργα για Πιάνο - 2 Κοντσέρτα και το Εργο "Χορός Θανάτου" για Πιάνο και Ορχήστρα, 24 μεγάλες Σπουδές, 12 Σπουδές υπερβατικής ερμηνείας, Σπουδές σε θέματα του Παγκανίνι, "Χρόνια Προσκυνήματος", "Θρησκευτικές και Ποιητικές Αρμονίες", Σονάτα για Πιάνο σε Σι ελάσσων, 19 Ουγγρικές Ραψωδίες, 200 Μεταγραφές για Πιάνο, 100 Φαντασίες και Παραφράσεις πάνω σε θέματα από γνωστές Οπερες. Διασκευές όλων των ειδών και 7 τόμοι με γραπτά (κριτικές, στοχασμοί).

Read More

Βιογραφικά Στοιχεία Carl Gustav Jung

Πόσο δύσκολο - αν όχι ακατόρθωτο - είναι το να προσπαθήσει και μόνο κάποιος να συγγράψει τη σύντομη βιογραφία μιάς τόσο πολυσύνθετης προσωπικότητας, όπως είναι ο Carl Gustav Jung;

Από την πρώτη, κιόλας, στιγμή που ξεπήδησε αυτό το ερώτημα από το νού μου, δεν έπαψα ούτε λεπτό να αναλογίζομαι τις εικόνες και τις λέξεις που θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν αυτό το ον, χωρίς να το περιορίσουν, χωρίς να το παρερμηνεύσουν. Ο Ψυχολόγος, ο Θεραπευτής, ο Εσωτεριστής, ο Επιστήμων, ο Ερευνητής, ο Μαγγελάνος του Ασυνειδήτου, ο Άνθρωπος;

Οι επιστημονικοί όροι μιας αυστηρά ακαδημαϊκής προσέγγισης φάνταζαν απίστευτα λιτοί, αλλά και τραγικά απομακρυνσμένοι από την ουσία του θέματος. Για κάθε ένα νοητικό μου ερώτημα, ελάμβανα άμεσα μιαν απάντηση αποτρεπτική και τα λόγια του Jung αντηχούσαν μες το μυαλό μου, έως ότου το ερώτημα παύσει.

'Η επιστήμη λειτουργεί με έννοιες μέσου όρου, πολύ γενικές για να δικαιώσουν την υποκειμενική ποικιλία μιας ζωής'.

Κάθε παύση του νού αντιστοιχούσε στο θάνατο ενός ερωτήματος. Και κάθε ένας θάνατος οδηγούσε αναπόφευκτα στη γέννηση ενός ερωτήματος νέου (jung) που πλάι στις περιδινήσεις του νού, έσπευδαν να το ενισχύσουν και οι στροβιλισμοί των ψυχικών μου διλημμάτων. Πώς είναι δυνατόν να περιγράψεις με λόγια φθηνά τον πλούτο της ζωής ενός ανθρώπου, όταν μάλιστα ο ίδιος είχε εξ αρχής αρνηθεί πεισματικά να συγγράψει μια αυτοβιογραφία;

'Ξέρω πάρα πολλές αυτοβιογραφίες, με τις αυταπάτες τους και τα φανερά ψεύδη τους και γνωρίζω πάρα πολλά για το ανέφικτο της αυτο-απεικόνισης, για να επιθυμήσω να επιχειρήσω κάτι τέτοιο'.

Παρ' όλα αυτά, την άνοιξη του 1957 ο Jung αποφάσισε να αφήσει στην άκρη τις αρχικές του επιφυλάξεις και με τη συμβολή της πένας της Ανιέλα Γιάφφε, προχώρησε στην καταγραφή μίας από τις πιο σημαντικές Ψυχικές Παραδόσεις που πέρασαν ποτέ από έναν άνθρωπο σ' έναν άλλο. Έτσι κι εγώ, νιώθοντας πλέον ανίκανος ν' αντισταθώ στη δύναμη αυτής της βαθύτατα εσωτερικής εκπόρευσης, αποφάσισα συνειδητά να διαλύσω κάποια από τα νεφελώματα που μάταια προσπαθούν να παρεμποδίσουν την έλευση του φωτός - και τις λαμπρές ακτίνες της ψυχής του Jung - στα σκοτάδια του νού και της κατακερματισμένης εκπεσούσας ψυχής του ανθρώπου. Αυτή την άνοιξη του 2005.

Σας διαβεβαιώνω, λοιπόν, πως πρόκειται - καθόλη τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του κειμένου - να παραμείνω πιστός στην έννοια της ανάληψης του 'έργου', όπως ο ίδιος την όρισε λέγοντας ότι 'κανένα έργο δεν δικαιώνεται, εάν δεν έχει επιβληθεί από μέσα'.

'Ένα βιβλίο μου είναι πάντα υπόθεση μοίρας...Η μοίρα το θέλησε - αυτό μου συνέβαινε πάντα - ώστε όλες οι <<εξωτερικές>> πλευρές της ζωής μου να είναι συμπτωματικές. Μόνο ό,τι είναι εσωτερικό αποδείχτηκε ότι έχει ουσία και αποφασιστική αξία'.

Γνωρίζοντας ότι κύριο μέλημά του ήταν να μοιραστεί τις εμπειρίες του με όσους αληθινά επιθυμούν να τις δούν εσωτερικά, θα αφιερώσω την πραγματεία μου αυτή στον 'Εσωτερικό Jung', αφήνοντας τα εξωτερικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή και το έργο του, στους ιστορικούς και τους διάφορους 'ετερόφωτους' Γιουνγκιανούς ψυχολόγους και παρα-ψυχολόγους. Όπως είχε πεί και η Ανιέλα Γιάφφε: οι υποκειμενικές του δηλώσεις μπορούν να γίνουν δεκτές μόνον από όσους έχουν παρόμοιες εμπειρίες - ή, για να το πω διαφορετικά - από εκείνους που μέσα στην ψυχή τους η εικόνα του Θεού έχει τα ίδια η παρόμοια χαρακτηριστικά.

Τέτοιου είδους είναι η σύνδεσή μου με τον Jung, εσωτερική, και αλήθεια το λέω ότι δεν ήταν λίγες - ούτε αμελητέες - οι στιγμές που συνέλαβα τον εαυτό μου να διαβάζει μία του πρόταση και να γνωρίζει συγχρόνως τί θα ακολουθήσει στην επόμενη και τί προηγήθηκε της παρούσας. Πέρασαν χρόνια ολόκληρα μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήμουν εγώ που με έναν τρόπο 'μυστικό' συνδεόμουν με το πρόσωπο του Jung, αλλά ο εαυτός μου που στον καθρεύτη της ψυχής του (Jung) έβλεπε ν' αντανακλάται αυτός ο 'Απρόσωπος Αρχετυπικός Άνθρωπος'. Αλλά το ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο: τί είναι τελικά ο Άνθρωπος, το νόημα και η ζωή του;

'Αυτό που είμαστε στα εσωτερικά μας μάτια, αυτό που δείχνει ότι είναι ο άνθρωπος sub specie aeternitatis, εκφράζεται μόνο σε μυθολογική γλώσσα. Ο μύθος είναι πιό ατομικός και εκφράζει τη ζωή με μεγαλύτερη ακρίβεια απ' ότι η επιστήμη'.

Ο κόσμος θέλει να θυμάται το όνομα του Jung περιτριγυρισμένο από τις 'παρασιτικές' απόψεις του (κόσμου) περί της ψυχής, του ασυνειδήτου, της προβολής, της μεταβίβασης, της εξατομίκευσης, του Ταυτού και διάφορων άλλων σημαντικότατων επιστημονικών όρων. Αλλά, όπως φαίνεται, ο κόσμος έχει ξεχάσει ακόμη και την ίδια τη σημασία της Επιστήμης, όπως και την Αλήθεια που την συνδέει με τον Μύθο. Μία Αλήθεια, ωστόσο, που συνήθως χρησιμοποιείται απλά ως ένας όρος, κάτω απ' το φώς του οποίου προσπαθούμε μάταια να 'αποκρύψουμε' τα σκοτάδια του κόσμου της Λήθης που ζούμε.

Ο μύθος του κάθε ανθρώπου είναι προσωπική υπόθεση ή, μάλλον, υπόθεση της προσωπικότητάς του. Πόσοι, όμως, από εμάς είμαστε ικανοί να 'ανακαλύψουμε' τον προσωπικό μας μύθο αντί να προβάλουμε συνεχώς, δεξιά και αριστερά, την ασυνάρτητη μυθοπλασία μας; Αυτό είναι ένα ερώτημα που ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς ωφείλει με τον καιρό να το απαντήσει, μιας και απ' ότι φαίνεται η πεισματική άρνηση ενός τέτοιου απολογισμού μπορεί να έχει μόνον καταστροφικά αποτελέσματα για τον άνθρωπο.

Ας αφήσουμε, όμως, προς το παρόν στην άκρη τον προσωπικό μας μύθο και ας εστιαστούμε στον μύθο του Carl Gustav Jung, όπως μας τον παρουσιάζει ο ίδιος στο κύκνειο άσμα του που φέρει τον τίτλο 'Αναμνήσεις - Σκέψεις - Όνειρα'. Τα λόγια και οι φράσεις που δανείστηκα προέρχονται αποκλειστικά από το συγκεκριμένο βιβλίο και είναι σημειωμένες σε αυτό το κείμενο με κόκκινο χρώμα, ελπίζοντας κάποια στιγμή να βρεθούμε όλοι μας πίσω από αυτές τις κόκκινες γραμμές. Να κριθούμε και να συγκριθούμε με την ευρύτερη έννοια των όρων.

'Ο άνθρωπος δεν μπορεί να συγκρίνει τον εαυτό του με κανένα άλλο πλάσμα...Είμαι άνθρωπος. Αλλά τί θα πεί να είμαι άνθρωπος; Όπως κάθε άλλο ον, είμαι ένα τμήμα της άπειρης θεότητας, αλλά δεν μπορώ να συγκρίνω τον εαυτό μου με κανένα ζώο, φυτό ή πέτρα. Μόνο ένα μυθικό ον είναι ευρύτερο από τον άνθρωπο'.

Ο Jung πίστευε ότι δεν μπορούν να τεθούν όρια στη ζωή ενός ανθρώπου - ούτε αρχή, ούτε τέλος. Ισχυριζόταν - ή, μάλλον, γνώριζε πολύ καλά - ότι η ανθρώπινη αντίληψη της ζωής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανάμνηση. Για έναν άνθρωπο η ζωή αρχίζει από κάποιο ορισμένο σημείο που εκείνος τυγχάνει να θυμάται, ενώ το τέλος της μένει για τον ίδιο σχεδόν αόριστο. Αλήθεια, πόσοι πραγματικά γνωρίζουν τις έννοιες της Αρχής και του Τέλους και πόσο καλά θυμούνται το τί πραγματικά Είναι;

'Η ζωή μου έδινε πάντα την εντύπωση ότι μοιάζει με φυτό που ζεί από τις ρίζες του. Η αληθινή του ζωή είναι αόρατη, κρυμμένη στις ρίζες. Το μέρος που είναι ορατό, επάνω από το έδαφος, διαρκεί μόλις ένα και μόνο καλοκαίρι. Ύστερα μαραίνεται - μια εφήμερη οπτασία...Ποτέ, ωστόσο, δεν έχασα την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι που ζεί και έχει και διάρκεια κάτω από την αιώνια ροή. Αυτό που βλέπουμε είναι το άνθος, που περνά. Το ρίζωμα παραμένει'.

Ένα ον, για να μπορέσει να καταστεί Ολόκληρος Άνθρωπος, θα πρέπει να βιώσει την ενότητα των στοιχείων που το συνθέτουν, συνενώνοντας τον ορατό κόσμο του συνειδητού (το άνθος) με τον αόρατο κόσμο του ασυνειδήτου (τις ρίζες). Τόσο οι ψυχές μας, όσο και τα σώματά μας (ας μην πραγματευτούμε εδώ την πνευματική μας καταγωγή), αποτελούνται από ατομικά στοιχεία που στην ολότητά τους συνθέτουν την ενδογενή ιστορική μας οικογένεια, η οποία μετά βίας εναρμονίζεται με τις εφήμερες συνθήκες του παρόντος.

'Επομένως, σώμα και ψυχή έχουν έντονα ιστορικό χαρακτήρα και δεν βρίσκουν τη σωστή θέση τους στο καινούριο, στα πράγματα που μόλις έχουν κάνει την εμφάνισή τους...Δεν έχουμε καθόλου αποκοπεί εντελώς από τον Μεσαίωνα, την Κλασσική Αρχαιότητα και τον πρωτογονισμό, όπως αρέσκεται να προσποιείται η σύγχρονη ψυχή μας. Παρ' όλα αυτά, έχουμε βυθιστεί σ' έναν καταράκτη προόδου που μας παρασύρει προς το μέλλον με μεγαλύτερη ορμή όσο πιό πολύ μας απομακρύνει από τις ρίζες μας....Δεν ζούμε πια μ' αυτό που έχουμε, αλλά με υποσχέσεις, δεν ζούμε πια στο φως του σήμερα, αλλά στο σκοτάδι του μέλλοντος που ελπίζουμε ότι τελικά θα φέρει τη σωστή ανατολή'.

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν φαίνεται ότι είναι απλά ανίσχυροι να συνθέσουνε τα μόρια της διασπασμένης τους ψυχής, αλλά ανικανοποίητοι από το παρόν, φιλοδοξούν μάταια για ένα μέλλον που υπόσχεται Αιώνες Χρυσούς. Θαμπωμένοι από τη λάμψη αυτού του χρυσού που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι το μέλλον τους θα είναι πάντα σκοτεινό, όσο τα σκοτάδια της άγνοιας σκεπάζουνε το παρελθόν τους.

'Όσο λιγότερο κατανοούμε τί αναζητούσαν οι πατέρες μας και οι προπάτορές μας, τόσο λιγότερο κατανοούμε τον εαυτό μας και έτσι συντελούμε με όλη μας τη δύναμη ώστε να χάσει το άτομο τις ρίζες του και τα οδηγητικά του ένστικτα, για να γίνει ένα μόριο μέσα στη μάζα, αιχμάλωτο αυτού που ο Νίτσε αποκαλούσε πνεύμα της βαρύτητας'.

Συνειδητοποιόντας τους μοιραίους δεσμούς του με τους προγόνους του, ο Jung είχε την εντύπωση ότι ώφειλε να απαντήσει στα ερωτήματα που η μοίρα είχε υποβάλει σε αυτούς και που ακόμη δεν είχαν απαντηθεί ή σαν να έπρεπε να συμπληρώσει και να συνεχίσει πράγματα που οι προηγούμενοι αιώνες είχαν αφήσει ατελείωτα. Αλήθεια, όμως, ποιοί ήταν οι πρόγονοι του και τί γνωρίζουμε για αυτούς και το έργο τους;

Για τη μητέρα του Emilie Preiswerk Jung και τον πατέρα του Paul Jung έχει γράψει ο ίδιος αμέτρητες σελίδες, περιγράφοντας τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα που περιέπλεκαν τις ζωές τους με τη δική του και γενικότερα με τη Ζωή. Αυτό, όμως, που ειλικρινά μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας το τελευταίο του βιβλίο, είναι η εξής αναφορά στο οικόσημο της οικογένειας Jung και στον αποσυμβολισμό του:

'Τον χειμώνα του 1955 - 56 χάραξα τα ονόματα των πατρικών προγόνων μου σε τρείς πέτρινες πλάκες και τις τοποθέτησα στην αυλή του Πύργου. Ζωγράφισα το ταβάνι με θέματα από τα οικόσημα της γυναίκας μου, το δικό μου και των γαμπρών μου. Το οικόσημο της οικογένειας Γιούγκ ήταν αρχικά ο φοίνικας, που συνδέεται με τις ιδέες 'νέος', ΄νεότητα', 'αναγέννηση'. Ο παππούς μου άλλαξε τα στοιχεία του οικόσημου, ίσως από αντίδραση στον πατέρα του. Ήταν ένθερμος Ελευθεροτέκτων και Μεγάλος Σεβάσμιος της Ελβετικής Στοάς. Αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο στις αλλαγές που έκανε στο οικόσημο. Αναφέρω αυτό το σημείο, που δεν έχει καθεαυτό σημασία, επειδή ανήκει στο ιστορικό πλέγμα της σκέψης και της ζωής μου.

Εξ αιτίας αυτής της αναθεώρησης του παππού μου, το οικόσημό μου δεν περιέχει πιά τον αρχικό φοίνικα. Τη θέση του την έχει πάρει ένας γαλάζιος σταυρός επάνω δεξιά. Κάτω αριστερά είναι ένα γαλάζιο τσαμπί σταφύλια σε χρυσό φόντο. Ανάμεσά τους, ένα χρυσό αστέρι με μιά γαλάζια γραμμή. Ο συμβολισμός αυτών των οικόσημων είναι Τεκτονικός ή Ροδοσταυρικός. Ακριβώς όπως ο σταυρός και το ρόδο αντιπροσωπεύουν το Ροδοσταυρικό πρόβλημα των αντιθέτων, δηλ. το Χριστιανικό και το Διονυσιακό στοιχείο, έτσι και ο σταυρός και το σταφύλι είναι σύμβολα του ουράνιου και του χθόνιου πνεύματος. Το συνενωτικό σύμβολο είναι το Χρυσό Αστέρι, ο Χρυσός των Φιλοσόφων'.

Παρ' όλα αυτά, ο Carl Gustav Jung δεν έζησε ποτέ μιά ζωή ετερόφωτη, απλά επικαλούμενος κάποιου είδους Τεκτονική, Ροδοσταυρική ή ακόμη και Αλχημιστική καταγωγή και διαδοχή - λόγο της σχέσης του πρόγονού του και επίσης ιατρού Καρλ Γιουγκ (πέθανε το 1645), με τα έργα και τις πραγματείες των Μιχαήλ Μάγιερ και Γκεράντους Ντόρνεους. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η ποιότητα της ζωής ενός ανθρώπου πρέπει να αντανακλάται στα έργα του αντί να προβάλεται στους προγόνους του, προτίμησε να αφιερώσει τη ζωή του στη θεραπεία απλών ανθρώπων που βασανίζονταν από εσωτερικά σχίσματα, παρά να σπαταλήσει τον υπερπολίτιμο χρόνο του με ανθρώπους που αρέσκονταν στα απατηλά 'γλυκύσματα' μιάς επίπλαστης 'ελιτίστικης' ζωής.

''Έχω μιλήσει με πολλούς διάσημους ανθρώπους της εποχής μου, με τους μεγάλους της επιστήμης και της πολιτικής, με εξερευνητές, καλλιτέχνες και συγγραφείς, πρίγκηπες και οικονομικούς παράγοντες. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, ελάχιστοι από αυτούς υπήρξαν σημαντικές εμπειρίες για μένα. Η συνάντησή μας έμοιαζε με τις συναντήσεις των πλοίων στην ανοιχτή θάλασσα, που ανταλλάσουν χαιρετισμούς με τις σημαίες'.

Αφιερωμένος στο έργο της συνένωσης των αντιθέτων, κατάφερε να γιατρέψει χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές μέσω της μεθόδου της ψυχανάλυσης - ή, μάλλον, μέσω της ανάλυσης της Ψυχής - , αλλά τελικά ήταν αναπόφευκτο να δεχθεί και τα πυρά όλων αυτών που θέλαν εγωϊστικά να στιγματίσουν τις απόψεις του ως αιρετικές.

'Αρκετά έχω υποφέρει από την έλλειψη κατανόησης και από την μοναξιά που αντιμετωπίζει κανείς όταν λέει πράγματα που οι άνθρωποι δεν κατανοούν...Θα με είχαν κάψει ως αιρετικό στον Μεσαίωνα'.

Ευτυχώς, ποτέ δεν κατάφεραν τα βέλη αυτών των 'μεσαιωνικών ψυχών' (που συνήθως οι ίδιες θέλουν να καταδικάζουν τον Μεσαίωνα) να πληγώσουν αγιάτρευτα την καρδιά του. Αν και είναι ολοφάνερο ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που οι πληγές του γέμιζαν σαν μελάνη με αίμα την πένα που είχε για να γράφει.

Φαντάζουν πραγματικά παράλογες οι επιθέσεις που δέχθηκε απ' την πλευρά του 'δογματικού χριστιανισμού', ο οποίος θεωρούσε τις θέσεις του 'σαφώς απ' έξω', παρόλο που ο ίδιος δήλωνε με ειλικρίνεια χριστιανός, όπως και ότι 'η ψυχή είναι από τη φύση της θρησκευτική'.

'Ανακαλύπτω ότι όλες μου οι σκέψεις στρέφονται γύρω από τον Θεό, όπως οι πλανήτες γύρω από τον ήλιο και έλκονται εξ ίσου ακατανίκητα προς Αυτόν. Θα το ένιωθα ως το πιό χοντρό αμάρτημα να αντιτάξω οποιαδήποτε αντίσταση σ' αυτή τη δύναμη...Τότε κατάλαβα ότι ο θεός - τουλάχιστο για μένα - ήταν μια από τις πιό άμεσες εμπειρίες'.

Όπως μας λέει και η Ανιέλλα Γιάφφε: 'Μόνο μετά τον θάνατό του άρχισαν οι θεολόγοι να λένε ότι ο Jung υπήρξε αναμφισβήτητα μια ξεχωριστή μορφή στην θρησκευτική ιστορία του αιώνα μας'. Αλλά αυτό ήταν κάτι που και ο ίδιος το περίμενε, γι' αυτό και κατάφερε να συνθέσει το έργο του παραμένοντας ανεπηρρέαστος από οποιουσδήποτε αρνητικούς εξωγενείς παράγοντες.

'Αν θελήσω να μάθω την αξία της ζωής μου, μπορώ μόνο να μετρήσω τον εαυτό μου σε σύγκριση με τους αιώνες και τότε θα πρεπει να πω, Ναί, σημαίνει κάτι. Μετρημένη σύμφωνα με τις σημερινές ιδέες, δεν σημαίνει τίποτα'.

Η ζωή και το έργο του Jung είναι όπως μας λέει ο ίδιος 'η ιστορία της συνειδητοποίησης του ασυνειδήτου', και αυτά που είναι και αυτά που γράφει 'Είναι Μία Ενότητα'. Αυτή η ενότητα δεν πρόκειται να γίνει κατανοητή εάν δώσουμε στον εαυτό μας το ρόλο του ασθενή και στον Jung αυτόν του ιατρού, ούτε εάν θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ιατρούς και τους συνάνθρωπους μας ως ασθενείς.

Όπως και ο ίδιος πρίν αναλάβει ενεργό θεραπευτική δράση, φρόντισε πρωτίστως να εμβαθύνει στον δικό του εσωτερικό κόσμο και να αποκαλύψει τον Αρχετυπικό Άνθρωπο, έτσι κι εμείς ωφείλουμε ως θεραπευτές της ψυχής και ψυχικά ασθενείς συγχρόνως, να συνενώσουμε τα αντίθετα σε ένα ον, στον Άνθρωπο.

Θα μπορούσα να γράψω αμέτρητες σελίδες για τη ζωή και το έργο του Carl Gustav Jung, αλλά γνωρίζω πολύ καλά ότι όσα περισσότερα λέμε, τόσο περισσότερα ξεχνάμε. Γι' αυτό και σε τούτο το σημειό θα θέσω ένα τέλος στα λόγια, έτσι ώστε οι πράξεις μας ν' αποτελέσουν μια νέα αρχή...για το Έργο της Ζωής και του Ανθρώπου. Κι αν είναι κάποια από τα λόγια του Jung να οδηγήσουν τις δικές μας πράξεις, ας συλλογιστούμε τί αληθινά εννοούσε με την παρακάτω φράση:

'Κατανοώ τον εαυτό μου μόνο στο φώς των εσωτερικών συμβάντων'.

Πηγή:http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.mystica.gr/korki_12.files

Read More

Τεκτονικό σχίσμα - Αντιδράσεις για το δημοσιεύμα του FANTOMAS

Την αντίδραση σημαντικού εκπροσώπου του Ελληνικού Τεκτονισμού προκάλεσε ο «FANTOMAS» με αφορμή τα προηγούμενα δημοσιεύματά του για τον Ελληνικό Τεκτονισμό, μετά την επανεμφάνιση του Χρήστου Μανέα. Ο εκπρόσωπος, τα στοιχεία του οποίου βρίσκονται στη διάθεσή μας και μετά από αίτημά του δεν δημοσιοποιούνται, μας εγκάλεσε διότι ως πηγές για όσα συνέβησαν στους κόλπους του Ελληνικού Τεκτονισμού κατά την περίοδο του σχίσματος
χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα του βιβλίου του Στάθη Λιακόπουλου.Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Στάθης Λιακόπουλος εκπροσωπούσε τη μία από τις δύο πλευρές του Ελληνικού Τεκτονικού Κινήματος. Υποστήριξε, μάλιστα, ότι υπήρξε μονομερής καταγραφή στο συγκεκριμένο βιβλίο για το πώς παρουσιάστηκε το τεκτονικό σχίσμα στον ελληνικό Τύπο. Ο «FANTOMAS» δημοσιεύει το συγκεκριμένο κείμενο ελπίζοντας να προκαλέσει ένα γόνιμο και δημιουργικό διάλογο, κι όχι μόνο για ιστορικούς λόγους.
Η Διάσπαση και ο Τύπος
Ο ανεύθυνος και καθαρά προπαγανδιστικός τρόπος με τον οποίο η Μεγάλη Στοά συνέχισε να ενημερώνει τους απομείναντες σ' αυτή Τέκτονες, μετά το Σχίσμα επιβεβαιώνει ότι τα σφάλματά της και οι συνέπειές τους δεν τη συνέτισαν. Εξακολουθούσε να μεταχειρίζεται τα μέλη των Στοών όχι σαν ολοκληρωμένους και πνευματικούς ανθρώπους, αλλά σαν οπαδούς κομματικής τινός οργανώσεως. Εξακολούθησε επίσης να νομίζει ότι μονοπωλεί -όπως τον παλιό καλό καιρό- τόσο την αυθεντία όσο και την πληροφόρηση στον Τεκτονικό χώρο. Για επιβεβαίωση παρουσιάζει μία μόνο απόπειρα παραπληροφόρησης που επιχείρησε. Με την από 7/1-4-1987 εγκύκλιο της Μεγάλης Γραμματείας της, κατηγορεί την Εθνική Μεγάλη Στοά ότι κατέφυγε και κατασυκοφάντησε τον Τεκτονισμό στον Τύπο.Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής:«Ότε αντελήφθησαν ότι δεν δύνανται να κάμψουν την αντίστασιν των αδελφών. εκίνησαν δυσφημιστική εκστρατεία διά του τύπου. χωρίς αποτέλεσμα, πλην του διασυρμού του Τεκτονισμού». Η αλήθεια, με επίσημα φυσικά στοιχεία, διαγράφεται εντελώς διαφορετική:Η ανακήρυξη της Εθνικής Μεγάλης Στοάς έγινε στις αρχές Ιουνίου του 1986 όπως προελέχθη και αυτό συγκλόνισε την τεκτονική Οικογένεια.Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους έστειλα μια προσωπική επιστολή σε 1.500 περίπου Τέκτονες στην Αθήνα και την επαρχία, την οποία συνόδευαν αρκετά ενημερωτικά στοιχεία και έγγραφα και τους εξηγούσα τους λόγους που οδήγησαν στην ίδρυση της Εθνικής Μεγάλης Στοάς και παρέθετα μερικές από τις δραστηριότητές της.Στις 22 Σεπτεμβρίου 1986 (παραμονές ενάρξεως των τεκτονικών εργασιών) θεωρήθηκε αναγκαίο να ενημερωθούν και προσωπικά οι Τέκτονες τόσο για τα αίτια της κρίσης, όσο και για τις προοπτικές των περαιτέρω εξελίξεων. Προς το σκοπό αυτό πραγματοποιήθηκε μια συγκέντρωση σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών όπου προσκλήθηκε να λάβει μέρος ικανός αριθμός Τεκτόνων. Αυτά τα αναφέρω για να τονίσω τα εξής:Μέχρι το τέλος του 1986, προς τιμήν των Ελλήνων Τεκτόνων, ανεξαρτήτως παρατάξεων και παρά την ευρεία δημοσιότητα που πήρε το Σχίσμα μέσα στην Τεκτονική Οικογένεια, καμιά πληροφορία σχετικά με τη διάσπαση και τους λόγους της δεν έφτασε στον Τύπο.Η Εθνική Μεγάλη Στοά εγκαινιάζοντας μια νέα γραμμή κοινωνικής και πολιτιστικής παρουσίας αποφάσισε να τιμήσει τα εκατό χρόνια από το θάνατο του μεγάλου μουσουργού και Τέκτονα Φραντς Λιστ. Για το σκοπό αυτό εξέδωσε ένα πολυτελές Λεύκωμα αναφερόμενο στη ζωή και το έργο του, καθώς και στην Τεκτονική του δράση. Παράλληλα οργάνωσε μια προσεγμένη και σεμνή καλλιτεχνική εκδήλωση στο ξενοδοχείο Χίλτον για τις 18 Ιανουαρίου 1987. Στην εκδήλωση αυτή έδωσε σκόπιμα μικρή δημοσιότητα. Περιορίστηκε σε λίγες γραμμές που έγραψε η εφημερίδα «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» προαναγγέλλοντάς την στις 15 και 17 Ιανουαρίου. Η εκδήλωση είχε προγραμματισθεί για τις 7.30 το βράδυ της Κυριακής 18 Ιανουαρίου. Το πρωί της ημέρας που επρόκειτο να γίνει η εκδήλωση (δηλαδή πριν από αυτήν), η Εθνική Μεγάλη Στοά υπέστη μια επίθεση από την εφημερίδα «Αυριανή».Μεταξύ άλλων στο κείμενο που έχει τον τίτλο ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΔΩ ΜΑΣΟΝΟΙ αναφέρει και τα εξής:«.2-3 παλιοί τέκτονες προσπαθούν να κάνουν πραξικόπημα και να καταλάβουν τη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος!!!... Τον τελευταίο καιρό ο Ευστάθιος Λιακόπουλος επιχειρεί να δώσει την εντύπωση ότι υπάρχει άλλη τεκτονική δύναμη στην Ελλάδα, η οποία μάλι στα ετοιμάζεται να κάνει μια εκδήλωση στο Χίλτον όπως έγραψε η "Μεσημβρινή". Συνεργάτης μου που ρώτησε ανθρώπους της Μεγάλης Στοάς του δήλωσαν ότι η κίνηση αυτή είναι τελείως άσχετη με τη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος. Θα έχει πλάκα να ξεσπάσει κανένας. πόλεμος μεταξύ των Μασόνων».Χαρακτηριστικό σ' αυτή την περίεργη επίθεση είναι ότι αναφέρεται χτυπητά ολόκληρο το όνομά μου, ενώ ούτε στο πρόγραμμα της εκδήλωσης, ούτε στις προαγγελίες και την είδηση της «Μεσημβρινής» είχε αναφερθεί ποτέ.Μετά όμως από αυτή την τρανταχτή είδηση και την επώνυμη αναφορά της «Αυριανής», ήταν πολύ εύκολο στους εκπροσώπους του Τύπου να με εντοπίσουν και να ζητήσουν πληροφορίες σχετικά με το σχίσμα και την Εθνική Μεγάλη Στοά. Και φυσικά, σύμφωνα με τις διακηρύξεις μας για διαφάνεια και παρρησία, είχα υποχρέωση να τους ενημερώσω.Για πρώτη φορά ο Τύπος στην Ελλάδα ασχολήθηκε πράγματι τόσο υπεύθυνα και χωρίς προκατάληψη για τον Τεκτο νισμό.Έτσι μια περίεργη επίθεση η οποία ξεκίνησε συνδυασμένα από την «Αυριανή» και από «ανθρώπους της Μεγάλης Στοάς», για να ματαιώσει μια εκδήλωση για ένα λαμπρό Τέκνο της ανθρωπότητας, τον Φραντς Λιστ και να μας συνδέσει με την Πε Ντούε και με κύκλους του Νάτο, είχε το θετικό αποτέλεσμα να ενημερωθεί το ελληνικό κοινό για τα διατρέξαντα στην τεκτονική μας οικογένεια. Για μία ακόμα φορά οι άταχτες και σπασμωδικές κινήσεις ορισμένων «κύκλων» τροχιοδρόμησαν άλλες εξελίξεις απ' αυτές που αρχικά επεδίωκαν.Πάντως η Εθνική Μεγάλη Στοά και «οι άνθρωποί της» δεν κατέφυγαν αυτοί τουλάχιστον πρώτοι στον Τύπο.

ΑψιμαχίεςΟ πόλεμος πια σχεδιάστηκε με προσοχή και με ακρίβεια. Μπορεί να μην είχε ικανότητες για θετικά έργα η «κλειστή ομάδα», αλλά το παρασκήνιο και ο πόλεμος ήταν το στοιχείο στο οποίο διέπρεψε. Κατ' αρχήν έκανε ένα χρονοδιάγραμμα.Η ανανέωση του Συμβουλίου κατά τις επιθυμίες της επέτρεψε να βαυκαλιστεί πάνω στη δήθεν ισχύ της και να νομίσει ότι έχει απαλλαγεί από το πλέγμα της ευνοιοκρατίας που την κατάτρυχε.
Η θητεία της ήταν τριετής. Το σχέδιο λοιπόν καταστρώθηκε λογικά ως εξής: Ένας χρόνος, το 1984, θα αφιερωνόταν σε σφυγμομετρήσεις, σε πόλεμο νεύρων και απειλές. Ένας χρόνος το 1985, σε καθαρό, σε αδυσώπητο πό λεμο εξόντωσης. Και ένας χρόνος, το 1986 για την αποκατάσταση των ζημιών. Αρκετός -στην Ελλάδα- για να εμφανιστεί το 1987 σαν να μη συμβαίνει τίποτα σε μια Γενική Συνέλευση που θα την ελέγχει απόλυτα. Νικήτρια πια θα διεκδικήσει μια καινούργια θητεία που θα της επέτρεπε να κυβερνάει απεριόριστα.Η επιλογή του πρώτου στόχου έγινε επίσης σωστά. Θα έκαναν επίθεση κατά του Τάγματος της Υόρκης του νεότερου και μικρότερου Τεκτονικού Τάγματος στην Ελλάδα και έμμεσα έτσι θα χτυπούσαν και τον Ύπατο γιατί έξι από τα μέλη του μέσα στους οποίους και ο αρχηγός του ανήκαν στην Υόρκη. (Ο Ύπατος Μηνάς Λογοθέτης, ο Μέγας Καγκελάριος Γεώργιος Χαλκιώτης, ο Μέγας Ρήτωρ Δημήτριος Τσιροπινάς και οι Χ. Μουζενίδης, Γ. Μιχαλόπουλος, Οδ. Λαμψίδης.)Έγινα έγκαιρα αποδέκτης των απειλών τους. Ο Κώστας Μπάλας το Σεπτέμβριο του 1984 μου εμπιστεύτηκε ότι σε μια συζήτηση που είχε με τον Αλέκο Κόγια το καλοκαίρι, ο τελευταίος του πέρασε το μήνυμα ότι ο τίτλος του Μεγ.Προκαθήμενου που είχα σαν επικεφαλής του Μεγάλου Περιστυλίου των τεκτόνων της Βασιλικής Αψίδος, ανήκε δικαιωματικά στο Χρήστο Μανέα ο οποίος και θα τον διεκδικούσε. Ο Αλέκος Κόγιας είχε επιφορτισθεί επίσης να δικαιολογήσει θεωρητικά την επίθεση. Διοχετεύτηκαν πληροφορίες για μια συγκλονιστική ομιλία την οποία θα έκανε στις διάφορες στοές με την οποία θα εγκαινίαζε τον «ιερό πόλεμο» με θέμα, περίπου, το Τεκτονικό σύστημα της Υόρκης είναι διεθνώς δήθεν ανύπαρκτο. Δέχθηκα τις απειλές με ψυχραιμία και μαζί με κάποια μικρή διάθεση πρόκλησης. Το Νοέμβριο του 1984 αποφασίστηκε μια ομαδική και πανηγυρική εισδοχή στις τάξεις της Υόρκης εκατό περίπου Αθηναίων Τεκτόνων.Η κλειστή ομάδα που παρακολουθούσε τα πάντα ξαφνιάστηκε, αλλά οι κινήσεις της είχαν τροχιοδρομηθεί. Δεν διακρίθηκε ποτέ εξ άλλου για ευελιξία ή φαντασία. Παράλληλα άρχισε μια πίεση προς τα μέλη του Υπάτου που ήταν μέλη της Υόρκης να αποχωρήσουν και να παραιτηθούν από το Τάγμα αυτό. Κυρίως η πίεση ασκήθηκε στον Ύπατο Μηνά Λογοθέτη. Στην κηδεία του μακαρίτη Παύλου Καρανίκα που έγινε το Δεκέμβριο του 1984 οι απειλές κορυφώθηκαν με πρωτοφανές ύφος και οξύτητα. Ο ίδιος ο Μανέας απείλησε τον παρόντα Μεγάλο Καγκελάριο Γιώργο Χαλκιώτη ότι θα διαγράψει και αυτόν και τον Ύπατο από το Συμβολικό Τεκτονισμό αν δεν αποχωρήσουν αμέσως από το Τάγμα της Υόρκης. Παρακολούθησα από κάποια απόσταση τη λογομαχία και μετά καθώς το σχολιάζαμε όλοι δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα ίδια μας τα αυτιά.Η ομιλία Κόγια άρχισε να περιφέρεται δειλά-δειλά στην αρχή, αλλά «ώδινε όρος και έτεκε μυν». Το περιεχόμενό της αποδείχτηκε εμβαλλωματικό, σχοινοτενές και κουραστικό. Μια ασύνδετη συλλογή από διάφορες εγκυκλοπαίδειες και βιβλία.Το αποτέλεσμα αυτής της ομιλίας πάνω στην οποία στήριζαν αφελώς τόσες ελπίδες οι κρατούντες δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικό. Οι περισσότεροι από τη διοίκηση αγνοούσαν το θέμα και στηρίζονταν στις δικές του ερμηνείες. Το κύριο πρόβλημά του ήταν ότι ασχολήθηκε με το βαθμό της Βασιλικής Αψίδας, ένα βαθμό εντελώς άγνωστο στους παλιούς, αφού είχε εισαχθεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 1976. Και μιλούσε για ένα βαθμό τον οποίο δεν κατείχε και στον οποίο ποτέ δεν είχε μυηθεί. Και το κακό ήταν ότι ανάμεσα στο ακροατήριό του υπήρχαν επτακόσιοι τουλάχιστον διδάσκαλοι τέκτονες οι οποίοι όχι μόνο κατείχαν το βαθμό, αλλά τον είχαν δουλέψει οκτώ περίπου χρόνια οι περισσότεροι με ενθουσιασμό και αφοσίωση. Η όλη σκηνή μου θύμιζε τους αμύητους εκείνους που προσπαθούν σε κάποιο σαλόνι να αντιπαραθέσουν επιχειρήματα σε τέκτονες δανειζόμενοι επιχειρήματα από βιβλία και τυπικά που βρήκαν στο Μοναστηράκι.Η αντιπαράθεση ήταν άνιση και το μόνο αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει σύγχυση μόνο στους Μαθητές και τους Εταίρους που δεν ήξεραν γιατί γίνεται τόσος θόρυβος για ένα βαθμό που δεν ανήκε ποτέ στη Μεγάλη Στοά.Όλη αυτή η σύγχυση βέβαια και η αναταραχή κρατιόνταν στο παρασκήνιο,κανείς δεν είχε τολμήσει να τη φέρει επίσημα στην επιφάνεια. Ο λόγος ήταν η Γενική Συνέλευση του Ιανουαρίου του 1985 που προς μεγάλη χαρά και ανακούφιση των κρατούντων πραγματικά πέρασε αθόρυβα.Την επόμενη μέρα της Γενικής Συνέλευσης ακριβώς κηρύσσεται θρασύδειλα ο πόλεμος. Η Μεγάλη Γραμματεία χωρίς να ενημερώσει το Συμβούλιο και χωρίς να ανακοινωθεί στην Ελλάδα τίποτε σχετικό, στέλνει ένα γράμμα-εγκύκλιο σε κακά αγγλικά προς όλες τις Μεγάλες Στοές του κόσμου και τους ανακοινώνει ότι θεωρεί το Τάγμα της Υόρκης ως άτακτο.Παρένθεση και απολογισμόςΜετά από ένα χρόνο αψιμαχιών, το σχέδιο δεν πέτυχε το σκοπό του να αποδιοργανωθεί το Τάγμα της Υόρκης κυρίως και να φοβηθεί το Ύπατο. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο όσον αφορά την Υόρκη. Όχι μόνο δεν αποδιοργανώθηκε, αλλά πέτυχε να αυξήσει σημαντικά τα μέλη της.Όσον αφορά τον Ύπατο, το αποτέλεσμα ήταν στην αρχή διφορούμενο και στο τέλος καταλυτικό. Καίτοι μέχρι ακόμα και σήμερα κανένα από τα «Κραταιά» μέλη δεν παραιτήθηκε επίσημα από την Υόρκη, τα περισσότερα έπαψαν να παρακολουθούν τις συνεδρίες της από τότε. Επίσης παρατηρήθηκε και ένας διαχωρισμός μεταξύ τους. Ενώ στην αρχή είχαν ένα κοινό μέτωπο κατά των επιθέσεων και των προσβολών της Μεγάλης Στοάς, τρία μέλη του άρχισαν να φλερτάρουν και να υποστηρίζουν τις απόψεις της κλειστής ομάδας. Αντίθετα τα μέλη εκείνα στα χέρια των οποίων βρισκόταν η εξουσία του Υπάτου και δούλευαν, έδειξαν ότι έγιναν πιο σκληρά απέναντι στα τεχνάσματα της Μεγάλης Στοάς μέχρι ένα σημείο.Μέσα σ' αυτή τη σύγχυση πάντως βρέθηκε σαν Σολομώντια και μοιραία -νομίζω για τον Τεκτονισμό- λύση να απονείμουν τον 33ο βαθμό στον Μανέα για να τον καθησυχάσουν ή να τον σαγηνεύσουν. Αλλά αυτό υπήρξε και βραχυπρόθεσμα, αλλά κυρίως μακροπρόθεσμα καταλυτικό και για το ίδιο τον Ύπατο.

Πηγή:http://www.fantomas.gr/eidiseis_selides/antidrasis_dimosievma_fantomas1.html

Read More

Η ιστορική διαδρομή του Τεκτονισμού στον Ελληνικό χώρο

Ο Τεκτονισμός στον Ελληνικό χώρο λειτούργησε σε δυο ξεχωριστές φάσεις που δεν έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους και αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί ούτε από τους μελετητές ούτε από τους περισσότερους τέκτονες.
Προεπαναστατικός Τεκτονισμός (1740-1821)
Η πρώτη περίοδος που δίκαια χαρακτηρίζεται σαν "προεπαναστατικός Τεκτονισμός" άρχισε γύρω στο 1740 και έφθασε μέχρι την επανάσταση του 1821.
Μετά ακολούθησε μια τέλεια διακοπή, μια νεκρή περίοδος (1821-1863). Η διακοπή αυτή απλώς επιβεβαιώθηκε με την ανακήρυξη του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους που διέλυσε και επίσημα τις Στοές που είχαν κλείσει πάντως πολύ πριν, εξαιτίας της επανάστασης. Αυτή η ανάπαυλα δράσης τεκτονικών στοών διατηρήθηκε μέχρι την ένωση της Επτανήσου με την μητέρα πατρίδα το 1863.
Ο Τεκτονισμός της Μεγάλης Ανατολής (1863-1976)
Μετά ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος που κράτησε κι αυτή ένα περίπου αιώνα μέχρι το 1976 που την ονομάζω σαν "Μονότονο Ελληνικό Τεκτονισμό".
Έτσι το 1863 σχεδόν αναπάντεχα, εμφανίστηκαν οι πρώτες τεκτονικές στοές αναζήτησης στην Ελλάδα εξαρτημένες από τη Μεγάλη Ανατολή του Τορίνο και τον επόμενο χρόνο απέκτησαν ένα είδος αυτονομίας με τη δημιουργία ενός "Τεκτονικού Διευθυντηρίου" δηλαδή μιας τοπικής Ελληνικής Διοίκησης.
Το 1868 ο Ελληνικός Τεκτονισμός απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία και δημιουργήθηκε έτσι η Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος που έλεγχε ουσιαστικά τους 3 πρώτους συμβολικούς βαθμούς, αλλά που είχε υιοθετήσει και τους υπόλοιπους 30 του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Τύπου. Το 1872 οι ανώτεροι βαθμοί απέκτησαν κι αυτοί ανεξαρτησία και συγκροτήθηκε το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Τύπου. Τα δύο αυτά σώματα ανήκαν στην ίδια δογματική τεκτονική σχολή, τη Γαλλική και μέχρι το 1976, πάνω από εκατό χρόνια δηλαδή, κυριάρχησαν μονοπωλιακά στο χώρο μας.
Οι κρίσεις και οι διακυμάνσεις του μονότονου αυτού Τεκτονισμού δεν ήταν τίποτε άλλο παρά οι μεταξύ τους αντιζηλίες και η προσπάθεια το ένα να ελέγχει το άλλο. Αυτό αποστέρησε τον Ελληνικό Τεκτονισμό από κάθε δυνατότητα ανανέωσης και όλο αυτό το διάστημα, έμεινε στο επίπεδο, οργανωτικά και δογματικά, από το οποίο ξεκίνησε. Αποκομμένος δε καθώς ήταν από τη διεθνή τεκτονική κοινότητα δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει ούτε τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν ακόμα και στο ίδιο το δόγμα από το οποίο προήλθε.
Ο Τεκτονικός Πλουραλισμός στην Ελλάδα (1977- )
Η τρίτη περίοδος που ήδη διανύει τη τρίτη δεκαετία της, είναι η εποχή του "Τεκτονικού πλουραλισμού" στην Ελλάδα και στη συνέχεια προσπαθούμε να δώσουμε το στίγμα της, δηλαδή τα γενεσιουργά της αίτια, όσο και τις προοπτικές της.
Με την ίδρυση το έτος 1977 του Μεγάλου Περιστυλίου των Τεκτόνων της Βασιλικής Αψίδας που μετέφερε στη χώρα μας, μαζί με άλλους βαθμούς και τάξεις τον Τεκτονισμό της Αμερικανικής Σχολής, έληξε οριστικά η περίοδος του μονότονου Γαλλικού Τεκτονισμού.
Το 1981 με την ίδρυση του Μεγάλου Σκηνώματος των Ιπποτών του Ναού που καθοδηγήθηκε από το αντίστοιχο Μεγάλο Σώμα της Σκοτίας, το σύστημα της Υόρκης άρχισε να προσαρμόζεται προς τον Ευρωπαϊκό Τεκτονισμό και την παράδοσή του.
Αυτή η φάση ολοκληρώθηκε το 1986 με την εμφάνιση και τη δράση της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος η οποία ακολούθησε από την αρχή τα Αγγλικά πρότυπα. Έτσι η προσπάθεια που άρχισε από το Διονύσιο Ρώμα το 1811 με συμπαραστάτη του το Δουκάτου Σάσεξ, τότε Μεγάλο Διδάσκαλο της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας (1813) ολοκληρώθηκε 175 χρόνια μετά όταν στις 21 Ιουνίου 1986 ανακηρύχθηκε η Νέα Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος για να εισαχθεί και σε μας ο καθαρός και αρχαίος τεκτονισμός της Αγγλοσαξονικής Σχολής.

Ιστορική Καταγραφή της πρώτης περιόδου

Καίτοι η ιστορική έρευνα της πρώτης περιόδου δεν έχει εξαντληθεί - μια ερευνητική στοά πρέπει να ιδρυθεί γι' αυτό το σκοπό - υπάρχουν στοιχεία ικανά να σχηματίσουμε τουλάχιστον την αμυδρή της εικόνα.
Τα βιβλία του Διονυσίου Καλογερόπουλου, του Πάνου Χατζηπάνου και του Μαρίνου Πολλάτου, οι μονογραφίες του Παναγιώτη Κρητικού, του Θεοδοσίου Τάσιου, του Χρήστου Ριζόπουλου κ.λπ. καθώς και η πρόσφατη έκδοση - λεύκωμα της Στοάς της Λευκάδας. "Η Ένωσις" για το Διονύσιο Ρώμα και την πρώτη Εθνική Μεγάλη Στοά προσδιορίζουν τα ορόσημά της. Είναι πράγματι η μόνη περίοδος που έχουμε κάνει κάποια ιστορική δουλειά.
Η δεύτερη περίοδος υστερεί από άποψη ιστορικής καταγραφής
Ο Χατζηπάνος παραθέτει πολλά στοιχεία αλλά άτακτα και χωρίς κριτικό πνεύμα, είναι περισσότερο ένας - με επιλογές - αρχειογράφος και λιγότερο ένας ιστορικός. Ο Πολλάτος ενώ είναι αυστηρός στην αρχή, όσο πλησιάζει προς την εποχή του γίνεται πιο προσεκτικός και εξυμνητικός. Ο Νέστορας Λάσκαρης στο λεξικό του είναι μονοσήμαντος και επιφυλακτικός. Υπήρξε ο πιστός υπηρέτης της ιδέας της Μεγάλης Ανατολής και ο Ηρακλής του Σκωτικού Τύπου. Ανήκει εξάλλου στη σχολή που η μυθοποίηση ταυτίζεται με την αλήθεια.
Στη σχολή αυτή θητεύουν και οι περισσότεροι τέκτονες που ασχολούνται σποραδικά με την ιστορική έρευνα της δεύτερης περιόδου. (Τον προβληματισμό του πάνω στο θέμα αυτό εκθέτει ο Φαίδων Μπουμπουλίδης "Σκέψεις γύρω από τις τεκτονικές έρευνες" σ' ένα του αξιόλογο άρθρο - οδηγό στο Τεκτονικό Δελτίο, σελ. 84-99 (1966).

Πηγή:http://www.uglgreece.gr/el/node/15(Ηνωμένη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος
Η.Μ.Σ.τ.Ε. )

Read More

Οι Ιππότες του Ναού

Το τάγμα των Ιπποτών του Ναού, ή Ναϊτών όπως έμειναν στην ιστορία, αποτέλεσε για σχεδόν 200 χρόνια μια από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις της εποχής του. Μια εποχή ταραγμένη και σκοτεινή που μέχρι σήμερα δίνει τροφή σε υποθέσεις, μύθους, ακόμα και σύγχρονες θεωρίες συνομωσίας. Οι Ναίτες ιππότες ήταν στρατιώτες, μοναχοί, τραπεζίτες και ίσως θεματοφύλακες κάποιου μεγάλου, επικίνδυνου μυστικού, που προκάλεσε τελικά και την πτώση τους.

Η ιστορία
Το 1118 στην Ιερουσαλήμ, αμέσως μετά την 1η σταυροφορία ο Γάλλος ιππότης Hugues de Payens και 8 σύντροφοί του έδωσαν όρκους πενίας και πίστης στο Χριστό, συστήνοντας το πρώτο ιπποτικό-μοναστικό τάγμα με την επωνυμία «φτωχοί ιππότες του Χριστού και του Ναού». Ο τότε Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνος ο 2ος τους υποστήριξε υλικά και οικονομικά και τους παραχώρησε ένα κατάλυμα για να στεγαστούν, με αντίτιμο την προστασία των προσκυνητών των Αγίων Τόπων. Το κατάλυμα που τους παραχωρήθηκε βρισκόταν στο χώρο όπου πιστευόταν πώς ήταν κάποτε χτισμένος ο Ναός του Σολόμωντα. Από εκεί πήραν και το όνομα με το οποίο έμειναν στην ιστορία.
Δέκα χρόνια μετά την ίδρυσή τους, το 1128 στην Troyes της Γαλλίας διατυπώθηκε ο πρώτος βασικός κανόνας λειτουργίας του τάγματος βασισμένος στα πρότυπα των Κιστερκιανών μοναχών. Μοναδική αρχή στην οποία υπαγόντουσαν ήταν ο ίδιος ο Πάπας, ενώ ο Μεγάλος Μάγιστρος του τάγματος είχε πλήρη και απόλυτη εξουσία επί των μελών.
Η σφραγίδα του τάγματος: δύο ιππότες πάνω σε ένα άλογο. Συμβολισμός των όρκων πενίας και της συντροφικότητας των Ναϊτών
Ο τρόπος ζωής τους ήταν ένας συνδυασμός μοναστικής ζωής και σκληρής στρατιωτικής πειθαρχίας. Κάθε νέο μέλος του τάγματος καλούταν να απαρνηθεί κάθε προσωπική περιουσία και εξουσία και να αφιερωθεί πλήρως και αποκλειστικά σε αυτό. Για την εισαγωγή του στις τάξεις των Ναιτών έπρεπε να περάσει από μια διαδικασία μύησης για την οποία σχεδόν τίποτε δεν είναι γνωστό, αν και οι εικασίες περισσεύουν. Θεωρείται βέβαιο πώς η διαδικασία αυτή περιελάμβανε μια σειρά σωματικών και πνευματικών δοκιμασιών που αφενός θα πρόκριναν τους άξιους προς ένταξη και αφετέρου θα τους προετοίμαζαν για τη σκληρή ζωή που θα ακολουθούσε.
Η εκρηκτική αύξηση της δύναμης και της επιρροής τους μάλλον οφείλεται σε ένα συνδυασμό στοιχείων. Η πλήρης ανεξαρτησία τους από κάθε εξουσία πλήν αυτής του Παπικού θρόνου ήταν σίγουρα ένα από αυτά. Η συγκεντρωτική μορφή λειτουργίας τους και η απόλυτη αρχή του Μεγάλου Μάγιστρου ένα άλλο. Το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον της εποχής ένα τρίτο. Οι Ναίτες κατόρθωσαν να αποτελέσουν μια στρατιωτική και οικονομική δύναμη πολύ ισχυρότερη των περισσοτέρων βασιλείων της εποχής.
Η στρατιωτική τους ισχύς ήταν αποτέλεσμα κυρίως της σκληρής εκπαίδευσης και πειθαρχίας τους. Οι αριθμοί τους δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα εντυπωσιακοί, καθώς το σύνολο των ιπποτών, ακολούθων και ιερέων του τάγματος δεν ξεπέρασε ποτέ τις 20.000, ενώ σε καμία μάχη δεν παρατάχθηκαν περισσότεροι από 1.000 Ναίτες.
Όμως πραγματικά εντυπωσιακή ήταν η οικονομική τους δύναμη. Φαίνεται παράξενο το πώς είναι δυνατό μία ομάδα ανθρώπων οι οποίοι έχουν λάβει όρκους πενίας, κατάφερε να συγκεντρώσει τόσους οικονομικούς πόρους. Η απάντηση φαίνεται πώς είναι αρκετά σύνθετη. Τα μέλη, δίνοντας όρκο πενίας παραχωρούσαν τα κινητά και ακίνητα υπάρχοντά τους στο τάγμα. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν πώς αρκετοί από τους ιππότες ήταν κάποτε ευγενείς και κάτοχοι σημαντικών μερικές φορές περιουσιών, προκύπτει μία πηγή εσόδων. Όμως την πραγματική πηγή του πλούτου τους πρέπει να την αναζητήσει κανείς στην εφαρμογή της πρώτης οργανωμένης μορφής παροχής τραπεζικών υπηρεσιών. Οι προσκυνητές που επισκέπτονταν τους Άγιους Τόπους μπορούσαν να καταθέτουν χρήματα ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα σε ένα φυλάκιο των Ναϊτών, λαμβάνοντας μια πιστωτική επιστολή η οποία θα μπορούσε να εξαργυρωθεί σε κάποιο άλλο φυλάκιο, πιθανώς με την κράτηση κάποιας «προμήθειας» ή «εξόδων φύλαξης». Έτσι μπορούσαν να μετακινούνται στην περιοχή χωρίς τον κίνδυνο να χάσουν τις περιουσίες τους από κάποιους ληστές. Όμως πολλές φορές έχαναν τη ζωή τους και τα χρήματα και άλλα πολύτιμα έμεναν στις αποθήκες των Ναιτών. Επίσης το τάγμα παρείχε υπηρεσίες χορήγησης δανείων προς ευγενείς που βρισκόντουσαν σε οικονομικές δυσχέρειες, ακόμα και σε βασιλιάδες, λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα εκτάσεις γης ή χρεώνοντας τόκους για την επιστροφή του κεφαλαίου. Όλα ανεξαιρέτως τα ιπποτικά τάγματα της εποχής απέκτησαν περιουσία και δύναμη, κανένα όμως τόση όση οι «φτωχοί ιππότες του Χριστού και του Ναού». Οι Ναίτες, χωρίς καμία υπερβολή, έθεσαν, κυρίως το 13ο αιώνα, τις βάσεις του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος.
Το τρίπτυχο στρατιωτικής ισχύος, οικονομικής δύναμης και πλήρους αυτονομίας φαίνεται πώς ήταν και η βασική αιτία που προκάλεσε τη διάλυσή τους.
Μετά την απώλεια των Αγίων Τόπων οι Ναίτες είχαν μεταφερθεί στην Ευρώπη και παρότι είχαν εξαπλωθεί σε αρκετές χώρες οι περισσότεροι από αυτούς είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία. Στις 13 Οκτωβρίου 1307 (κατά μία εκδοχή ο αριθμός 13 οφείλει τη φήμη του ως γρουσούζικος σε αυτό ακριβώς το συμβάν), με εντολή του Βασιλιά Φιλίππου της Γαλλίας, συνελήφθησαν όλοι οι Ναίτες της Γαλλίας, μεταξύ των οποίων και ο Μέγας Μάγιστρος Jacques de Molay. Επρόκειτο για μια καλά οργανωμένη επιχείρηση η οποία κατάφερε να αιφνιδιάσει τους Ναίτες. Οι κατηγορίες ήταν θρησκευτικής φύσεως και επικεντρώνονταν στο περιεχόμενο των μυστικών τελετών μύησης των μελών του τάγματος. Οι Ναίτες κατηγορήθηκαν ως αιρετικοί, ειδωλολάτρες και ομοφυλόφιλοι και παραδόθηκαν σε ανακριτές-δικαστές της Ιεράς Εξέτασης.
Οι ανακριτές, χρησιμοποιώντας βασανιστήρια κατόρθωσαν να αποσπάσουν ομολογίες από αρκετά μέλη του τάγματος. Πρέπει να σημειωθεί ότι η μέθοδος απόσπασης ομολογιών με τη μέθοδο των βασανιστηρίων ήταν βασική αρχή του νομικού συστήματος της εποχής, καθώς ήταν ο μόνος τρόπος να στοιχειοθετηθεί κατηγορία, απουσία αυτόπτων μαρτύρων.
Η πρώτη αντίδραση του τότε Πάπα, του Κλήμη V ήταν μάλλον οργισμένη, καθώς ήταν ο μόνος που είχε το δικαίωμα να ασκεί έλεγχο στο τάγμα. Όμως είχαν ήδη προκύψει οι πρώτες ομολογίες. Στο σημείο αυτό υπάρχει διχογνωμία μεταξύ πολλών ιστορικών για το κατά πόσο ο Φίλιππος και ο Κλήμης ήταν σε συνεννόηση πριν τις συλλήψεις του 1307. Φαίνεται πάντως πιθανότερο ότι ο Φίλιππος ξεκίνησε το διωγμό με δική του πρωτοβουλία και οι όποιες συνεννοήσεις έγιναν στη συνέχεια.
Το 1308 ξεκίνησε η διερεύνηση των κατηγοριών από τις Παπικές επιτροπές και οι συλλήψεις και ανακρίσεις επεκτάθησαν και εκτός Γαλλίας, σε όλα τα μέρη όπου υπήρχαν Ναίτες. Στις περισσότερες από τις άλλες χώρες (Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία) οι ιππότες του τάγματος κηρύχθηκαν αθώοι, με την εξαίρεση μεμονωμένων ατομικών περιπτώσεων. Όμως στη Γαλλία η υπόθεση είχε κριθεί. Όσα μέλη του τάγματος είχαν ομολογήσει φυλακίστηκαν, και οι ποινές τους περιελάμβαναν συστηματική κατήχηση για την επαναφορά στον ορθό δρόμο. Όσοι ανακάλεσαν τις ομολογίες τους, συνολικά 54 μέλη του τάγματος, θεωρήθηκαν αμετανόητοι αιρετικοί και οδηγήθηκαν στην πυρά στις 12 Μαίου 1310, στο Παρίσι.
Στις 16 Οκτωβρίου 1311, η Σύνοδος της Βιέννης στην οποία διενεργήθηκε η συνολική εξέταση της δράσης του τάγματος αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να αποδειχθεί πώς το τάγμα, ως συντεταγμένος οργανισμός είχε υιοθετήσει αιρετικές απόψεις και πρακτικές και ότι οι όποιες ομολογίες αφορούσαν μεμονωμένα άτομα. Κατά συνέπεια προτάθηκε, κατά πλειοψηφία, η μη διάλυση του τάγματος. Όμως ο Πάπας, προφανώς πιεζόμενος από το Βασιλιά της Γαλλίας, αποφάσισε τη διάλυση του τάγματος στις 22 Μαρτίου 1312, χωρίς όμως την καταδίκη του. Η περιουσία των Ναιτών είτε δημεύτηκε είτε παραχωρήθηκε στους Ιωαννίτες ιππότες, ενώ τα μέλη του τάγματος στις χώρες πλήν της Γαλλίας, είτε εντάχθηκαν σε άλλα ιπποτικά τάγματα, είτε ακολούθησαν το μοναστικό βίο.
Σε εκκρεμότητα ήταν ακόμα η τύχη του Μεγάλου Μάγιστρου Jacques de Molay και των τριών υπαρχηγών του. Είχαν ομολογήσει την ενοχή τους και έπρεπε να επανέλθουν στην ορθή πίστη. Όμως, κατά τη διάρκεια της δημόσιας τελετής για την ανάγνωση της ποινής τους, μπροστά στη Notre Dame του Παρισιού, ο Jacques de Molay ανακάλεσε την ομολογία του και διακήρυξε τόσο τη δική του αθωότητα, όσο και το άδικο και ψευδές των κατηγοριών εναντίον ολόκληρου του τάγματος. Μετά από αυτή την ανάκληση της ομολογίας του, στην οποία τον ακολούθησε και ένας από τους υπαρχηγούς του, οδηγήθηκε στην πυρά, στις 19 Μαρτίου 1314. Σύμφωνα με το θρύλο ο Jacques de Molay, μέσα από την πυρά, καταράστηκε τον Πάπα και το Βασιλιά της Γαλλίας να εμφανισθούν ενώπιον του δικαστηρίου του Θεού πριν τελειώσει ο χρόνος. Και οι δύο πέθαναν λίγο αργότερα.
Το θέμα της ενοχής ή όχι των Ναιτών και της ακρίβειας των κατηγοριών που τους βάρυναν εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να διχάζει τους ιστορικούς και μελετητές. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι είναι πολύ πιθανό, στις τελετές μύησης να είχαν εισέλθει και αρκετά στοιχεία ανατολίτικης μυσταγωγίας, ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασής με τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου και τους αντιπάλους τους στους Αγίους Τόπους. Σε ποιο βαθμό και με ποια μορφή παραμένει άγνωστο, καθώς ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τις τελετές μύησης και το ακριβές τελετουργικό τους.
Οι σύγχρονες οργανώσεις, οι περισσότερες από αυτές ιδρύθηκαν το 19ο αιώνα, που διεκδικούν τον τίτλο των αυθεντικών συνεχιστών της παράδοσης του τάγματος είναι αρκετές και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, από απλές κοινωνικές ομάδες μέχρι τμήματα των Ελεύθερων Τεκτόνων.

Οι εικασίες
Η ιστορία των Ιπποτών του Ναού και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο τερματίστηκε η ύπαρξη του τάγματος, έχουν δώσει τροφή σε μια σειρά από θεωρίες. Σύμφωνα με τις θεωρίες αυτές, η δύναμη και η επιρροή των Ναϊτών πρέπει να οφειλόταν και σε κάποια άλλη παράμετρο πέραν αυτών που ήδη αναφέρθησαν.
Μία από αυτές τις θεωρίες υποστηρίζει ότι οι Ναίτες, κατά τη διάρκεια του στρατωνισμού τους στο μέρος όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολόμωντα, κατόρθωσαν να ανακαλύψουν την Κιβωτό της Διαθήκης, σε μια κρύπτη, κάτω από τη γη. Η Κιβωτός αποτελούσε το «θησαυρό» των Ναϊτών που συχνά αναφέρεται σε διάφορα κείμενα της εποχής, αλλά και ιστορικά βιβλία που έχουν γραφτεί για το τάγμα. Η κατοχή αυτού του κειμηλίου αποτελούσε και την πραγματική πηγή της δύναμής τους, καθώς κατείχαν τον ίδιο το «Λόγο του Θεού». Μετά την αποχώρηση από τους Άγιους Τόπους η Κιβωτός φυλασσόταν στο Παρίσι και φυγαδεύτηκε μόλις την τελευταία στιγμή πριν τη σύλληψή τους από το Βασιλιά Φίλιππο, προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο Φίλιππος και ο Πάπας στην πραγματικότητα επεδίωκαν την αφαίρεση της Κιβωτού από τους Ναίτες και τα βασανιστήρια που ακολούθησαν τις συλλήψεις αποσκοπούσαν στην αποκάλυψη του τόπου μεταφοράς της Κιβωτού. Όμως ποτέ δεν κατόρθωσαν να το μάθουν και η Κιβωτός παραμένει μέχρι σήμερα είτε ξεχασμένη στο μέρος όπου οδηγήθηκε όταν φυγαδεύτηκε από το Παρίσι, είτε υπό την προστασία ενός κλάδου των Ναϊτών που έχει παραμείνει ενεργός όλα αυτά τα χρόνια, με μόνη αποστολή τη φύλαξη του ιερού κειμηλίου.
Μια άλλη θεωρία αντικαθιστά την Κιβωτό με το Ιερό Δισκοπότηρο, ενώ μια τρίτη θεωρία, ίσως η πιο συναρπαστική από όλες, θέλει τους Ναίτες κατόχους και θεματοφύλακες ενός συγκλονιστικού μυστικού. Κατά μία εκδοχή το μυστικό αυτό τους μεταβιβάστηκε και ίσως η φύλαξή του απετέλεσε και το βασικό λόγο της ίδρυσης του τάγματος, ενώ κατά μία άλλη περιήλθε στην κατοχή τους μέσω της ανακάλυψης αρχαίων κειμένων όταν αυτοί βρισκόντουσαν στην Ιερουσαλήμ.
Η θεωρία αυτή στηρίζεται σε διάφορες αναφορές των λεγόμενων Γνωστικών ή Απόκρυφων Ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης (κειμένων τα οποία για διάφορους λόγους δεν εντάχθηκαν στους κανόνα της Καινής Διαθήκης) και κυρίως αυτό του Φιλίππου. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή από αυτά τα γραπτά προκύπτει ότι ο Χριστός και η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν στην πραγματικότητα ανδρόγυνο και είχαν σαρκικές σχέσεις. Αυτή η άποψη έχει εκφραστεί αρκετές φορές, όμως η συγκεκριμένη θεωρία προχωρά ένα βήμα πιο πέρα. Καρπός του γάμου τους ήταν μία κόρη, η Σάρα, η οποία κυοφορούταν την εποχή της σταύρωσης του Χριστού. Σύμφωνα με τον κανόνα της Καινής Διαθήκης, μετά το θάνατο του Χριστού η Μαρία η Μαγδαληνή αποσύρθηκε από τα εγκόσμια, ασκητεύοντας σε μια σπηλιά, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό της. Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, η έγκυος Μαρία έφυγε από την Παλαιστίνη και ταξίδεψε μέχρι τη Γαλατία, όπου και τελικά γέννησε τη Σάρα.
Ως απευθείας απόγονοι του Χριστού και της Μαρίας φέρονται οι πρώτοι Βασιλιάδες της Γαλλίας, η δυναστεία των Μεροβίγγειων, οι οποίοι έμειναν στην εξουσία από τον 5ο , μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα μΧ, όταν έδωσαν τη θέση τους στη δυναστεία των Καρολιδών. Όμως η γραμμή αίματος των Μεροβίγγειων διατηρήθηκε. Οι Ναίτες ήταν αφενός προστάτες της γραμμής αίματος του Χριστού, δηλαδή των απογόνων των Μεροβίγγειων και αφετέρου θεματοφύλακες του μυστικού, κατέχοντας εκείνα τα αρχαία κείμενα, πολύ πιο σαφή από τα Γνωστικά Ευαγγέλια, που το κατέγραφαν.
Η επιχείρηση εκκαθάρισης των Ναιτών οργανώθηκε από εκείνες τις δύο εξουσίες τις οποίες απειλούσε η γνώση του μυστικού. Τη κοσμική εξουσία του Βασιλιά της Γαλλίας ο οποίος πιθανώς θα κινδύνευε από κάποιον απόγονο των Μεροβίγγειων και την πνευματική εξουσία του Πάπα καθώς απειλούταν η ίδια η βάση του θρησκευτικού δόγματος. Τα βασανιστήρια αποσκοπούσαν στην αποκάλυψη τόσο της ταυτότητας των απογόνων του Χριστού και των Μεροβίγγειων, όσο και των κειμένων που περιείχαν τις αποδείξεις.
Η θεωρία τελειώνει με την εκτίμηση ότι και τα δύο μυστικά των Ναιτών παρέμειναν ασφαλή, στη φύλαξη κάποιου κλάδου του τάγματος που συνέχισε να υφίσταται, με πολύ λιγότερα μέλη και χωρίς ποτέ να εκδηλώνει την ύπαρξή του. Τα δύο μυστικά υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Κάποιος ή κάποιοι απευθείας απόγονοι του Χριστού ζουν κάπου ανάμεσά μας και σε κάποια κρύπτη βρίσκονται κρυμμένα τα αρχαία κείμενα που καταγράφουν την άγνωστη ιστορία του Υιού του Θεού.
Τμήμα της Σινδόνης του Τορίνο
Το όνομα των Ναϊτών έχει εμπλακεί και στην υπόθεση της περίφημης Σινδόνης του Τορίνο, του κομματιού υφάσματος το οποίο φέρεται να είναι το σάβανο του Χριστού. Κατά μία εκδοχή, η Σινδόνη έφτασε στα χέρια των Ναϊτών κατά τη διάρκεια της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204, στην οποία συμμετείχε και το τάγμα. Λέγεται πώς η πρώτη δημόσια εμφάνιση της Σινδόνης έγινε το 1357, όταν η οικογένεια του Geoffrey de Charney, του ιππότη που κάηκε μαζί με το de Molay στο Παρίσι, την εξέθεσε στο κοινό για προσκύνημα. Οι προσπάθειες χρονολόγησης με άνθρακα 14 που διενεργήθηκαν από τρία ανεξάρτητα ακαδημαϊκά ιδρύματα, υπό την εποπτεία της Καθολικής Εκκλησίας, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 κατέδειξαν ως πιθανή χρονολογία παραγωγής του υφάσματος τα τέλη του 13ου αιώνα μΧ., γεγονός που οδήγησε κάποιους στη, μάλλον αυθαίρετη υπόθεση, ότι ο άνθρωπος τα χαρακτηριστικά του οποίου έχουν αποτυπωθεί στη Σινδόνη δεν είναι άλλος από τον de Molay, την περίοδο των βασανισμών του από τους ιεροεξεταστές. Σε κάθε περίπτωση, τα περισσότερα στοιχεία των εξετάσεων στις οποίες έχει υποβληθεί η Σινδόνη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για κατασκευασμένη απάτη.

Επίλογος
Τα μοναστικά-ιπποτικά τάγματα της περιόδου φέρνουν συνήθως στο μυαλό μας εικόνες συναθροίσεων και μυστικών τελετών σε μισοφωτισμένες από τη φωτιά δαυλών, πέτρινες αίθουσες κάστρων, όπου το χριστιανικό τελετουργικό ανακατεύεται με σατανιστικά σύμβολα και παγανιστικά κατάλοιπα. Ίσως οι κατηγορίες κατά των Ναιτών έχουν καταγραφεί στη συλλογική μας συνείδηση και έρχονται στην επιφάνεια με αυτό τον τρόπο.
Πόλος έλξης της φαντασίας μας είναι και τα μυστικά αρχαία κείμενα που μπορεί να κρύβονται στις βιβλιοθήκες μοναστηριών περιέχοντας μυστικά που μπορεί να αλλάζουν την εικόνα που έχουμε για τον κόσμο μας. Μήπως πρόκειται και πάλι για το προϊόν μιας συλλογικής υποσυνείδητης μνήμης;
Όσο και αν η θεωρία της «γραμμής αίματος του Χριστού» εξάπτει το ενδιαφέρον και έρχεται να συμπληρώσει με τρόπο σχεδόν ιδανικό τις παραπάνω παραστάσεις, είναι προφανές ότι έχει κενά. Για παράδειγμα η σύνδεση των απογόνων του Χριστού με τη δυναστεία των Μεροβίγγειων έρχεται μάλλον αυθαίρετα. Παράλληλα η καταγεγραμμένη ιστορία του διωγμού των Ναιτών παραπέμπει περισσότερο σε μια πάλη εξουσίας και συμφερόντων, από τις συνηθισμένες στην εποχή εκείνη.
Γιατί να προσπαθήσει κανείς να εξηγήσει το διωγμό τους μέσω των διαφόρων θεωριών για το ότι κατείχαν κάποιο σημαντικό, μυθικό, κειμήλιο, ή ένα τρομακτικό μυστικό και να μην αποδεχτεί το προφανές; Ότι η ισχύς τους, σε συνδυασμό με την αυτονομία τους, δεν ήταν πλέον ανεκτές από την κρατική εξουσία της χώρας στην οποία είχαν την έδρα τους και η οποία ασκούσε την εποχή εκείνη έντονη επιρροή στην πνευματική εξουσία που ήταν η μόνη αρμόδια να τους κρίνει και να τους διαλύσει.
Είναι πάντως αναμφισβήτητη η γοητεία που ασκεί η πιθανότητα της ύπαρξης κάποιου μεγάλου μυστικού, κάποιας άγνωστης ιστορίας στα θεμέλια του Χριστιανισμού, ή και της ανθρώπινης ιστορίας στο σύνολό της. Είναι άραγε απλά και μόνο η εκδήλωση της εξερευνητικής φύσης του ανθρώπου, της ανάγκης για γνώση, ή με κάποιο παράξενο τρόπο ξέρουμε ότι υπάρχει κάποιο ή κάποια χαμένα κομμάτια της ιστορίας μας και προσμένουμε την αποκάλυψή τους.
Πηγή:http://www.e-telescope.gr

Read More

Τα κρυφά ελατήρια της διεθνούς τρομοκρατίας-Η εταιρία των «ελευθεροτεκτόνων»

Από την εφημερίδα Ριζοσπάστης 15/08/2000
Λ. ΖΑΜΟΪΣΚΙ
Τα κρυφά ελατήρια της διεθνούς τρομοκρατίας
6ο ΜΕΡΟΣ
Η εταιρία των «ελευθεροτεκτόνων»
Στις καταβολές της τρομοκρατίας στη σημερινή Ιταλία βρίσκουμε «ολόκληρη τη βασιλική στρατιά» της εσωτερικής και διεθνούς αντίδρασης πάνω από την οποία υψώνονται οι υπηρεσίες του «ψυχρού πολέμου» του ΝΑΤΟ. Αυτές φροντίζουν να μην τιμωρηθούν οι υπονομευτικές δυνάμεις και συνεχίζουν αργότερα με τη βοήθεια των ίδιων «Μ» τις συνωμοσίες και τις τρομοκρατικές πράξεις.
«Ποιος είμαι εγώ; Ο Καλιόστρο και ο Γαριβάλδης στο ίδιο πρόσωπο», έλεγε με κοκεταρία ο Λίτσο Τζέλι, κουβεντιάζοντας με έναν δημοσιογράφο. Ναι, ο κόμης Καλιόστρο, απατεώνας και τυχοδιώκτης, και ο Τζουζέπε Γαριβάλδης, αγωνιστής για την απελευθέρωση των χωρών της Αμερικής και για τη συνένωση της πατρίδας του Ιταλίας, υπήρξαν μασόνοι, αλλά παρ' όλα αυτά... να τους βάλει κανείς στην ίδια μοίρα, να τους συγκρίνει με τον εαυτό του πάει πολύ! Κάτι τέτοιο μπορούσε να το κάνει ένας άνθρωπος που δε γνωρίζει και τόσο ιστορία, που δεν έχει τακτ και γούστο, για να μη μιλήσουμε πια για σεμνότητα.
Μα μπορούμε άραγε να απαιτήσουμε να έχει αυτά τα προσόντα ο «επίτιμος τέκτων» Λίτσο Τζέλι, ο οποίος στο παρελθόν ήταν μικροεπιχειρηματίας και άρχισε την άνοδό του στον πολιτικό κόσμο, δωρίζοντας στρώματα από τη φίρμα του στους βουλευτές, τους γραμματείς των υπουργών, ο φασίστας αξιωματικός που πήρε μέρος στην επέμβαση ενάντια στη δημοκρατική Ισπανία και κατόπι διακρίθηκε στις άγριες σφαγές των Ιταλών παρτιζάνων και στα τερατώδικα βασανιστήρια του Τζέλι.
Σκληρός, αλλά και δειλός, ο Λίτσο Τζέλι τα δίπλωνε πάντοτε μπροστά στον κίνδυνο. Ετσι με την πρώτη ευκαιρία βιάστηκε να εγκαταλείψει την Ισπανία, αφού είχε μείνει εκεί ένα χρόνο (αυτό δεν τον εμπόδισε να γράψει το βιβλίο με τον πομπώδικο τίτλο «Φωτιά!... Λεγεωνάρικο χρονικό της αντιμπολσεβίκικης εξέγερσης στην Ισπανία»). Επωφελήθηκε από μια ελαφρά αναπηρία, ώστε να βρίσκεται λιγότερο στον ενεργό στρατό. Στο τέλος του πολέμου επιχείρησε να κερδίσει την εύνοια των παρτιζάνων που παλιότερα τους κυνηγούσε, αλλά ύστερα αποφάσισε να το σκάσει στην Αργεντινή. Εδώ λούφαζαν πολλοί φασίστες, αναμένοντας την ευνοϊκή στιγμή.
Επιστρέφοντας στην Ιταλία (το 1948) ο Τζέλι ασχολείται με το εμπόριο, ονειρεύεται υψηλότερη θέση και για το σκοπό αυτό το 1963 εντάσσεται σε μια από τις μασονικές στοές της Ρώμης. Τον παρουσίασε στους «αδελφούς», όπως αλληλοαποκαλούνται οι μασόνοι, ο παλιός μασόνος πολωνικής καταγωγής Εβγένι Βελσόφσκι.
Η εταιρία των «ελευθεροτεκτόνων» (στα γαλλικά φρανκομασόνοι - φραμασόνοι) είχε χάσει την εποχή εκείνη όλα τα εύσημα που είχε κερδίσει σαν μαχητής αρχικά στην Ιταλία ενάντια στην εξουσία του Πάπα και κατόπι ενάντια στο φασισμό. Εξάλλου, ο κλειστός χαρακτήρας του μασονισμού «για τους εκλεκτούς», η μόνιμη επιδίωξη των μελών του με κάθε τρόπο να ανεβούν σε καθοδηγητικά πόστα, να πλουτίσουν γρήγορα και ν' αποχτήσουν επιρροή - είχαν κάνει από καιρό κιόλας αυτή την αδελφότητα «ρεζίλι της γειτονιάς». Τον περασμένο ακόμα αιώνα κυκλοφορούσε στην Ιταλία η παροιμία: «Δεν είναι όλοι οι μασόνοι λωποδύτες, αλλά όλοι οι λωποδύτες είναι μασόνοι». Δεν πρέπει όμως να απλοποιούνται τα πράγματα, θεωρώντας την εγγραφή στις στοές μόνο σαν μέσο, σαν τρόπο πλουτισμού και καριέρας. Ο μασονισμός τραβούσε προς τα δεξιά. Το σύνθημα της ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης που είχαν ρίξει οι Γάλλοι διαφωτιστές - μασόνοι, διαβαζόταν τώρα σαν ελευθερία και εξουσία μόνο για τους «αδελφούς» - την κορυφή της εταιρίας.
ΟΜουσολίνι και το καθεστώς του τάχθηκαν θορυβώδικα κατά του μασονισμού που τον απαγόρευσαν επίσημα στην Ιταλία το 1925. Το 1978 όμως στην έκθεση στο φρούριο Μπάσκι της Ρώμης, την οποία είχαν οργανώσει οι ίδιοι οι μασόνοι, οι επισκέπτες μπορούσαν να δουν με κατάπληξη τον κατάλογο 45 ανωτάτων αξιωματούχων του φασιστικού καθεστώτος, οι οποίοι ανήκαν, όπως φαίνεται, στις «απαγορευμένες» μασονικές «στοές». 46ος στην κατάσταση αναφερόταν ο ίδιος ο Μπενίτο Μουσολίνι, στον οποίο είχε απονεμηθεί ο ανώτατος, 33ος βαθμός στη μασονική ιεραρχία!
Η ιεραρχική κλειστή οργάνωση του «ναού του Σολομώντα» του μασονικού οικοδομήματος, που το αναγείρουν οι «τέκτονες» με τους μυστικούς ορόφους, δωμάτια, πόρτες, όπου μπορούν να συναντηθούν μέτωπο με μέτωπο σαν «αδέλφια» άτομα που ανήκουν σε αδιάλλακτα αντιμαχόμενες στην επιφάνεια ομάδες και κόμματα, τεριάζει θαυμάσια στις χωρίς αρχές και βρώμικες πολιτικές πράξεις, καλυπτόμενες με το πέπλο του μυστικού των επιχειρήσεων όχι μόνο εθνικού, αλλά και διεθνούς χαρακτήρα. Γιατί, αν και είναι ενωμένος σε εθνικές οργανώσεις, ο μασονισμός έχει επίσης και παγκόσμια συγκρότηση και υπάγεται στον πολυαριθμότερο και με τη μεγαλύτερη επιρροή πυρήνα (6 εκατ. άτομα) του μασονισμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του εκπονητή του «ιταλικού σχεδίου κατασκοπίας» Μαξ Κόρβο, οι μασόνοι από τη ΔΣΥ-ΣΙΑ όρμησαν στην Ιταλία που δεν είχε ακόμα ελευθερωθεί ολόκληρη για να απλώσουν εδώ τα δίχτυα τους. Διεύθυνε αυτή τη δραστηριότητα ο καθοδηγητής της αμερικανικής κατασκοπίας μασόνος Αλεν Ντάλες. Στην Ιταλία στάλθηκε με αποστολή ένας από τους καθοδηγητές της ΔΣΥ-ΣΙΑ, ο μασόνος ιταλικής καταγωγής Φρανκ Τζιλιότι. Του ανατέθηκε να καθαρίσει τις ιταλικές μασονικές στοές από τα προοδευτικά στοιχεία, να τις εντάξει στις αμερικανικές στοές, να δημιουργήσει ένα υπάκουο σύστημα που θα επέτρεπε να χειραγωγείται η πολιτική ζωή της Ιταλίας.
Προξενεί κατάπληξη το γεγονός, ότι από τότε κιόλας προβλεπόταν η δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί ο μασονισμός για την κάλυψη των τρομοκρατικών ενεργειών προβοκατόρικου χαρακτήρα.
Στο ντοκουμέντο της αμερικανικής Διεύθυνσης Στρατηγικών Υπηρεσιών Νο 9α 32199 της 15 Σεπτέμβρη 1944 τονιζόταν ότι οι δεξιές δυνάμεις της Ιταλίας θα ήθελαν να εξασφαλίσουν το μασονικό κάλυμμα στις τρομοκρατικές ομάδες που είχαν σαν στόχο την αμαύρωση του κομμουνιστικού κόμματος. Για τη βοήθεια αυτών των δυνάμεων είχε επιστρατευτεί ένα δίχτυ από πράκτορες, που το είχε δημιουργήσει στην Ιταλία ο Μαξ Κόρβο και άλλοι εκπρόσωποι της αμερικανικής κατασκοπίας.
Ενας από τους καθοδηγητές του ευρωπαϊκού τμήματος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, ο Ντόουλινγκ, έγραφε στις 7 Ιούλη 1947: «Νομίζω ότι ο Τζιλιότι προσπαθεί να αναζωογονήσει την παλιά σπείρα της ΔΣΥ σαν μέσο να νικηθεί ο κομμουνισμός. Θεωρεί σαν πρωταρχικό να μπει ο Σαραγκάτ (στενά συνδεδεμένος με τους Αμερικανούς σοσιαλδημοκράτης, πρόεδρος της Ιταλίας από το 1964 ως το 1971 - Λ.Ζ.) στην κυβέρνηση. Μου ανέφερε άλλα δύο ονόματα Ιταλών που μπορούν να προσελκύσουν στην κυβέρνηση τα μη κομμουνιστικά κόμματα - τον Πούμπλιο Κορτίνι και τον συνταγματάρχη Ραντόλφο Πατσιάρντι». Πραγματικά, στις 17 Δεκέμβρη 1947 ο Σαραγκάτ και ο Πατσιάρντι μπήκαν στην κυβέρνηση Ντε Γάσπερι, απ' όπου είχαν απομακρυνθεί τότε οι κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές.
Ο Αμερικανός πράκτορας Κορτίνι δεν ήταν λιγότερο αντικομμουνιστής από τον Πατσιάρντι. Εντάχθηκε στο σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Σαραγκάτ και εκτελούσε πειθήνια τις αμερικανικές εντολές. Κύρια όμως αποστολή του ήταν να συνενώνει τις διάφορες μασονικές οργανώσεις της Ιταλίας, πρώτ' απ' όλα τη στοά «μεγάλη Ανατολή» και την ανοιχτά φιλοφασιστική «πλατεία του Ιησού» (αυτή που χάρισε στο Μουσολίνι το υψηλό μασονικό αξίωμα).
Στις ανώτατες διπλωματικές θέσεις στην Ιταλία στάλθηκαν εκπρόσωποι του αμερικανικού μασονισμού, οι οποίοι συνδέονταν στενά με το στρατιωτικοβιομηχανικό συγκρότημα των ΗΠΑ. Στη μασονική πειθαρχία υπάκουαν οι καθοδηγητές των αμερικανικών βάσεων στην Ιταλία, οι καθοδηγητές του μηχανισμού και του ανωτάτου κλιμακίου του ΝΑΤΟ. Ετσι στα επιτελεία του ΝΑΤΟ και στις νατοϊκές βάσεις στην Ιταλία δημιουργήθηκαν στο τέλος της δεκαετίας του '50 - αρχές της δεκαετίας του '60 ειδικές στοές για τους Αμερικανούς αξιωματικούς: στη Βερόνα - η στοά «Βερόνα Αμέρικεν», στη Βιτσέντσα - «Τζορτζ Ουάσιγκτον», στο Λιβόρνο - «Βενιαμίν Φραγκλίνος», στο Μπανιόλι, κοντά στη Νεάπολη - «Χάρι Τρούμαν», στη βάση Φριούλι - «Αβιάνο», στο Σαν Βίτο ντέι Νορμάνι, στην Απούλια - η στοά «Τζ. Μακλέναν». Στη Ρώμη για τους Αμερικανούς διπλωμάτες και τους στρατιωτικούς συγκροτήθηκε η στοά «Κολιζέουμ».


Σχόλια Blog: Όταν χρησιμοποιείται ισοπεδωτική λογική καταλήγουμε σε κείμενα και ιδέες όπως αυτές που διαβάσατε στο παραπάνω κείμενο της εφημερίδας Ριζοσπάστης 15/08/2000

Read More

Για Γέλια και για Κλάματα.

ΟΙ ΜΑΣΟΝΟΙ AΠΟΠΕΙΡΑΘΗΚΑΝ ΝΑ ΑΛΩΣΟΥΝ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ-ΕΓΙΝΑΝ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟΙ ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΑΠΕΤΑΧΘΗΣΑΝ!
Μια από τις πρώτες πράξεις του ΕΛΛΗΝ.Α.Ι.Σ , προ των αρχαιρεσιών ήταν να αποτάξει από το σώμα της …μασόνους που λάθρα εισέβαλαν. Σύνολο: 4 μάγκες… που επεδίωκαν μάλιστα να μπουν στο Δ.Σ. …ώστε να ελέγχουν και την ανάσα των Αρχαιοθρησκευάμενων! Το ανακάλυψε εγκαίρως η κ. Ντορέτα Πέππα κι έδρασε άμεσα. --Διαγράφεστε Κύριοι. Κι αντικαθίσταστε πάραυτα! Οι Μασόνοι δεν έχουν θέση εδώ. Εμείς είμαστε ελέυθερο, ανοιχτό σωματείο, σε ανοιχτούς ανθρώπους. Τα κρυφά και σκοτεινά των Μασόνων , δεν ταιριάζουν με το καταστατικό μας. ΄Εγινε ψηφοφορία και οι τρεις πράκτορες του Μασονισμού, πήραν τα μπογαλάκια τους και απήλθαν οίκαδε. Ο τέταρτος και δάσκαλός τους… δεν τόλμησε να προσέλθει… στη σύναξη των Αρχαιοθρήσκων… Άφησε ξεκρέμαστους …τα παιδιά που προσηλίτισε . Τέτοια η ανδρεία των Μασόνων!(Μυστικιστική οργάνωση βασικά)
Εν πάση περιπτώσει είναι θετικό στοιχείο ο άμεσος απολακτισμός πρακτόρων της Μασονίας…όπερ σημαίνει ότι οι Εβραιοκίνητοι –και κατά της Ορθοδοξίας- Μασόνοι πάθανε την πλάκα τους. Κι αυτή η πρώτη επίσημη πράξη του ΕΛΛΗΝ.Α.Ι.Σ, καταγράφεται στο ενεργητικό της. Απομάκρυνε τη δόλια εισβολή… Τέτοιο πράμα οι ΜΑΣΟΝΟΕΒΡΑΙΟΙ… Μόλις μάθανε για την έγκριση της Αρχαιοθρησκείας αποπειράθηκαν με 4 μέλη τους να τη στραπατσάρουν! Αντίθετα η Ορθοδοξία, αν κι αυτή ενοχλήθηκε-από την είδηση- συμπεριφέρεται κόσμια και σε χαμηλούς τόνους…
Εξ άλλου το ΕΛΛΗΝ.Α.Ι.Σ, δεν βγήκε για να αντιπαραταχθεί με την Ορθοδοξία, η οποία στο κάτω της γραφής δημιούργησε από τις στάχτες της Αρχαίας Ελλάδας, έναν άλλο πολιτισμό δύο χιλιάδων χρόνων, που ουδείς μπορεί να βάλλει! ΄Η προσβάλλει! Το ΕΛΛΗΝ.Α.Ι.Σ απλά διεκδικεί το δικαίωμα του να πιστεύει όπου δει…Κι αυτό το κατέχει ήδη με δικαστική απόφαση
Πηγή:www.press-bank.gr

Σχόλια Blog: Οι συνέλληνες της Θρησκείας των Αρχαιοελλήνων ίσως δεν θα πρέπει να βλέπουν τόσο κοντόφθαλμα. Μάλλον , εάν ασχοληθούν σοβαρά με αυτό που λέγεται Ελληνική Ιστορία θα πρέπει να αναθεωρήσουν τη στάση και τις απόψεις τους.

Read More

Ο Ελευθεροτεκτονισμός και η Θρησκεία.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός σε καμία περίπτωση δεν είναι αδιάφορος για τη Θρησκεία. Δεν παρεμβαίνει βέβαια στις ιδιαίτερες θρησκευτικές πεποιθήσεις των μελών του αλλά αναμένει από αυτά να εκτελούν το καθήκον τους προς τον θεό και τη δική τους θρησκεία.

Read More

To Περίζωνα τουΤέκτωνος. Έχει ιδιαίτερο Συμβολισμό;

Το περίζωμα κατασκευάζεται απο δέρμα αμνού. Ο αμνός από την αρχαιότητα θεωρείται σύμβολο αγνότητος και αθωότητος. Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα σύμβολο ειρήνης, αθωότητος . Όλοι οι Τέκτονες πρέπει να φέρουν το περίζωμα του βαθμού τους εντός της Στοάς.

Read More

Τεκτονισμός και Προσκοπισμός

O προσκοπισμός δεν έχει καμία σχέση με τον Τεκτονισμό πέραν του γεγονότος ότι διακατέχονται από κάποιες κοινές αρχές (πίστη στον θεό αγάπη για το συνάνθρωπο, αγαθοεργία, προσφορά στο κοινωνικό σύνολο κτλ). Η αλήθεια είναι ότι πολλοί επιφανείς πρόσκοποι υπήρξαν Τέκτονες αλλά αυτό δεν αποδίδει στον προσκοπισμό την ιδιότητα ότι αποτελεί παρακλάδι του Τεκτονισμού. Εξάλλου πολλοί Χριστιανοί Ορθόδοξοι, Καθολικοί, κ.α είναι μέλη Τεκτονικών Στοών. Η ιδιότητα του μέλους όμως δεν χαρακτηρίζει ολόκληρο το σώμα (Θρησκεία, προσκοπισμός κτλ.)

Παρακάτω παρατείνονται κάποια γενικά στοιχεία για Προσκοπισμό.
ΠΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΣ είναι μια διεθνής εθελοντική μη-πολιτική παιδαγωγική κίνηση για νέους ανθρώπους, που είναι ανοικτή σε όλους, χωρίς διάκριση καταγωγής, φυλής ή πίστης.
Έχει ως σκοπό να συμβάλλει στην ορθή διαπαιδαγώγηση και ανάπτυξη των νέων, ώστε
να αξιοποιήσουν πλήρως τις σωματικές, διανοητικές, κοινωνικές και πνευματικές τους ικανότητες ως άτομα και
να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία ως υπεύθυνοι πολίτες και ως μέλη των τοπικών, εθνικών και διεθνών κοινοτήτων τους.
Χρησιμοποιεί ως πηγές των αρχών και της παιδαγωγικής μεθόδου που ακολουθεί
το Χριστιανισμό,
τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους (Πλάτωνα, Αριστοτέλη), και
τους Ευρωπαίους φιλοσόφους (Montessori, Rousseau, Pestalozzi, Decrolly, Froebel, Dewey, Ferriere κ.ά.).
Έχει ως αρχές
το καθήκον προς το Θεό,
το καθήκον προς το συνάνθρωπο, την κοινωνία, την Πατρίδα και
το καθήκον προς τον ίδιο τον εαυτό μας
Ο προσκοπισμός στην Ελλάδα
Η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες που ίδρυσε προσκοπισμό. Λίγους μήνες μετά τη δημιουργία της πρώτης ομάδα Προσκόπων από μαθητές του Λυκείου Μακρή, ανέλαβαν το έργο της οργάνωσης του Ελληνικού Προσκοπισμού με τον Αθ. Λευκαδίτη οι Κ. Μελάς, Νικ.Πασπάτης, Φ. Χρυσοβελόνης και ο Γ. Πανάς. Αυτοί οι πέντε θεωρούνται ιδρυτές της Κίνησης του Προσκοπισμού στην Ελλάδα.
Από το 1910 μέχρι σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες ελληνόπουλα έγιναν πρόσκοποι και μεγαλώνοντας διακρίθηκαν σε όλους τους τομείς της ζωής και της Ελληνικής Κοινωνίας. Πρωτοπόροι οι Έλληνες πρόσκοποι στην παροχή βοήθειας και συμπαράστασης προς τα θύματα του πολέμου στην Ανατολική Μακεδονία, πρώτοι και εξαίρετοι συνεργάτες των Αρχών στη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της οποίας έξι πρόσκοποι έχασαν τη ζωής τους στην προσπάθειά τους να σώσουν ζωές άλλων, στην επιδημία της χολέρας στην Κέρκυρα, στους σεισμούς της Κορίνθου, της Χαλκιδικής, της Καλαμάτας, του Πύργου, του Αιγίου της Κοζάνης, των Γρεβενών και της Κόνιτσας.
Στη διενέργεια των εράνων, στη βοήθεια προς το στερούμενο παιδί και το χωριό, στις αναδασώσεις, στην προσφορά υπηρεσιών προς την εκκλησία και σε τόσες άλλες αλτρουιστικές εκδηλώσεις, πάντα οι Πρόσκοποι μας δίνουν το παρόν.
Αξιοσημείωτο είναι ότι διακρίθηκαν σε σειρά εθνικών και κοινωνικών δράσεων σε δυσχερέστατες στιγμές για την πατρίδα και την Ελληνική Κοινωνία και προσφέροντας και τη ζωή τους ακόμα.
Αγγελιαφόροι, τραυματιοφορείς , παρασκευαστές συσσιτίων , εγκαταστάτες καταυλισμών και ακτοφύλακες, ήταν οι Πρόσκοποι κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου αποσπάσανε επαίνους, εύφημες μνείες, Μετάλλια Ανδρείας και Εξαίρετων Πράξεων από τον Ελληνικό Στρατό, την κυβέρνηση και τις συμμαχικές δυνάμεις.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρώτος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού που έπεσε στα βουνά της βορείου Ηπείρου, ήταν ο Δωδεκανήσιος Πρόσκοπος Αλέξανδρος Διάκος και η θυσία του αυτή έδωσε το σύνθημα της κινητοποίησης όλων των Ελλήνων Προσκόπων.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, οργανώθηκαν και έδρασαν κρυφά Ελληνικές Προσκοπικές Ομάδες, προσέφεραν βοήθεια στα συσσίτια του λαού, στις αντιστασιακές οργανώσεις, στους συγγενείς εκείνων που συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν από τους κατακτητές και συνέβαλαν με σημαντικά σαμποτάζ στην απελευθέρωση της Πατρίδας.
Οι ελεύθεροι Έλληνες Πρόσκοποι της Αιγύπτου που αριθμούσαν τότε περίπου τις 3.000 μέλη , χρησιμοποιήθηκαν από τις Ελληνικές Αρχές σε διάφορες βοηθητικές υπηρεσίες. Οργάνωσαν τα παιδιά των Ελληνικών παροικιών σε Προσκοπικές ομάδες κα τους έδωσαν χαρά, αλλά και ελληνική αγωγή και ίδρυσαν τους "Ποντοπόρους Προσκόπους" που πολέμησαν στις τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού.
Η θυσία του Αϊδινίου
Κορυφαία ομαδική θυσία, σ ένα παγκόσμιο συγκλονιστικό γεγονός που αποτέλεσε σταθμό παιδικής αυτοθυσίας "για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία", υπήρξε σφαγή των Προσκόπων των Σωκίων και του Αϊδινίου Μ. Ασίας, οι οποίοι προτίμησαν να σφαγούν από τους άτακτους Τούρκους, με τις στροφές του Εθνικού Ύμνου στα παιδικά τους χείλη, παρά να αλλάξουν την Πίστη τους.

Χρήσιμη Ιστοσελίδα http://www.proskopos.com/proskopismos.html
Πηγή " Το Εγκόλπιο του Προσκόπου", Αθήνα 1999

Read More

Πεντάλφα. Τι είναι και ποιά η Τεκτονική της σημασία

Πεντάλφα είναι ο πεντάκτινος αστέρας, αρχαίο σύβολο με μυστηριακές δυνάμεις όπως πιστεύονταν. Οι Πυθαγόρειοι το θεωρούσαν ως φυλακτό υγείας. Συχνά χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους συντεχνιακούς Τέκτονες ως ''σήμα'' και υπάρχει στις πέτρες πολλών παλαιών οικοδομών. Στους σημερινούς Τέκτονες ο αριθμος πέντε είναι σημαντικός ώς ο αριθμός των Αδελφών που απαιτούνται ώστε να μπορεί να ¨ανοίξει μια Στοά¨'

Από τοo βιβλίο του H.F Inman Τεκτονιά Θεματα & Προβλήματα εκδ.Amatec

Read More

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ- Μια Διαφορετική Προσέγγιση (Τα σχόλια δικά σας)

Βασική τακτική διαφόρων ομάδων, κινήσεων, οργανώσεων κ.ά., όπου ο χαρακτήρας τους, οι διδασκαλίες και οι πρακτικές είναι απολύτως ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστη μας, είναι η προσπάθεια χειραγώγησης των ανθρώπων μέσω της παραπληροφόρησης. Τακτική η οποία κατ’ εξοχήν χρησιμοποιείται από τον Τεκτονισμό ή Μασωνία.
Μόνιμη επωδός των διαφόρων Τεκτόνων αποτελεί ο ισχυρισμός, ότι αποτελούν απλώς φιλοσοφική οργάνωση που αποβλέπει στην αναζήτηση της αλήθειας, στην κοινωνική και ατομική πρόοδο χωρίς να έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα. Άποψη που προσπαθούν να τη διαδώσουν με κάθε πρόσφορο μέσο και σε κάθε ευκαιρία. Θεωρούν μάλιστα ότι μπορεί κάποιος να είναι ταυτοχρόνως και χριστιανός και Τέκτονας. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Είναι δυνατόν κάποιος να είναι χριστιανός ορθόδοξος και ταυτοχρόνως να είναι και Μασώνος;
Για την Ορθόδοξη πίστη μας κάτι τέτοιο είναι όχι μόνον αδύνατο αλλά και αδιανόητο. Εν προκειμένω είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η Εκκλησία μας έχει κατ’ επανάληψη τοποθετηθεί για τον Τεκτονισμό κατά τρόπο σαφή, υπεύθυνο και συγκεκριμένο. Υπενθυμίζουμε χαρακτηριστικά:
Ι) Η Διορθόδοξος Επιτροπή που συνεδρίασε στη Μονή Βατοπαιδίου από 8-23/6/1930 στο Άγιον Όρος χαρακτηρίζει τον Τεκτονισμό «ως σύστημα αντιχριστιανικόν και πεπλανημένον».
ΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 12-10 1933 συν τοις άλλοις υπογραμίζει ότι ο Τεκτονισμός «υπομιμνήσκει τας παλαιάς εθνικάς μυστηριακάς θρησκείας η λατρείας, από των οποίων κατάγεται και των οποίων συνέχειαν και αναβίωσιν αποτελεί» (Περ. Εκκλησία 48, (4-12-1933), σ. 1).
ΙΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Νοέμβριο του 1972 επαναλαμβάνει «ότι η Μασωνία είναι αποδεδειγμένως θρησκεία μυστηριακή, προέκτασις των παλαιών ειδωλολατρικών θρησκειών, όλως ξένη και αντίθετος προς την εξ αποκαλύψεως σωτηριώδη αλήθειαν της Αγίας ημών Εκκλησίας. Διαδηλοί κατηγορηματικώς ότι η ιδιότης του Μασώνου υπό οιανδήποτε μορφήν είναι ασυμβίβαστος προς την ιδιότητα του χριστιανού μέλους του Σώματος του Χριστού» (Περ. Εκκλησία 50, (1973), σ.17).
IV) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 1996 την θωρεί «παγανιστική θρησκεία» ασυμβίβαστη με το χριστιανισμό και τη χαρακτηρίζει «ως αντίχριστον σύστημα» (Περ. Εκκλησία 73 (1996), σσ .673-674).
Διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι αυτές οι αδαμαντίνου διαύγειας Ορθόδοξες τοποθετήσεις είναι ανακρίβειες, αστήρικτες θεωρητικές διακηρύξεις και είναι, πάντα κατά τους ισχυρισμούς τους, καρπός μιας ισχυρής προκατάληψης. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Αναμφιβόλως όχι. Αντιθέτως αυτοί οι ισχυρισμοί αποτελούν μια ακόμα προσπάθεια μασωνικής παραπληροφόρησης. Και τούτο γιατί αποδεικνύεται εύκολα και ο παγανιστικός και ο αποκρυφιστικός και ο αντιχριστιανικός χαρακτήρας του Τεκτονισμού από πλήθος μασωνικών κειμένων – μαρτυριών.
Ως αποδείξεις θα παραθέσουμε ενδεικτικά θέσεις από την Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτονικής, αφ’ ενός μεν γιατί αποτελεί έκδοση της Μασωνικής Στοάς Όμηρος, αφ’ ετέρου δε γιατί ο συντάκτης των διαφόρων λημμάτων παραθέτει και απόψεις και άλλων Μασόνων Ελλήνων και ξένων, έτσι ώστε να καθίσταται το εν λόγω έργο πιο αντιπροσωπευτικό για το χώρο του.
α) Η παρουσία αποκρυφιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό.
Διαβάζουμε στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια σχετικά με τους ανώτερους βαθμούς του Τεκτονισμού ότι: «οι Ανώτεροι βαθμοί του ουδέν άλλο είναι η συμπύκνωσις των διαφόρων μορφών του "εσωτερισμού" προσφέρουσα εις τον Τέκτονα ευρύ πεδίον ερεύνης εις την σφαίραν του υπεραισθητού» (σ. 127).
Στην ίδια σελίδα επίσης αναφέρεται: «παραμένει αναντίρρητον ότι η όλη διάρθρωσις των πέραν του 3 βαθμών του περικλείει μέγιστον μέρος της Αποκρύφου επιστήμης και του μυστηρίου συγχρόνως. Άλλως θα ήτο αδύνατον να ερμηνευθούν και να κατανοηθώσιν οι βαθμοί ούτοι, τα σύμβολα και αι αλληγορίαι των» (σ. 127. Πρβλ. και σ. 103). Σταματούν όμως εδώ οι μαρτυρίες; Όχι.
Θα αναφέρουμε μια ακόμη χαρακτηριστική από τις πολλές. Σ' αυτή ομολογείται η παρουσία στον Τεκτονισμό της ιουδαϊκής αποκρυφιστικής παράδοσης της Καββάλα. Αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Εις πλείστους ανωτέρους Τεκτονικούς βαθμούς γίνεται χρήσις της Καββάλα, ολόκληρα δε Τεκτονικά δόγματα έχουν στηριχθή επί των αρχών της» (σ. 507). Και αλλού «Η προσεκτική μελέτη των διαφόρων Τεκτονικών βαθμών αποδεικνύει την αναμφισβήτητον επίδρασιν της καββαλιστικής παραδόσεως επί του Τεκτονισμού» (σ. 510).
β) Η παρουσία παγανιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό.Χαρακτηριστικές είναι επίσης και οι μαρτυρίες που υπάρχουν στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια για την παρουσία του παγανιστικού στοιχείου στον Τεκτονισμό. Αναφέρουμε ενδεικτικώς δύο: «Ουδείς όμως εξετάζων προσεκτικώς τους τρόπους, καθ' ούς η ανάστασις ή η επιστροφή εις την ζωήν εδιδάσκοντο δια συμβόλων και τελετών εις τα Αρχαία μυστήρια και διδάσκονται και σήμερον εις την τεκτονικήν μύησιν δύναται να αρνηθή, ότι ο Τεκτονισμός απέρρευσεν εκ των αρχαίων μυστηρίων» (σ. 93. Πρβλ. A.G. Mackey, An Encyclopaedia of Freemasony, Vol. 2, Chicago 1947, σ. 851).
Με την ίδια επίσης βεβαιότητα και σαφήνεια αλλού ομολογείται ότι «οι τρεις πρώτοι συμβολικοί βαθμοί δεν είναι τι άλλο η πιστή επανάληψις των περί "αθανασίας της ψυχής" διδαγμάτων των Αιγυπτιακών, των Διονυσιακών , των Ορφικών, των Ελευσίνιων και των Μιθραϊκών Μυστηρίων» (σ. 127. Βλ και σσ. 151, 633).
γ) Η παρουσία αντιχριστιανικών διδασκαλιών στον Τεκτονισμό. Από το πλήθος των πλανών που αποτελούν αντιλήψεις του Τεκτονισμού θα σταθούμε ενδεικτικά μόνο σε μία περίπτωση, στην αντιχριστιανική πλάνη της μετενσάρκωσης. Εξόχως διαφωτιστικά είναι όσα αναφέρονται για αυτήν στην Μασωνική εγκυκλοπαίδεια. Αναφέρονται, λοιπόν, τα εξής: «Ο Ελευθεροτεκτονικός εσωτερισμός πρεσβεύει επίσης, ως είναι φυσικόν, το δόγμα της μετενσαρκώσεως άνευ του οποίου δεν είναι δυνατόν να νοηθή και στηριχθή ο περί εξελίξεως νόμος. (...) Αθανασία ψυχής άλλως τε, ως την πρεσβεύει ο Ελευθεροτεκτονισμός, δεν θα ήτο νοητή άνευ της μετενσαρκώσεως» (σ. 607).
Οι Μασωνικές μαρτυρίες αποδεικνύουν ότι οι θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας για τον Τεκτονισμό επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα και δεν αποτελούν αστήρικτες κατηγορίες που είναι καρπός προκατάληψης, όπως ισχυρίζονται διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι. Ταυτοχρόνως όμως αποδεικνύουν και την απόπειρα παραπληροφόρησης που επιχειρείται από τον Τεκτονισμό σχετικά με τη φύση και τα χαρακτηριστικά της οργάνωσής τους.
Είναι νομίζουμε αυτονόητο ότι κάποιος που θέλει να είναι συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και Τέκτονας. Ποιά σχέση μπορεί να έχει το φως του Ευαγγελίου με την αποκρυφιστική και παγανιστική καταχνιά του Τεκτονισμού; Αναμφιβόλως καμμία. Η μύηση και η ένταξη κάποιου στη Μασωνία είναι επιστροφή από το χώρο της ζωής, από το χώρο της κατά Χριστόν "καινής κτίσης" (Β Κορ 5, 17 ) που είναι η Εκκλησία στο χώρο της σκιάς και του θανάτου (Ματθ 4, 16. Λουκ 1, 79).

Πηγή:ΕΦΗΜΕΡΙΟC, 4/2006Ὀρθόδοξος Τύπος, 23/6/2006"Στύλος Ορθοδοξίας", 10/2006"Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ"

Read More