Αλήθειες για την <<Άτακτη>> μασονική Στοά Π2

Ο μέγας συνωμότης της ιταλικής μασονίας επανήλθε δριμύτερος για να στηρίξει τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο 89χρονος Λίτσο Τζέλι, πρώην μέγας μάγιστρος της μυστικής Στοάς Π2, έχει τώρα τον ρόλο του τηλεοπτικού σχολιαστή.
Ο Τζέλι ανέλαβε την επιμέλεια μιας ιστορικής σειράς με τίτλο «Η Ιταλία της μασονίας», η οποία θα «εξηγήσει» την πορεία της χώρας από την πτώση του Μουσολίνι έως τη δεκαετία του 80. Τα ιστορικά γεγονότα αναμένεται να παρουσιαστούν από την οπτική γωνία του αρχηγού της Π2, της μεγαλύτερης και πιο επικίνδυνης συνωμοτικής οργάνωσης που έδρασε στην Ιταλία από το 1967 έως το 1982, όταν ετέθη εκτός νόμου από το ιταλικό Κοινοβούλιο.
Σε αυτήν τη χρονική περίοδο η Π2 είχε απλώσει τα πλοκάμια της σε όλο τον κρατικό μηχανισμό, θέτοντας υπό τον έλεγχό της μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου, την ηγεσία των μυστικών υπηρεσιών και των Σωμάτων Ασφαλείας καθώς και των Ενόπλων Δυνάμεων.
Το σχέδιό της, όπως εξακρίβωσε η αρμόδια εξεταστική επιτροπή του Κοινοβουλίου, ήταν η επιβολή μιας αυταρχικής δημοκρατίας προεδρικού τύπου μέσω του ελέγχου των μέσων ενημέρωσης. Για να προωθήσει το συνωμοτικό πρόγραμμά της, η μυστική Στοά (με ισχυρές διασυνδέσεις στην Ουάσιγκτον και στη Λατινική Αμερική) συνεργάστηκε με τη μαφία, με νεοφασίστες τρομοκράτες και με πραξικοπηματίες στρατιωτικούς.
«Το πρόγραμμά μας ήταν προφητικό και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι το εφήρμοσε κατά γράμμα. Ισως θα έπρεπε να του ζητήσω δικαιώματα», δήλωσε προσφάτως σε συνέντευξη Τύπου ο Τζέλι, εκφράζοντας τον θαυμασμό του για τον Καβαλιέρε. «Είναι ο μόνος ισχυρός πολιτικός της σημερινής Ιταλίας. Ο μόνος που μπορεί να καθοδηγήσει με σθένος τη χώρα. Θα έπρεπε μάλιστα να χρησιμοποιήσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του».
Ο Μπερλουσκόνι υπήρξε μέλος της Στοάς Π2. Οταν μάλιστα προσπάθησε να το διαψεύσει, καταδικάστηκε για ψευδομαρτυρία. Μέλη της μυστικής Στοάς υπήρξαν και πολλά στελέχη της κεντροδεξιάς κυβέρνησης.
Ο Τζέλι επανέλαβε ότι σε όλη του τη ζωή «παρέμεινε πιστός στα ιδεώδη της νεότητάς του, τα ιδεώδη του φασισμού». Προσέθεσε ότι αφιέρωσε τη ζωή του στην καταπολέμηση του «ερυθρού κινδύνου» και ότι «η Ιστορία τον δικαίωσε».
Πηγή:Εφημερίδα Έθνος Δ. ΔΕΛΗΟΛΑΝΗΣ

Read More

Ο Κόμης του Αγίου Γερμανού

ΕΝΑΣ από τους πιο μυστηριώδεις χαρακτήρες της σύγχρονης ιστορίας είναι ο διάσημος Κόμης του Αγίου Γερμανού, τον οποίο περιγράφει ο φίλος του Πρίγκιπας Karl νοn Hesse, σαν " έναν από τους μέγιστου ς φιλοσόφους που έζησαν ποτέ, τον φίλο της ανθρωπότητας, του οποίου η καρδιά ενδιαφερόταν μόνο για την ευτυχία των άλλων. Στενός φίλος και σύμβουλος Βασιλέων και Πριγκίπων, Νέμεση για τους ψεύτες υπουργούς, Ροδόσταυρος, Τέκτονας, αναγνωρισμένος Αγγελιοφόρος των Δασκάλων της Σοφίας, ο Κόμης του Αγίου Γερμανού εργάστηκε στην Ευρώπη περισσότερο από έναν αιώνα, εκτελώντας πιστά το δύσκολο στόχο που του είχε ανατεθεί.
Ένα σημαντικό θέμα στις συζητήσεις της αριστοκρατίας του δέκατου όγδοου αιώνα, ήταν η καταπληκτική και μοναδική προσωπικότητα του "Αντέπτ" (1) που ήταν γνωστός σαν "ο Κόμης του Αγίου Γερμανού". Κατά τη διάρκεια των 112 ετών που έζησε στην Ευρώπη, η εμφάνιση του ήταν πάντα η ίδια, δηλαδή ενός ατόμου περίπου σαράντα πέντε ετών. Ήταν μέτριου ύψους, με μια λεπτή και ευχάριστη εμφάνιση, και ένα γοητευτικό χαμόγελο, και στα μάτια του είχε ιδιαίτερη ομορφιά. "Δεν έχω δει ποτέ τόσο όμορφα μάτια!" αναστέναξε η Κοντέσα d' Άdhιmar. 'Ηταν ένα εξαιρετικός γλωσσολόγος, μιλούσε χωρίς το παραμικρό ίχνος ξενικής προφοράς, τα Γαλλικά, Γερμανικά, Αγγλικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Πορτογαλικά, Ρωσικά και Σουηδικά, και είχε γνώση της Σανσκριτικής, Κινεζικής και Αραβικής γλώσσας, κάτι που έδειχνε ότι ήταν καλά εξοικειωμένος με την Ανατολή. Επίσης είχε φοβερό ταλέντο στη μουσική και σαν βιολιστής λέγεται ότι είχε συναγωνιστεί τον Παγκανίνι, ενώ οι αποδόσεις του στο αρπίχορδο προκαλούσαν τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του Μεγάλου Frederick. Η δυνατότητά του να αυτοσχεδιάσει είχε εντυπωσιάσει πολύ τον Rameau, ο οποίος τον συνάντησε στη Βενετία στο 1710. Ο Κόμης του Αγίου Γερμανού ήταν επίσης συνθέτης και έδωσε μια από τις μουσικές συνθέσεις του στον Tchaikovsky, μια άλλη στον Πρίγκιπα Ferdinand νοη Lobkowitz, ενώ δύο άλλες, μια το 1745 και η άλλη το 1760, είναι σήμερα στην κατοχή του βρετανικού μουσείου στον Λονδίνου.
Ο Κόμης του Αγίου Γερμανού ήταν επίσης ένας ζωγράφος σπάνιας ικανότητας, φημισμένος για τη δυνατότητά του να αναπαραγάγει στον καμβά, την αληθινή λάμψη των πολύτιμων λίθων. Αν και αρνήθηκε να προδώσει το μυστικό του, υποθέτουν γενικά ότι παρήγαγε το αποτέλεσμα αυτό με τη μίξη κονιορτοποιημένου μάργαρου μαζί με τις χρωστικές ουσίες του. Εκτιμήθηκε ιδιαίτερα σαν κριτικός τέχνης και συχνά ζητούσαν τη συμβουλή του για την αυθεντικότητα έργων ζωγραφικής.
Η καταπληκτική μνήμη του Κόμη του Αγίου Γερμανού ήταν μια πηγή έκπληξης για τους φίλους του. Μπορούσε να κοιτάζει ένα έγγραφο, και μετά από αρκετές μέρες να επαναλαμβάνει το ίδιο κείμενο χωρίς να ξεχάσει καμία λέξη. Είχε την ικανότητα να χρησιμοποιεί ταυτόχρονα και τα δυο του χέρια σε διαφορετικά

πράγματα, και μπορούσε να γράψει ένα ποίημα με το ένα χέρι ενώ ολοκλήρωνε ένα διπλωματικό έγγραφο με το άλλο χέρι. Επίσης ήταν γνωστός για την ικανότητά του να δίνει απαντήσεις σε ερωτήσεις πριν αυτές να διατυπωθούν.
Πολλοί από τους φίλους του Κόμη του Αγίου Γερμανού είχαν πρακτική απόδειξη της αλχημικής γνώσης του. Ο Καζανόβα ανάφερε ότι μια μέρα που επισκέφτηκε τον Κόμη στο εργαστήριό του, ο Κόμης του ζήτησε ένα ασημένιο νόμισμα. Μετά από μερικές στιγμές του έδωσε πίσω το νόμισμα σαν καθαρό χρυσάφι Ο Κόμης του Αγίου Γερμανού. κατείχε επίσης το μυστικό της τήξης διάφορων μικρών διαμαντιών σε μια μεγάλη πέτρα, που όπως είπε ο ίδιος, ήταν μια τέχνη που έμαθε στην lνδία. Κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στον γάλλο πρεσβευτή στη Χάγη, έσπασε ένα θαυμάσιο διαμάντι από την συλλογή του, το οποίο ήταν αντίγραφο του διαμαντιού που είχε πουλήσει πρόσφατα για 5500 χρυσά λουδοβίκια. Σε μια άλλη περίπτωση αφαίρεσε μια ρωγμή από ένα διαμάντι που ανήκε στον Λουδοβίκο XV, και αύξησε την αξία της πέτρας κατά 4000 λίβρες. Στις επίσημες περιπτώσεις πάντα εμφανιζόταν με ένα δαχτυλίδι διαμαντένιο σε κάθε δάχτυλο, και με στις αγκράφες των παπουτσιών του, τα οποία υπολόγιζαν ότι αξίζουν τουλάχιστον 200.000 φράγκα.
Η γοητευτική προσωπικότητα του Κόμη του Αγίου Γερμανού τον έκανε έναν ευπρόσδεκτο φιλοξενούμενο στα σπίτια της αριστοκρατίας σε κάθε χώρα. Αλλά ενώ καθόταν συχνά στο τραπέζι με τους φίλους του, είχε πάντα προετοιμασμένα τα δικά του τρόφιμα. Δεν έτρωγε κανένα είδους κρέας και δεν έπινε κανένα είδους κρασί. Το αγαπημένο ποτό του ήταν ένα τσάι από ορισμένα βότανα, το οποίο πρόσφερε συχνά και στους φίλους του.
Η εξαιρετική δημοτικότητά του οφειλόταν στην ικανότητά του σαν αφηγητή, στην γνωστή οικειότητά του με τις προσωπικότητες της εποχής του (άνδρες και γυναίκες), στην οικειότητά του με τα απόκρυφα θέματα, και κυρίως το μυστήριο της γέννησης και της υπηκοότητάς του, τα οποία αρνήθηκε να αποκαλύψει. Μιλούσε με έντονα συναισθήματα για γεγονότα που είχαν συμβεί εκατοντάδες χρόνια πριν, κάτι που έδινε την εντύπωση ότι ο ίδιος ήταν παρών. Ένα βράδυ, ενώ μιλούσε για ένα γεγονός που είχε συμβεί πολλούς αιώνες πριν, γύρισε στον οικονόμο του και ρώτησε εάν είχε παραλείψει κάποια σημαντική λεπτομέρεια. Του απάντησε ο οικονόμος "Ξεχνάτε Κύριε Κόμη, ότι είμαι μαζί σας μόνο πεντακόσια χρόνια. Και δεν θα μπορούσα, να είμαι παρών σε εκείνο το περιστατικό. Πρέπει να είχε συμβεί πριν σας γνωρίσω". Εάν όπως λένε πολλοί, ο Κόμης του Αγίου Γερμανού είχε ζήσει στη Χαλδαία και κατείχε τα μυστικά των Αιγυπτίων Ιερέων, όταν μιλούσε για γεγονότα που είχαν συμβεί πολλά χρόνια πριν, έλεγε την αλήθεια χωρίς να ισχυρίζεται ότι υπάρχει κάτι το θαυμαστό σε αυτό. Υπάρχουν Μυημένοι, και όχι απαραιτήτως από τους Υψηλότερους, που έχουν tη δυνατότητα να θυμούνται τις προηγούμενες ζωές τους. Και αυτό μπορεί να ήταν ένα τρόπος για τον Κόμη του Αγίου Γερμανού ώστε να προκαλέσει την προσοχή των φίλων του σχετικά με τη δοξασία της μετενσάρκωσης. Ή, ίσως ήξερε το μυστικό του "ελιξιρίου της ζωής".
Αν και κανένας δεν ήξερε πότε ο Κόμης του Αγίου Γερμανού γεννήθηκε, η ζωή του από το 1710 έως το 1822 είναι ένα ιστορικό γεγονός. Ο Rameau και η κοντέσα de Georgy τον συνάντησαν στη Βενετία στο 1710. Πενήντα έτη αργότερα η ηλικιωμένη κοντέσα τον συνάντησε πάλι στο σπίτι της κυρίας Pompadour, και τον ρώτησε εάν ο πατέρας του ήταν στη Βενετία εκείνο το χρόνο. Ο Κόμης της απάντησε "'Όχι, κυρία μου, άλλα εγώ έζησα στη Βενετία στο τέλος του τελευταίου και τις αρχές

αυτού του αιώνα. Είχα την τιμή να σας συνοδέψω, και ήσασταν πολύ ευγενική ώστε να θαυμάσετε λίγο τη σύνθεσή μου, Barcarolle."
Η κοντέσα δεν μπορούσε να πιστέψει τα αυτιά της. "'Άλλα εάν αυτό είναι αλήθεια, " λαχάνιασε," πρέπει να είστε τουλάχιστον εκατό ετών!". Χαμογελώντας ο Κόμης της απάντησε, 'Αυτό Κυρία, δεν είναι αδύνατον!'
Το 1723 ο κόμης έδειξε το πορτρέτο της μητέρα του, που έφερε πάντα στο βραχίονά του, στη μητέρα της μελλοντικής Countess de Genlis. Ήταν μια μινιατούρα μιας εξαιρετικά όμορφης γυναίκα, ντυμένης με ρούχα άγνωστα στην κοντέσα. "Από ποια περίοδο είναι αυτά τα ρούχα;" Ο κόμης χαμογέλασε μόνο, και κατόπιν άλλαξε θέμα.
Από το 1737 έως το 1742 ο Κόμης του Αγίου Γερμανού έζησε στην αυλή του Σάχη της Περσίας ασχολούμενος με έρευνες στην αλχημεία. Επιστρέφοντας από την Περσία εγκαταστάθηκε στις Βερσαλλίες και έγινε οικείος φίλος του Λουδοβίκου ΧV και της κυρίας Pompadour. Τον επόμενο χρόνο πιάστηκε στην επανάσταση των Ιακωβιτών στην Αγγλία. Από εκεί έφυγε για την Βιέννη, και επισκέφτηκε τον Φρειδερίκο τον Μέγα, στο κάστρο του στην Potsdam, όπου ο Βολταίρος ήταν επίσης τιμημένος φιλοξενούμενος. Αν και ο Βολταίρος αντιτάχθηκε στον σύντροφο θεοσοφιστή του Κόμη, Σαιντ-Μαρτέν, ο θαυμασμός του για τον Κόμη του Αγίου Γερμανού ήταν απεριόριστος. Σε μια επιστολή του προς τον Φρειδερίκο, ο Βολταίρος εξέφρασε την άποψη ότι "Ο Κόμης του Αγίου Γερμανού είναι ένα άτομο που δεν γεννήθηκε ποτέ, δεν θα πεθάνει ποτέ, και που ξέρει τα πάντα ."
Το 1755 ο Κόμης του Αγίου Γερμανού συνόδευσε το στρατηγό Clive στην lνδία. Στην επιστροφή του στη Γαλλία, ο Λουδοβίκος ΧV του έδωσε μια σουίτα στα διαμερίσματά στο βασιλικό Chateau Chambord, στην Touraine. Εδώ διασκέδαζε συχνά το βασιλιά και τα μέλη της αυλής στο αλχημικό εργαστήριό του, που ο βασιλιάς είχε ετοl μάσει για αυτόν.
Το 1760 Ο Λουδοβίκος έστειλε τον Κόμη του Αγίου Γερμανού σε μια σε μια λεπτή διπλωματική αποστολή στη Χάγη και στο Λονδίνο. Τότε ανακάλυψε ότι ο Δούκας de Choiseul, που μέχρι εκείνο τον χρόνο ήταν κρυφά έμπιστος του βασιλιά, έπαιζε ένα διπλό παιχνίδι.
Αν και ο Κόμης του Αγίου Γερμανού εκμυστηρεύτηκε αυτό το γεγονός στο βασιλιά, εκείνος ήταν πεπεισμένος πως η Συνθήκη ειρήνης μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας έπρεπε να υπογραφεί, χωρίς να έχει σημασία σε ποιον οφείλεται. Έτσι ένα βράδυ (Μάιο, του 1761), ο Κόμης του Αγίου Γερμανού ζήτησε από τον Δούκα de Choiseul να παραμείνει μαζί του μια ολόκληρη νύχτα. Αυτή η διάσκεψη οδήγησε στη συμμαχία που έγινε γνωστή σαν "ενωμένη οικογένεια. Αυτό με τη σειρά του, ήταν ο πρόδρομος της Συνθήκης του Παρισιού, η οποία οδήγησε τον αποικιακό πόλεμο μεταξύ της Αγγλίας και της Γαλλίας σε ένα τέλος.
Το επόμενο έτος ο Κόμης του Αγίου Γερμανού ήταν καλεσμένος στην Αγ. Πετρούπολη, όπου έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην επανάσταση που τοποθέτησε την Μεγάλη Αικατερίνη στο θρόνο της Ρωσίας. Έφυγε από τη Ρωσία με τη στολή ενός ρώσου στρατηγού, με πλήρη διαπιστευτήρια που έφεραν την αυτοκρατορική σφραγίδα της Ρωσίας. Σύντομα εμφανίστηκε μετά στην Τυνησία και το Leghorn ενώ

βρισκόταν εκεί ο ρωσικός στόλο ς φορώντας και πάλι ρωσική στολή, και έχοντας το όνομα Graf SaItikoff.
Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου ΧV το 1774, ο Κόμης πέρασε αρκετά έτη ταξιδεύοντας στη Γερμανία και στην Αυστρία. Μεταξύ των βασιλιάδων, των πριγκίπων, των πρεσβευτών και των μελετητών οι οποίοι τον συνάντησαν κατά τη διάρκεια εκείνων των ετών, πόσοι υποψιάστηκαν ότι η ψυχή ενός μεγάλου "Αντέπτ" κοίταζε τον κόσμο μέσω των ματιών του Κόμη του Αγίου Γερμανού; Πόσοι συνειδητοποίησαν ότι συζητούσαν με έναν απεσταλμένο εκείνης της μεγάλης αδελφότητας των τελειοποιημένων ατόμων που στέκονται πίσω από τις σκηνές όλων των μεγάλων κοσμικών γεγονότων, κάποιον που κατεύθυνε όχι μόνο τα δευτερεύοντα γεγονότα της ευρωπαϊκής ιστορίας, αλλά και μερικά από τα σημαντικότερα γεγονότα, επίσης; Πόσοι γνώριζαν την πραγματική αποστολή του Κόμη του Αγίου Γερμανού, μέρος της οποίας ήταν η εισαγωγή των θεοσοφικών αρχών στις διάφορες απόκρυφες αδελφότητες της εποχής εκείνης;
Οι Ροδοσταυρικές οργανώσεις ενισχύθηκαν βεβαίως από αυτόν. Ενώ ο Christian Rosencreuz, ο ιδρυτής του Τ άγματος, διαβίβασε τις διδασκαλίες του προφορικά, ο Κόμης του Αγίου Γερμανού κατέγραψε τη δοξασία του σε φιγούρες, και ένα από τα σημαντικά χειρόγραφά του έγινε ιδιοκτησία του φίλου του, Πρίγκιπα KarI νοη Hesse. Η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ αναφέρει αυτό το χειρόγραφο στην Μυστική Δοξασία (11, 202) και αντιγράφει αποσπάσματα από ένα άλλο χειρόγραφό του (11, 582). Ενώ ο Κόμης του Αγίου Γερμανού ζούσε στη Βιέννη, ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του στο εργαστήριο των Ροδόσταυρων στο Landstrasse, και για κάποιο διάστημα έμεινε στο δωμάτιο που ο Leibniz χρησιμοποιούσε το 1713. Ο Κόμης επίσης εργάστηκε με τον Fratres Lucis, και με τους " Ιππότες και Αδελφούς της Ασίας ιι οι οποίοι μελέτησαν το Ροδοσταυρισμό και την ερμητική επιστήμη, και έκαναν τη "φιλοσοφική λίθο" ένα από τα πιο σημαντικά θέματα της έρευνάς τους.
Αν και έγινε μια προσπάθεια να αφαιρεθεί το όνομα του Κόμη του Αγίου Γερμανού από τη σύγχρονη τεκτονική λογοτεχνία, μια προσεκτική έρευνα στα τεκτονικά αρχεία θα αποδείξει ότι κατείχε μια εξέχουσα θέση ανάμεσα τους τέκτονες του δέκατου όγδοου αιώνα. Ενέργησε ως εκπρόσωπος στη Σύνοδο του WiIheImsbad στο 1782 και στη μεγάλη Σύνοδο του Παρισιού στο 1785. Ο Cadet de Gassicourt τον περιέγραψε σαν ένα διακινούμενο μέλος των ιπποτών του Ναού, και ο Deschamps λέει πως ο Καλιόστρο ήταν μυημένος σε εκείνη το Τάγμα από τον Κόμη.
Λέγεται ότι ο Κόμης του Αγίου Γερμανού πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου 1784, και ότι στο αρχείο της εκκλησίας του Eckernforde στο Χολστάιν της Δανίας, περιέχει το πιστοποιητικό του θανάτου και του ενταφιασμού του. Αλλά, όπως φαίνεται, η σημαντικότερη εργασία του Κόμη του Αγίου Γερμανού έγινε μετά από εκείνη την ημερομηνία. Αυτό το γεγονός παρουσιάζεται στις "Αναμνήσεις της Marie Antoinette", που έγραψε η κοντέσα dΆdhιmar. Αυτό το ημερολόγιο άρχισε το 1760 και τελείωσε το 1821, ένα χρόνο πριν από το θάνατο της κοντέσας, και ένα μεγάλο μέρος του αναφέρει τις προσπάθειες του Κόμη του Αγίου Γερμανού να αποτρέψει τις φρικιαστικές καταστάσεις της γαλλικής επανάστασης.
Μια Κυριακή πρωί, στο 1788 η κοντέσα έκπληκτη δέχτηκε μια επίσκεψη από τον Κόμη, τον οποίο δεν είχε δει για αρκετά χρόνια. Την προειδοποίησε ότι μια γιγαντιαία συνωμοσία σχεδιαζόταν, στην οποία θα χρησιμοποιούσαν το Δούκα de

Chartres σε μια προσπάθεια να ανατραπεί η μοναρχία, και της ζήτησε να τον παρουσιάσει στη βασίλισσα. Όταν η κυρία d Άdhιmar εξέθεσε τη συνομιλία στην Marie Antoinette, η βασίλισσα ομολόγησε ότι επίσης είχε λάβει μια άλλη ειδοποίηση από αυτόν τον μυστήριο ξένο, που την είχε προστατεύσει με συχνές προειδοποιήσεις από την ημέρα της άφιξής της στη Γαλλία.
Την επόμενη ημέρα ο Κόμης επισκέφτηκε τα ιδιαίτερα διαμερίσματα της βασίλισσας. "Κυρία μου", της είπε, "επί είκοσι χρόνια είχα στενή σχέση με τον πρώην βασιλιά, ο οποίος με άκουγε με ευγένεια. Είχε χρησιμοποιήσει τις φτωχές δυνατότητές μου σε διάφορες περιπτώσεις, και δεν νομίζω ότι μετάνιωσε που μου έδωσε την εμπιστοσύνη του." Αφού την προειδοποίησε για την σοβαρή κατάσταση της Γαλλίας, της ζήτησε να διαβιβάσει το μήνυμά του στο βασιλιά και να του ζητήσει να μην συμβουλευτεί τον Maurepas. Αλλά ο βασιλιάς αγνόησε την προειδοποίηση, και πήγε άμεσα στον Maurepas, ο οποίος κάλεσε αμέσως την κυρία dΆdhlmar. Στη μέση της συνομιλίας εμφανίστηκε ο Κόμης. Εναντιώθηκε στον Maurepas για την προδοσία του και του είπε: "Η αντίδρασή σου για να μην δω τον μονάρχη, σε οδηγεί στο να χάσεις τη μοναρχία, γιατί έχω πολύ λίγο χρόνο για να αφιερώσω στη Γαλλία. Ύστερα από αυτή τη φορά, δεν θα εμφανιστώ εδώ πάλι, πριν περάσουν τρεις διαδοχικές γενιές"
Η δεύτερη προειδοποίηση ήρθε στις 14 lουλίου 1789, όταν η βασίλισσα αποχαιρετούσε την Δούκισσα de Polignac. Άνοιξε μια επιστολή και διάβασε: "Οι λέξεις μου έπεσαν στα αυτιά σας μάταια, και έχετε φθάσει στην περίοδο για την οποία σας είχα ενημερώσει. Όλοι οι Polignacs και οι φίλοι τους είναι καταδικασμένοι σε θάνατο. Ο Comte dΆrtοίs θα χαθεί."
Η αποχαιρετιστήρια επιστολή του, που απευθυνόταν στην κυρία dΆdhιmaΓ, έφθασε στις 5 Οκτωβρίου, 1789. Έγραφε: "Κοντέσα όλα χάθηκαν! Αυτός ο ήλιος είναι ο τελευταίος που θα δει η μοναρχία. Αύριο δεν θα υπάρχει πλέον. Οι συμβουλές μου έχουν περιφρονηθεί. Τώρα είναι πολύ αργά." Σε εκείνη την επιστολή ζήτησε από την κοντέσα να τον συναντήσει το επόμενο πρωί νωρίς. Στην συνομιλία του μαζί της, ο Κόμης την ενημέρωσε ότι ο καιρός που μπορούσε να βοηθήσει τη Γαλλία είχε πέρασε. "Δεν μπορώ να κάνω τίποτα τώρα. Τα χέρια μου δένονται από κάποιον ισχυρότερο από εμένα. Η ώρα της ανάπαυσης πέρασε, και τα διατάγματα της Πρόνοιας πρέπει να εκπληρωθούν."
Πρόβλεψε το θάνατο της βασίλισσας, την πλήρη καταστροφή των Βουρβώνων, την άνοδο του Ναπολέοντα. Η κοντέσα τον ρώτησε: "Και εσύ τι θα κάνεις;" "Πρέπει να πάω στη Σουηδία", απάντησε ο Κόμης. "Ένα μεγάλο έγκλημα προετοιμάζεται εκεί, και θα προσπαθήσω να το αποτρέψω. Η μεγαλειότητά του ο Γουσταύος I11 με ενδιαφέρει. Αξίζει περισσότερο από την φήμη του." Η κοντέσα ρώτησε αν θα τον έβλεπε πάλι. "Άλλες πέντε φορές" της απάντησε. "Μην επιθυμείς για την έκτη."
Κρατώντας την υπόσχεσή του, ο Κόμης της εμφανίστηκε για στην κοντέσα dΆdhιmar σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις Στον αποκεφαλισμό της βασίλισσας. Στις 180 Brumaire, την επομένη μέρα του θανάτου του Δούκα dΈnghίen το 1804. Τον lανουάριο του 1813. Την παραμονή της δολοφονίας του Δούκα de ΒθΓΓί στο 1820. Πιθανόν η έκτη φορά να ήταν την ημέρα του θανάτου της, το 1822.

Τι έγινε ο Κόμης μετά το 1822; Μήπως όπως ρωτά ο Andrew Lang, "πέθανε στο παλάτι του Πρίγκιπα Karl νοη Hesse το 1780-85; Μήπως κατά τη διάρκεια της γαλλικής επανάστασης είχε διαφύγει από τη γαλλική φυλακή όπου ο GrosIey νόμιζε πως τον είχε δει, στη διάρκεια της επανάστασης; Ήταν γνωστός του Λόρδου Lytton το 1860; Ποιος ξέρει; Ένας από τους Διδασκάλους μιλούσε για να τον "αγαθό Γερμανό Πρίγκιπα από την κατοικία του οποίου και παρόντος του οποίου, ο Κόμης επέστρεψε στο Σπίτι"
Την τελευταία δεκαετία του δέκατου όγδοου αιώνα ο Κόμης του Αγίου Γερμανού εμπιστεύτηκε τα μελλοντικά σχέδιά του σε έναν αυστριακό φίλο του, τον Franz Graeffer, λέγοντας:
Αύριο το βράδυ φεύγω. Είμαι απαραίτητος στην Κωνσταντινούπολη, και στην Αγγλία, για να προετοιμάσω εκεί, δύο νέες εφευρέσεις που θα έχετε στον επόμενο αιώνα -- τραίνα και ατμόπλοια. Προς το τέλος αυτού του αιώνα θα εξαφανιστώ από την Ευρώπη, και θα φύγω για την περιοχή των Ιμαλαίων. Θα ξεκουραστώ, πρέπει να ξεκουραστώ. Ακριβώς σε 85 έτη οι άνθρωποι θα με ξαναδούν. Αντίο". (Kleine Wiener Memorien.)
Είπε αυτά τα λόγια το 1790. Ογδόντα πέντε έτη από εκείνη την ημερομηνία μας φέρνουν στο 1875. Ποιο ρόλο έπαιξε ο Κόμης του Αγίου Γερμανού στο θεοσοφικό Κίνημα στο 190 αιώνα; Ποιο ρόλο πρόκειται να είχε παίξει στον 200 αιώνα; Η Μπλαβάτσκυ έδωσε μια αινιγματική πρόταση για το χρόνο που θα εμφανιζόταν πάλι: "ο Κόμης του Αγίου Γερμανού ήταν βεβαίως ο μεγαλύτερος Αντέπτ της Ανατολής, που η Ευρώπη γνώρισε κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων. Αλλά η Ευρώπη δεν τον ήξερε. Μερικοί μπορούν να τον αναγνωρίσουν στον επόμενο "Τρόμο", που θα επηρεάσει όλη την Ευρώπη όταν θα έρθει, και όχι μόνο ένα κράτος" . Ήταν το γεγονός για το οποίο μιλούσε, ο τελευταίος μεγάλος Πόλεμος, ή μήπως ο μεγάλος "Τρόμος" βρίσκεται ακόμη μπροστά μας;
Πηγή:© Θεοσοφική Εταιρεία εν Ελλάδι info@theosophicalsociety.gr

Read More

Περί Μυστικισμού ο Λόγος (Συντάκτης Μ...Γ...)

Ο όρος μυστικισμός προέρχεται από την Ελληνική λέξη μυστικός. Μπορεί να οριστεί ως η διδασκαλία της κατάστασης ένωσης του ανθρώπου με το θείο. Επικεντρώνεται στην προσπάθεια του ανθρώπου να πετύχει την ταύτιση –ένωση με κάποια απώτερη απροσδιόριστη πολλές φορές μη αισθητή πραγματικότητα . Αυτήν την απροσδιόριστη πραγματικότητα, της οποίας την πλήρη ουσία της δύναται μόνο να σκιαγραφήσει, μπορεί να την πλησιάσει μόνον εάν αντιληφθεί τη φύση μέσω συνειδητής διαίσθησης και κατανόησης.
Ο άνθρωπος είτε αισθάνεται το θείον ως κάτι το υψηλό και μεγαλειώδες, το οποίο γεννά στη ψυχή του το ιερό δέος είτε βιώνει το θείο ως κάτι συγγενικό προς αυτόν , για το οποίο τρέφει αισθήματα αγιότητας και ποθεί να συνδεθεί.
Είναι κοινή πεποίθηση τόσο σε αυτούς που έχουν βιώσει κάποια μυστική εμπειρία όσο και σε αυτούς που την έχουν απλά μελετήσει ότι το μυστικό όραμα είναι άρρητο[1]. Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να ορισθεί με λογική ακρίβεια. Συχνά , για να προσεγγίσει κάποιος αυτό που λέμε μυστικισμό θα πρέπει να πιστεύει σε ένα ιεραρχικό μεταφυσικό σύστημα μια εικονική συμπαντική δομή μέσα στην οποία ο υλικός κόσμος και η παρούσα ζωή αποτελούν το κατώτερο επίπεδο . Οι στόχοι που τίθενται είναι η υπέρβαση της ύλης, η κατανόηση νοημάτων και εννοιών βαθύτερων και μη ορατών στα μάτια της μάζας και εν τέλει η εξύψωση του μυστικιστή σε ένα άλλο ανώτερο επίπεδο το οποίο είναι απαλλαγμένο από τα κοσμικά πάθη και συνήθειες και που του ανοίγει το δρόμο για την ένωση του με το θείο.
Φαντάζει, ως συλλογιστική, παρακινδυνευμένη να πούμε ότι ο μυστικισμός είναι άμεσο βίωμα διότι έτσι θα θέταμε εκτός τις εμπειρίες που επιτυγχάνονται με τη μεσολάβηση των μυστηρίων ή άλλων μέσων. Η χρήση των συμβόλων , της αλληγορίας, του μυστηριώδους , ακόμη και η καλοπροαίρετη φαντασιοπληξία μπορούν να συμβάλουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Επομένως δύναται να ειπωθεί ότι πολλά ετερόκλητα πράγματα μπορούν να οδηγήσουν στο να πετύχει ο μυστικιστής το σκοπό του.
Ενα αρκετά δύσκολο πρόβλημα το οποίο έχει απασχολήσει τους <<ειδικούς>> και όχι μόνον είναι η σχέση του μυστικισμού με την πειθαρχημένη- συντεταγμένη σκέψη πάνω στα δεδομένα της θρησκείας που είναι γνωστά ως θεολογία. Η σχέση μυστικισμού και οργανωμένης θρησκείας εμφανίζεται ιδιότυπη , ένα μείγμα σεβασμού και δυσπιστίας. Ο μυστικισμός συχνά έρχεται σε αντιπαράθεση με τη θρησκεία και , γενικά, θεωρείτε πιο αυθεντικός και πιο αντικειμενικός[2]. Πάντως οι δύο αυτές μορφές θρησκευτικότητας δεν αλληλοεξουδετερώνονται αλλά έχουν υπάρξει συχνά πλάι –πλάι και συχνά έχουν παρουσιάσει το ίδιο πρόσωπο.
Θα λέγαμε ότι κυρία κατεύθυνση του μυστικισμού , σε ένα βαθύτερο επίπεδο, φαίνεται να εκδηλώνεται στον πανθεϊστικό του χαρακτήρα όπου υπάρχει η γενική παραδοχή ότι ο θεός βρίσκεται μέσα σε όλα και όλα βρίσκονται μέσα στο Θεό. Και αυτό είναι λίγο δύσκολό να συμβαδίσει με μία θρησκεία η οποία στηρίζεται σε δόγμα[3]. Για παράδειγμα στην Κίνα ο μυστικισμός εμφανίζεται με την μορφή του Ταοϊσμού στις Ινδίες με τη μορφή του Βραχμανισμού και στην Ελλάδα με τα μυστήρια του Διονύσου και του Ορφέα. Ένας λοιπόν μυστικιστής δεν θα αποκλείσει τίποτα από τα παραπάνω ούτε θα διστάσει να αφεθεί σ’ αυτούς τους ωκεανούς της γνώσης για να πετύχει το σκοπό του. Όμως γίνεται αντιληπτό ότι κάτι τέτοιο , στα στενά πλαίσια κάποιου θρησκευτικού δόγματος είναι δύσκολο να υλοποιηθεί εάν όχι απαγορευμένο.
Πάντως για να αποφευχθούν οι παρερμηνείες πρέπει να τονίσουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι ως προς τα χαρακτηριστικά του μυστικισμού. Η W R Inge (1889) είχε διακρίνει ως χαρακτηριστικά του μυστικισμού :
1) Την εσωτερική γνώση
2) Την ησυχία
3) Ενδοσκόπηση
4) Την παραμέληση των υλικών πραγμάτων
Τον 20ο αιώνα (1902) ως χαρακτηριστικά αναγνωρίζονται από τον W. James :
1) Το ανέκφραστο
2) Το νοητικό στοιχείο εφόσον η μυστική εμπειρία επιζητεί μια ολική αντίληψη του σύμπαντος
3) Παθητικότητα
4) Η παροδικότητα
Οσο λοιπόν και να υποστηρίζουν κάποιοι ότι υπάρχει κοινός παρονομαστής κάτω από τις πολλές μορφές του μυστικισμού ή όσο και να διατυμπανίζουν ότι κατέχουν την μαγική συνταγή πιστεύω ότι κάθε μυστική εμπειρία διατηρεί κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το προσωπικό, κάτι το μοναδικό.

Βυζαντινός Μυστικισμός
Σε ολόκληρη την περίοδο του Βυζαντίου το κυριότερο ίσως μέσω εκδήλωσης του μυστικισμού αποτελούσε ο ασκητισμός. Από πολύ νωρίς ξεκίνησε η διάδοση του πνεύματος του ασκητισμού. Η έρημος της Αιγύπτου θα γίνει το πεδίο <<δράσης>> όλων εκείνων οι οποίοι αποφασισμένοι να έλθουν σε επαφή με το θείο εγκαταλείπουν τα εγκόσμια και αποσύρονται σε μια εθελούσια εξορία και απομόνωση . Έλπιζαν ότι με την απόλυτη αποκοπή από τα εγκόσμια θα εξασφάλιζαν την άνεση και τη <<σχόλη>> καθώς και το ιδανικό περιβάλλον που θα τους βοηθούσε στην τελείωσή τους. Είναι η εποχή του Αγ.Αντωνίου και του Παχωμίου. Οι περισσότεροι από τους αναχωρητές πίστευαν ότι η θεοποίηση περνούσε από την προσευχή και δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι αμελούσαν την αγαθοεργία, την τακτική κοινωνία των μυστηρίων τη διδασκαλία για χάρη της. Επίσης ο Ευάγριος έδωσε στους μυστικιστές το λεξιλόγιό τους ∙ ένα νεοπλατωνικό λεξιλόγιο γιατί αυτό ήταν η υπάρχουσα γλώσσα της θρησκευτικής σκέψης. Τα έργα του καταδικάσθηκαν μετά το θάνατό του αλλά η γλώσσα του έμεινε.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε ο μυστικιστής συγγραφέας Μακάριος ο οποίος πίστευε ότι η προσευχή δια της οποίας θα επέρχετο η επαφή με το θείο έπρεπε να είναι η επανάληψη της λέξης Θεός , Άρχων ή Ιησούς.Είχε μια φιλοσοφία πιο κοντά στους Στωϊκούς πιστεύοντας ότι η καρδια αποτελεί το εστιακό σημείο του σώματος , η έδρα της διάνοιας και της ψυχής και οποιαδήποτε χάρη δίνοντας στον άνθρωπο πήγαινε και φώλιαζε εκεί. Ο Μακάριος κατηγορήθηκε ότι προσχώρησε στο αιρετικό δόγμα των Μεσαλλιανών Ευχιτών[4] .
Σταδιακά ο μοναχισμός θα πάρει τόσο μεγάλη ανάπτυξη και θα αποκτήσει μεγάλη ηθική επιβολή ώστε οι Αυτοκράτορες και οι Πατριάρχες έπρεπε να έχουν υπόψη τους τη γνώμη των μοναχών σε μεγάλες εκκλησιαστικές , θρησκευτικές και πολιτικές υποθέσεις. Θα λέγαμε ότι φαντάζει τελείως φυσιολογική μια τέτοια κατάσταση σε μία κοινωνία όπως η Βυζαντινή που δεν ελπίζει απλώς να συλλάβει το ρυθμό της αιωνιότητας , δεν θέλει απλώς να τη προσεγγίσει θεωρητικά αλλά και να την πραγματώσει στην επίγεια ζωή.

Θα λέγαμε ότι με τη σταδιακή καθιέρωση του ορθολογισμού ,ως αντίδραση στην πρωτοκαθεδρία του νου αναδεικνύεται ο μυστικισμός των <<Ησυχαστών στο Βυζάντιο>>. Σε όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο ασκητισμός αποτελούσε τον κύριο τόνο της ζωής. Οι ασκητές βίωναν όλο και περισσότερο τη μυστική ουσία της θρησκείας την οποία ασπάζονταν. Τα πάντα στη ζωή τους ακόμη και τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα αποκτούσαν ένα συμβολικό νόημα το οποίο εναρμονίζονταν με την ιδιοσυγκρασία και τους στόχους τους, τη μόρφωση τους και κυρίως με τις επιδιώξεις τους καθενός. Αυτή η διαφοροποίηση οδήγησε στη δημιουργία δύο κατευθύνσεων που λαμβάνει ο μυστικισμός της εποχής. Από την μία δημιουργείται ο πρακτικός –επιφανειακός μυστικισμός όπου έχει μια λαϊκότερη μορφή και που είναι πιο προσιτός στο μέσω Βυζαντινό μοναχό της εποχής και από την άλλη μια υψηλότερη θεωρητική πορεία περισσότερο πνευματική.
Το πρώτο είδος μυστικισμού έχει ως κύριο θέμα την πάλη κατά της σαρκός. Το σώμα ως ύλη ταυτίζεται με το κακό. Πρέπει λοιπόν να παιδευτεί, να υποφέρει και μέσω αυτής της δοκιμασίας να αφήσει το πνεύμα να ταξιδέψει στην αρετή και την ολοκλήρωση. Προσπαθεί να νεκρώσει το σώμα αλλά να κρατήσει ζωντανό το νου. Στις ατελείωτες ώρες μοναξιάς ο ασκητής μελετά το θάνατο. Και λέγοντας θάνατο δεν εννοούμε τον βιολογικό αλλά τον πνευματικό. Ο βιολογικός θάνατος φόβιζε μόνον ως προς το γεγονός ότι μπορεί να έλθει όταν ο ασκητής δεν ήταν έτοιμος να συναντήσει το θείο. Στοιχεία της Κυνικής [5]και Στωικής [6]φιλοσοφίας είναι διάσπαρτα σε αυτού το είδος το μυστικισμό αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μια αναγέννηση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας αφού όλα τα στοιχεία είναι βαφτισμένα στη θρησκευτική πίστη της εποχής.
Ο κυριότερος εκφραστής αυτού του ρεύματος υπήρξε ο Άγιος Ιωάννης ο Κλίμαξ ή ο σχολαστικός (525-605). Το προσωνύμιο κλίμαξ του το απέδωσαν από το ομώνυμο σύγγραμμα του ενώ το σχολαστικός για τη μεγάλη του μόρφωση. Ο Αγ.Ιωάννης μας παρουσιάζει τον υψηλότερο βαθμός πνευματικότητας στον οποίο μπορούσε να φθάσει ο λαϊκότερος μυστικισμός. Στους λόγους του βρίσκουν τον ανώτερο ερμηνευτή η δίψα για την τελειότητα και η αγάπη για την πολιτεία των αγγέλλων δηλαδή την κοινότητα των μοναχών.
Το βιβλίο περιγράφει την πορεία προς τη θέωση σαν την ανάβαση σε μια σκάλα προς τον ουρανό, κάθε σκαλί της οποίας είναι μια αρετή που πρέπει να κατακτήσει ο πιστός για να πετύχει το σκοπό του και να μην κατακρημνιστεί από αυτή. Το έργο του η Κλίμαξ χωρίζεται σε 30 κεφάλαια όσα και τριάντα χρόνια της κρυφής ζωής του Χριστού. Ο συγγραφέας στηρίζει το έργο του στην πεποίθηση ότι το μοναστήρι είναι η προπαρασκευαστική σχολή για τη μέλλουσα ζωή. Ο μοναχός οφείλει να περάσει ολόκληρη τη ζωή του ως μαθητής ώστε να αποκτήσει τα εφόδια για να κατακτήσει την τελειότητα. Στον αγώνα αυτό ο μοναχός θα ήταν εγωιστικό να πιστεύει ότι μπορεί παλέψει μόνος χρειάζεται άνωθεν βοήθεια. Πρέπει να φθάσει στον ανώτερο βαθμό της ταπεινοφροσύνης , να εξαλείψει κάθε ίχνος εγωισμού ώστε να προσκολληθεί στον ποιμένα. Και ποιος είναι ο ποιμένας. Σύμφωνα με τον Αγ. Ιωάννη εκείνος που μπορεί με την αγαθότητά του με την ενεργό δράση του και την προσευχή του να αναζητά και να βρίσκει απολωλότες. Αφού ο μοναχός νικήσει όλες τις αδυναμίες της σάρκας και της ψυχής και αφού αποχωρίσει από τον κόσμο , με ζωηρή αγάπη γα το θεό και την αρετή , τότε φθάνει στην άγια ησυχία του σώματος και της ψυχής. Διότι ΄΄βία πράγματι και συνεχείς οδύνες πρέπει να έχουν όσοι επιχειρούν να ανέβουν στον ουρανό με το σώμα τους. Και μάλιστα στις αρχές της μοναχικής ζωής μέχρις ότου οι φιλίδονες τάσεις και η σκληρότης της καρδιάς μεταστραφούν με τη βαθειά λύπη και το πένθος σε αγάπη προς το Θεό και αγνότητα’’. Το επόμενο και ουσιαστικότερο βήμα, απώτερος σκοπός της όλης του προσπάθειας είναι η τελική ένωση με τον θεό. Αυτό το πετυχαίνει με την προσευχή.
Από την άλλη πλευρά , όπως είπαμε παραπάνω , δίπλα σε αυτόν το συχνά στείρο μυστικισμό που αναλώνονταν σε μεγάλο βαθμό στον αγώνα κατά των εξωτερικών πειρασμών , αναπτύχθηκε ένα άλλο είδος μυστικισμού όπου υπερνικά το προηγούμενο και προσαρμόζει φιλοσοφικές θέσεις του παρελθόντος στη νέα θρησκεία η οποία μέσω αυτού αποκτά πιο ελληνικό χαρακτήρα από ότι στην πρώιμη περίοδο όπου είχε καθαρά ανατολίτικο χρώμα. Από τον 6ο -7ο αιώνα ο Μάξιμος ο Ομολογητής είχε θέσει δύο δρόμους για την αναζήτηση της αλήθειας. Ο ένας από αυτούς είναι ο δρόμος της εσωτερικής ενόρασης και ο άλλος ο δρόμος του λόγου και του νου. Είναι η περίοδος που ετέθει το θεολογικό πρόβλημα περί της ουσίας των ενεργειών του θεού και έλαβε χώρα η σύγκρουση μεταξύ μυστικής θεολογίας και της θρησκευτικής φιλοσοφίας όταν ο θεός της Αποκαλύψεως και της θρησκευτικής εμπειρίας ευρέθει αντιμέτωπος με το θεό των φιλοσόφων και των σοφών του μυστικιστικού πεδίου. Ένα αμάλγαμα αυτών των δύο ίσως αποτέλεσε την ιδανική συνταγή για τους μυστικιστές της αποχής.
Οπως προαναφέραμε ο σημαντικότερος εκφραστής αυτού του ρεύματος υπήρξε ο Μάξιμος ο Ομολογητής (580-).Ο Μάξιμος δέχονταν ότι υπήρχαν δύο είδη αλήθειας , δεδομένου ότι για να την αποκτήσει κανείς χρησιμοποιεί το λόγο ή το νου. Το πρώτο είδος, αυτό που αποκτάται με το λόγο είναι η ανθρώπινη γνώση . Για να είναι δυνατή η γνώση πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στον αισθητό [7]και τον νοητικό κόσμο. , κάτι το οποίο ο Μάξιμος προσπαθεί να το λύσει με την αλληγορία και το συμβολισμό. Ο κάθε ένας από αυτούς τους κόσμους είναι αλληγορία και συμβολισμός του άλλου αλλά για όσους έχουν μάτια να τον δουν. Ο συμβολισμός και η αλληγορία θεμελιώνουν και προϋποθέτουν μια εντελώς ορθολογική θεωρία της γνώσης.
Το δεύτερο είδος είναι η ενόραση του νου που ενώνει τον άνθρωπο με τον θεό. Για να φθάσει κανείς στο σημείο της ενόρασης χρειάζεται μια ασκητική και μερικές αρετές. Αυτές είναι η αγάπη, η σωφροσύνη και η προσευχή. Χωρίς αυτά η ψυχή δεν δύναται να έλθει σε κοινωνία με τον θεό. Η πρώτη αρετή καταπραΰνει το θυμικό, η δεύτερη κάμπτει την επιθυμία και τέλος η προσευχή χωρίζει το νου από όλες τις σκέψεις και τον παρουσιάζει <<γυμνό>> μπροστά στο θεό.
Εχοντας λοιπόν δύο αλήθειες έχουμε και δύο βαθμούς τελειότητας του ανθρώπου. Το γινώσκεις και το είναι. Το πρώτο είναι ιδίον του ανθρώπου ενώ το δεύτερο είναι ιδίον του του θεού. Η χάρη του θεού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στο είναι. Τέλος δεν σημαίνει ότι το γιγνώσκειν μιας και είναι κατώτερο του είναι δεν έχει χρησιμότητα. Θα λέγαμε ότι αποτελεί το πρώτο σκαλοπάτι τον πρώτο βαθμό που προετοιμάζει τον άνθρωπο να φθάσει στην ενόραση και την τελική ένωση.
Ο κόσμος σύμφωνα με τον Μάξιμο που αποτελείται από τα ορατά και αόρατα είναι άνθρωπος. Και ο άνθρωπος είναι κόσμος που αποτελείται από ψυχή και σώμα. Τα νοητά αναλογούν προς την ψυχή , όπως ακριβώς και η ψυχή προς τα νοητά. Τα αισθητά ακόμη αντιστοιχούν προς το σώμα όπως και το σώμα προς τα αισθητά. Ο αισθητός κόσμος ολοκληρώνεται με το νοητό όπως το σώμα με την ψυχή και γίνεται ένας κόσμος από τους δύο όπως ένας άνθρωπος από το σώμα και την ψυχή μαζί, χωρίς καθένα από τα δύο αυτά , που είναι δεμένα με ένωση μεταξύ τους , να αποκρούει το άλλο και να το διώχνει , εξαιτίας του νόμου που έβαλε εκείνο που τα έδεσε μαζί.
Τέλος θα πρέπει να γίνει και μια απλή αναφορά, προς οικονομία χρόνου στον Συμεών το Νέο Θεολόγο ο οποίος προσπάθησε να συνθέσει την πνευματική πορεία του Μαξίμου με την ασκητική του Κλίμακος. Αυτός υπήρξε ο μέγιστος των Βυζαντινών μυστικιστών και ένας από τους λίγους που θέλησαν να περιγράψουν τη μυστική εμπειρία. Ο ίδιος πρέσβευε ότι το τέλος της εμπειρίας είναι το φώς, όχι αυτό της φωτιάς αλλά ένα φως λευκό , αιώνιο ,αίγλη και δόξα της αιώνιας ευτυχίας.
Ο Βυζαντινός μυστικισμός παρουσιάζει νέα έξαρση των ΙΔ αιώνα στο πρόσωπο του νηπτικού πατρός Νικολάου Καβάσιλα (1290 – 1370 μ.Χ) και του Αρχιεπίσκοπου Θεσσαλονίκης Γρηγορίου Παλαμά (1296-1359 μ.Χ) μέσα στην δίνη των ησυχαστικών[8] ερίδων. Οι μυστικιστές πατέρες της περιόδου αυτής τους ονομάζουν νηπτικούς από το΄΄νύμφω΄΄ που σημαίνει να έχει κανένας καθαρόν λογισμό, και καθαρή καρδιά ‘’καρδίαν νύμφουσαν΄΄ ώστε να νιώθει κάποια πνευματικά πράγματα που δεν τα νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι. Τις μυστικές θεωρίες τις κρατούσανε κρυφές όποιοι τις ξέρανε και τις διδάσκανε μονάχα σε μαθητές που είχαν μεγάλη καθαρότητα , τέλεια αποταγή από τον κόσμο και αγιότητα βίου.
Οι μοναχοί αυτοί ονομάζονταν Ησυχαστές και υποστήριζαν ότι με τη συνεχή νηπτική προσευχή ο κάθε πιστός που έχει αγνή καρδιά μπορεί να έλθει σε κοινωνία με το Άκτιστο φως του Θεού, το φώς που έλαμψε στο όρος Θαβώρ[9] κατά τη μεταμόρφωση του Σωτήρος. Με την καρδιακή προσευχή , με τη συγκέντρωση του πνεύματος και της καρδιάς την απομάκρυνση από οτιδήποτε το οποίο δεν έχει σχέση με το Θεό, οι Ησυχαστές καταφέρνουν να δουν το Άκτιστο φώς. Θα λέγαμε ότι αποτέλεσαν συνέχεια των θέσεων Ελλήνων πατέρων της αρχαίας εκκλησίας με πρώτο τον Αγ. Διονύσιο το Αρεοπαγίτη που υποστήριξε την ύπαρξη ενός κρυφού φωτός που βλέπουν μόνο οι άξιοι. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς έλεγε ότι ο φωτισμός επιτυγχάνεται δια της αγνότητας.
Κύριος αντίπαλός των παραπάνω πατέρων στον πνευματικό στίβο υπήρξε ο Βαρλαάμ ο οποίος υπηρετώντας παπικές αντιλήψεις έμενε πιστός στο Filioque που κατά τους Ορθοδόξους της Ανατολής καθιερώνει δύο αρχές και πηγές της Θεότητας . Ο Βαρλαάμ κατηγορούσε ακόμη τους αγιορείτες μοναχούς ότι χρησιμοποιούσαν τεχνικά μέσα για να προκαλέσουν την έλλαμψη του θείου φωτός και ότι έβλεπαν το άκτιστό φως με τους σωματικούς οφθαλμούς δεχόμενοι έτσι ως μεθεκτή την άκτιστη θεία ουσία και ως κτιστή την αόρατη θεία χάρη.
Σημαντικότερος εκφραστής του Ορθόδοξου μυστικισμού της εποχής υπήρξε ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Ο Άγιος Γρηγόριος στήριζε ότι η θεία ουσία είναι αχώριστη με τη θεία ενέργεια και δεν υπάρχει θεία ενέργεια χωρίς την ουσία του θεού. Αλλά η απλή και αόρατη θεία ουσία γνωρίζεται και εκδηλώνεται στον κόσμο μόνο με τις διάφορες ενέργειες του θεού, χωρίς αυτό να αποτελεί διαίρεση και διάσπαση της θείας ενέργειας από τη θεία ουσία. Προς ενίσχυση αυτής της θέσης τόνισε σχετικές αναφορές των ιερών Πατέρων στηριζόμενος και στην περιεκτική διδασκαλία του Μ.Βασιλείου ότι << Αι μεν ενέργειαι του θεού πολλαι η δε θεια ουσία απλή. Αι μεν ενέργειαι του Θεού προς ημάς καταβαίνουσιν, η δε ουσία αυτού μένει απρόσιτος>> . Οι αγώνες του για την Ορθοδοξία κατευθύνθηκαν στη μυστική Θεολογία, σύμφωνα με την παράδοση της Ανατολής με προορισμό τη θέωση του ανθρώπου. Οι έριδες αυτές απασχόλησαν τους εμπλεκόμενους από το 1333-1351.

Μέσω της εργασίας αυτής έγινε μια μικρή προσπάθεια να προβληθούν κάποιες έννοιες περί μυστικισμού και ιδικά σε ένα κομμάτι το οποίο, λόγω ιστορικών καταβολών, είναι πιο οικείο σε εμάς · το Βυζαντινό Μυστικισμό. Ένα θέμα ανεξάντλητο με πολλές προεκτάσεις και ακόμη περισσότερες προσεγγίσεις. Απαντήσεις και μια συγκεκριμένη κατεύθυνση είναι δύσκολο να δώσει κάποιος. Αυτό που μπορεί να προσφέρει είναι ερεθίσματα για περεταίρω έρευνα και αναζήτηση. Τελειώνοντας λοιπόν θα ήθελα να κλείσω με μία προτροπή δανεισμένη από την κλίμακα του Αγ.Ιωάννη
« ΑΝΕΒΑΙΝΕΤΕ, ανεβαίνετε, αδελφοί, επιθυμώντας ολόψυχα τις αναβάσεις, ακούοντας αυτόν πού λέγει: «Δεύτε αναβώμεν είς το όρος Κυρίου και είς τον οίκον του Θεού ημών» (Ησ β΄ 3), ο οποίος «δίνει στα πόδια μας την ευκινησία της ελάφου και μας ανεβάζει σε υψηλούς τόπους» (Ψαλμ. ιζ΄ 34), «ώστε να νικήσωμε, δοξολογώντας Αυτόν»

Παραπ.:
[1] Άρρητο: Κάτι το οποίο δεν μπορεί να ειπωθεί , που είναι αδύνατον να εκφράσει κάποιος ή να το περιγράψει (Μείζων Ελληνικό Λεξικό Φυτράκης Τεγόπουλος)
[2] Σε ορισμένες περιπτώσεις η αναζήτηση βαθύτερων νοημάτων και η πνευματική αγωνία του μυστικιστή να δώσει απαντήσεις σε σημαντικά θρησκευτικά θέματα τον οδηγούν στην απόκλιση από την συντεταγμένη δομή της θρησκευτικής ομάδας που ανήκει και τελικά στην αίρεση
[3] Δόγμα: Αξίωμα – αρχή , αυθεντική κρίση σε θέμα θρησκευτικής πίστης, που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. (Μείζων Ελληνικό Λεξικό Φυτράκης Τεγόπουλος)
[4] Δόγμα Μεσσαλιανών∙ πιστοί που απέρριπταν τους εκκλησιαστικούς θεσμούς εν ονόματι μιας χριστιανικής ζωής με έντονο χαρισματικό χαρακτήρα.. Πίστευαν ότι επαναλαμβάνοντας τη θερμή προσευχή θα μπορούσαν να φτάσουν στην ένωση με το Άγιο Πνεύμα.
[5] Κυνική Φιλοσοφία: Κύκλος αρχαίων φιλοσόφων που αντιδρούσαν στην κοινωνική συμβατικότητα.
[6] Στωική Φιλοσοφία: Κύκλος αρχαίων φιλοσόφων που σύμφωνα με τη διδασκαλία τους ο βίος των ανθρώπων πρέπει να χαρακτηρίζεται από πνευματική ηρεμία και βεβαιότητα για την ηθική αξία.
[7] Η σαφής παράσταση ενός αντικειμένου
[8] Πνευματική ακμή και κοινωνική κρίση στον Βυζαντινό 14ο αιώνα Η συνήθης αναζήτηση των αιτίων της θεολογικής έριδος του 14ου αι. περισσότερο χαράζει προοπτικές θεωρήσεώς της παρά προσφέρει ερμηνευτική αιτιολόγησή της. Έτσι, γίνεται λόγος για καθαρά πολιτική σύγκρουση, για διένεξη κοσμικού κλήρου και μοναχισμού, για σύγκρουση αριστοτελικών και πλατωνικών στο θεολογικό πεδίο, για αντιπαράθεση δύο διαφορετικών παραδόσεων στους κόλπους της Ορθοδοξίας κ.λπ. Εμφανίζεται δηλαδή η έριδα ως καθαρά ενδοβυζαντινή υπόθεση, ακόμη και στα αίτιά της. Οι έρευνες όμως των τελευταίων δεκαετιών πείθουν, ότι πρόκειται σαφώς για σύγκρουση ανατολικής και δυτικής, ορθοδόξου δηλαδή και φραγκολατινικής παραδόσεως, που έλαβε χώραν επί «βυζαντινού» εδάφους. Την έριδα όχι μόνο την προκάλεσε, αλλά υπήρξε υπεύθυνος και για την οξύτητά της, ένας «μοιραίος» άνθρωπος, ο μοναχός Βαρλαάμ ο Καλαβρός, η παρουσία του οποίου στην ελληνική Ανατολή επιβεβαίωσε τη ρήση: contraria juxta se posita magis illucescunt (τα αντίθετα, τοποθετούμενα το ένα πλησίον του άλλου, φωτίζονται περισσότερο). Γεώργιος Μεταλληνός Ησυχαστές και Ζηλωτές
[9] Ασβεστολιθικό όρος της Παλαιστίνης, μεταξύ του οροπεδίου της Γαλιλαίας, του ποταμού Ιορδάνη και της Τιβεριάδας λίμνης. Έχει ύψος 600 μέτρα και χρησιμοποιήθηκε ως φρούριο από όλους τους λαούς, που κατέλαβαν την Παλαιστίνη. Το ευαγγέλιο αναφέρει ότι στο όρος Θαβώρ έγινε η μεταμόρφωση του Ιησού Χριστού. Το 1217 οι σταυροφόροι νίκησαν εκεί τους Σαρακηνούς και τον Απρίλιο του 1799 ο Ναπολέων τους Τούρκους και τους Άραβες. Η αγία Ελένη έχτισε στο όρος χριστιανικό ναό. Αργότερα το 1862 οι ορθόδοξοι, στα ερείπια παλιότερου ναού, έχτισαν την εκκλησία της Μεταμόρφωσης, που έγινε και μοναστήρι.

Read More

Συνέντευξη του Ευστάθιου Λιακόπουλου με θέμα «Τεκτονισμός- Αλήθειες και ψέματα γύρω από το αρχαιότερο φιλοσοφικό τάγμα».

Συνέντευξη σε: Βασίλης Λαζάρου (leo morpheus)

Βασίλης Λαζάρου: Κύριε Λιακόπουλε είστε από τους πιο γνωστούς και σημαντικούς ανθρώπους στο χώρο του τεκτονισμού, με πλούσια συγγραφική δράση και αγάπη για το φιλοσοφικό αυτό σύστημα. Τι σας ώθησε χρόνια πριν να μυηθείτε σε αυτόν;Ευστάθιος

Λιακόπουλος: Από τη φύση μου είμαι ένας ήπιος και ειρηνικός επαναστάτης. Παράλληλα η συνετή αναζήτηση της αλήθειας με προσδιορίζει από πολύ μικρό. Φυσική λοιπόν ήταν και η κρούση της θύρας του Τεκτονικού θεσμού, μαζί με την προσέγγιση και άλλων πηγών εσωτερικής γνώσης. Κάτω από αυτές τις κλίσεις εντάχθηκα και σε αυτόν, μόλις δημιουργήθηκε και ο σχετικός εξωτερικός οιωνός. Όταν δηλαδή ο Δικηγόρος στον οποίο ήμουν ασκούμενος, ο Ιωάννης Παπαηλίου, την άνοιξη του 1960 μου πρότεινε να γίνω μέλος της Στοάς του «Πυθαγόρα», της αρχαιότερης (έτος ιδρύσεως 1881) και της μεγαλύτερης σε αριθμό μελών, Στοάς των Αθηνών. Όσοι ενδιαφέρονται για περισσότερες λεπτομέρειες της έκτοτε Τεκτονικής διαδρομής μου, μπορεί να την αναζητήσουν στην ιστοσελίδα της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.

Β.Λ.: Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με την ιστορική προέλευση του τεκτονισμού. Ποια η προσωπική σας εκτίμηση; Προέρχεται από τους οικοδόμους του Μεσαίωνα ή εν τέλει υπάρχει σύνδεση με τα αιγυπτιακά μυστήρια και τους διονυσιακούς τεχνίτες;

Ε.Λ.: Ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να στέκεται όρθιος και να ατενίζει τον ουρανό. Το αρχέτυπο του Οικοδόμου, που αντιστέκεται στον νόμο της «εντροπίας» που απλοποιημένα και μόνο συμβολικά εκφράζει την αταξία και την καταρροή, υπηρετεί συνειδητά την τάξη και την ανόρθωση. Με την έννοια αυτή από την αρχαιότητα η ανοικοδόμηση αποτελούσε και μέχρι σήμερα αποτελεί ένα παράδειγμα κατεργασίας και συνοχής της ύλης ώστε να αναχθεί σε πνευματική έκφραση. Συνοπτικά μιάς στάσης προσωπικής αξιοπρέπειας και δημιουργικής συμπεριφοράς. Μια μακρά και αδιάσπαστη έτσι ιστορία ομαδικής δράσης εκφράζει αυτό το δεδομένο. Από τον κώδικα του Χαμουραμπί, τους Ιδαίους Δακτύλους, τους Τελχίνες, τους Διονυσιακούς Τεχνίτες και τα Ρωμαϊκά Κολλέγια, καταλήγουμε στις Επαγγελματικές Συντεχνίες του Μεσαίωνα, οι οποίες απέκτησαν τεράστια επιρροή στην τότε στατική κοινωνία. Όταν η κατασκευή όμως των Καθεδρικών Ναών της Ευρώπης, συμπλήρωσε τον κύκλο της, τα επίτιμα μέλη των συντεχνιών, που διωκόμενα είχαν καταφύγει σε αυτές (κυρίως Ιππότες Ναϊτες, Ροδόσταυροι και Αλχημιστές) αποτέλεσαν την πλειοψηφία τους και αποκλήθηκαν Ελεύθεροι ή Αποδεκτοί Τέκτονες, σε αντίθεση με τους Επαγγελματίες. Είναι εκείνοι ακριβώς που παγίωσαν έτσι το θεσμό με τη σημερινή του μορφή. Ο Τεκτονισμός ιδρύθηκε από καλούς Χριστιανούς για να υπερβεί η κοινωνία το φρικτό αποτέλεσμα των εκατονταετών θρησκευτικών πολέμων στην Ευρώπη και να οδηγήσει άτομα ... με διαφορετική θρησκευτική πίστη και δογματική, να μπορούν να λέγονται και να αισθάνονται αδελφοί και να κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Αυτό το ιστορικό γεγονός της καταγωγής του, το αγνοούν δυστυχώς τόσο η Καθολική, όσο και απαράδεκτα η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Β.Λ.: Στην παγκόσμια ιστορία, υπήρξαν γεγονότα που ο τεκτονισμός είχε ενεργό ρόλο; Επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό ακόμα και να άλλαξαν τη ροή της Ιστορίας; Μπορείτε να μας αναφέρετε κάποιους επιφανείς τέκτονες που άφησαν τη σφραγίδα τους στον κόσμο και τους γνωρίζουμε όλοι;

Ε.Λ.: Ο Τεκτονισμός έχει κίνητρα καθαρά ανθρωπιστικά. Στοχεύει στην καλλιέργεια συνειδήσεων που να αναζητούν όχι τη φαινόμενη, αλλά την ουσιαστική αλήθεια, να υπηρετούν την ελευθερία, να αντιμετωπίζουν χωρίς προκατάληψη τις κοινωνικές και φυσικές διαφορές που παρουσιάζονται πάνω στους ανθρώπους. Προτρέπει τα μέλη του να εκφράζουν φιλάνθρωπα αισθήματα και να βοηθούν τους πάσχοντες, υλικά, ηθικά και πνευματικά. Με αυτούς τους στόχους, που είναι δύσκολο φυσικά να επιτυγχάνονται πάντοτε στο ακέραιο, ο θεσμός καλύπτει ένα τεράστιο κοινωνικό κενό και αποτελεί εξαιρετική παιδευτική μέθοδο. Όπου και όταν επομένως δημιουργούνται οι κατάλληλες ευκαιρίες, εκφράζεται φιλάνθρωπα και θετικά στην πορεία της ιστορίας, γιατί απέκτησε με το χρόνο παγκόσμια χαρακτηριστικά που υπερβαίνουν τους διαχωρισμούς των συνόρων και των κρατών, της γλώσσας, του χρώματος και της πίστης. Συνέβαλε με αυτό τον τρόπο στην ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών, στην εμπέδωση της Γαλλικής επαναστάσεως, στην ενοποίηση της Ιταλίας και σε πολλές άλλες μικρότερων διαστάσεων, κοινωνικές εξελίξεις. Όχι άμεσα βέβαια και σαν θεσμός, αλλά μέσω των συγκεκριμένων ατόμων που είχαν γαλουχηθεί στις τάξεις του. Και παράλληλα συνέβαλε στην πνευματική ανέλιξη και την ηθική πορεία της ανθρωπότητας. Ο κατάλογος των διαπρεπών Τεκτόνων που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ιστορίας των τελευταίων πέντε αιώνων είναι μακρός. Επιλεκτικά αναφέρεται ο Γεώργιος Ουάσινγκτον, ο Ηλίας ’σμολ, ο Βολταίρος, ο Γκαίτε, ο Μότζαρτ, ο Γκαριμπάλντι και ο Καβούρ. Και στο χώρο μας ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Διονύσιος Ρώμας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Ιωάννης Θεοτόκης, ο Θεόφιλος Καϊρης, και ο Στέφανος Σκουλούδης, για να παραμείνω μόνο στους παλαιότερους.

Β.Λ.: Στην Ελλάδα τώρα, μπορείτε να μας αναφέρετε πότε, που και από ποιους ιδρύθηκαν οι πρώτες Στοές; Ήταν ελληνική πρωτοβουλία ή κάποιων ξένων τεκτόνων (π.χ. 'Αγγλων);

Ε.Λ.: Ο νεώτερος Ελληνισμός κατά την πριν από την επανάσταση του 1821 περίοδο, είχε βρεθεί σε μια ευνοϊκή συνθήκη, ανάλογη με εκείνη του Αρχαίου, που δημιούργησε τότε το χρυσό πολιτισμό. Σε ολόκληρα τα Βαλκάνια, τα νησιά του Αρχιπελάγους, την Ιωνία, την Κύπρο, τον Πόντο είχαν δημιουργηθεί αξιόλογες κλειστές κοινότητες Ελλήνων, με πανάρχαια ήθη, έθιμα και πολιτιστικά στοιχεία. Δεν είχαν όμως το προνόμιο των αρχαίων Ελληνικών πόλεων, οι κάτοικοί τους να συναντώνται κάθε τέσσερα χρόνια στην Ολυμπία, για να συγκρίνουν και να αναβαθμίζουν τις ιδιαίτερες αξίες τους. Κάτι το οποίο επεδίωξε με άλλο τρόπο να καλύψει ο Ρήγας Φεραίος, που ο αδόκητος θάνατος του, δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει. Ήταν επόμενο λοιπόν, ο Ελληνισμός αυτός, χωρίς εξαρτήσεις, αναγνωρίσεις και Μεγάλες Στοές, αυθόρμητα να δημιουργήσει Τεκτονικές Στοές, υπηρετώντας το ανανεωτικό πνεύμα της εποχής. Το έτος 1744 για παράδειγμα, δημιουργήθηκε Στοά στη Σμύρνη, όπου η πλειοψηφία των μελών της και τα διασωθέντα πρακτικά της, ήταν Ελληνικά. Το 1745 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παϊσιος ο από Νικομηδείας, μνημονεύει Τεκτονικές Στοές στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη. Ο Αλέξανδρος Μουρούζης Μαυροκορδάτος, Οσποδάρος της Βλαχίας, μυήθηκε στην Τεκτονική Στοά της «Εστεμμένης Αγκύρας» το 1776. Ο ίδιος ιδρύει δύο ακόμα Ελληνικές Στοές, μία στη Βιέννη και μία στην Οδησσό. Το 1811, ο Διονύσιος Ρώμας ιδρύει Στοές στην Κέρκυρα, τη Λευκάδα και τη Ζάκυνθο.

Β.Λ.: Όσον αφορά τον εγχώριο τεκτονισμό, τι προβλήματα συνάντησε στη συντηρητική Ελλάδα κατά τα πρώτα χρονιά της εδραίωσης του και τι προβλήματα αντιμετωπίζει ακόμα και τώρα εν έτη 2008;

Ε.Λ.: Ο θεσμός καθώς έχει διφυή μορφή, είναι δηλαδή εσωτερικό σύστημα που έχει παράλληλα και κοινωνική υπόσταση και μορφή, για να αναπτυχθεί φυσιολογικά και να αποδώσει καρπούς, έχει ανάγκη το περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί, να υπηρετεί αξίες δημοκρατικές, να προστατεύει συναπτά το δικαίωμα της ατομικής ελευθερίας, να μην ενθαρρύνει το λαϊκισμό και να αποστρέφει το πρόσωπό του, από τους παντός είδους δογματισμούς. Το νεώτερο Ελληνικό κράτος, το οποίο δεν εκφράστηκε από τους φυσικούς του ηγέτες που αποφάσισαν μόνοι να κηρύξουν επί τέλους την επανάσταση, όπως ήταν ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Μάρκος Μπότσαρης, αλλά δυστυχώς από εκείνους που υπηρέτησαν τα σχέδια των Μεγάλων Δυνάμεων, που σκόπιμα δημιούργησαν ένα καχεκτικό κράτος, που η ύπαρξή του και μόνο αναίρεσε τη δυναμική της επιχώριας επανάστασης και το πνεύμα των Φιλελλήνων και συρρίκνωσε, κυριολεκτικά κατέστρεψε τον Ελληνισμό που βρέθηκε έξω από αυτό. Το νεώτερο κράτος λοιπόν ποτέ δεν μπόρεσε να υπηρετήσει αυτές τις αξίες. Κάτι που προσπαθεί εναγώνια από το Μεσοπόλεμο και μετά με παλινδρομήσεις, να εμπεδώσει. Με αυτές τις συνθήκες, ο Τεκτονισμός αντιμετώπισε κατά τα πρώτα χρόνια της επίσημης εμφάνισής του, το 1863, μετά την απομάκρυνση του Όθωνα, την προκατάληψη κυρίως της Εκκλησίας, τις προλήψεις των τάξεων εκείνων που αποδίδουν τα μύρια κακά τους σε αυτόν και τις σκοπιμότητες ορισμένων παραγόντων να τον χρησιμοποιούν σαν «Αποδιοπομπαίο Τράγο» για να στρέψουν την προσοχή του κόσμου μακριά από τα δικά τους άπλυτα. Τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζει σε μικρότερο βαθμό και σήμερα ο Τεκτονισμός στη χώρα μας, για τη συντήρηση των οποίων ευθύνεται και η τρέχουσα ηγεσία του, που με εξαίρεση το Μεγάλο Διδάσκαλο Αλέξανδρο Τζατζόπουλο, δεν είχε την αυθεντία, το θάρρος και την επιδεξιότητα να αντιμετωπίσει, εξ αιτίας κυρίως της εσωστρέφειάς της, τις έξωθεν συκοφαντίες και διαβολές. Εγώ, όταν βρέθηκα επί κεφαλής τόσο του Τεκτονικού Τάγματος της Υόρκης, όσο και της Εθνικής Μεγάλης Στοάς, πραγματοποίησα ανοικτές εκδηλώσεις για παράδειγμα στο σύλλογο «Παρνασσός», παρουσιάζοντας θεατρικά τη μύηση στη Φιλική Εταιρεία, στα ξενοδοχεία Χίλτον, Χανδρής και Ρόαγιαλ Ολύμπικ με καλλιτεχνικές και άλλες εκδηλώσεις που τελούσαν υπό την οργάνωση του Τεκτονισμού και σε άλλους δημόσιους χώρους, όχι μόνο χωρίς να συναντήσω κανένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα κατόρθωσα να έχω αθρόα συμμετοχή μη Τεκτόνων, τόσο ομιλητών, όσο και ακροατηρίου. Επομένως και ο Τεκτονισμός με την αδικαιολόγητη εσωστρέφειά του ευθύνεται για αυτό το κλίμα της ακατανόητης προκατάληψης.

Β.Λ.: Ποιοι παράγοντες οδήγησαν εσάς και κάποιους ακόμα τέκτονες να δημιουργήσουν την Ε.Μ.Σ.Ε.; Εσωτερικά προβλήματα και έριδες ή απλά διαφορετικές αντιλήψεις σε τεκτονικά θέματα, θεωρητικά ή διοικητικά;

Ε.Λ.: Οι λόγοι που μας ανάγκασαν να δημιουργήσουμε μια νέα Μεγάλη Στοά, οφείλονται βασικά στο γεγονός ότι από το έτος 1974 Τέκτονες με μικρή θητεία σε αυτόν και με τρόπο «επίμονο» -χρησιμοποιώ επιεική όρο- ανήλθαν στην ηγεσία του και δημιούργησαν μια κομματική ατμόσφαιρα, αντιδρώντας μικρόψυχα σε όσους δεν ενέκριναν την απαράδεκτα οπισθοδρομική συμπεριφορά τους. Παράλληλα από το φόβο τους να μη χάσουν την εξουσία, δεν επεδίωξαν την ανανέωσή του, που κάθε παραδοσιακός θεσμός έχει ανάγκη με σοφία να υπηρετεί. Από το 1981 όμως και μετά, τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Αναδείχτηκε ένας Μεγάλος Διδάσκαλος χωρίς να τηρηθούν στοιχειωδώς τα προσχήματα και οι κανονισμοί, ο οποίος δεν είχε ούτε την προϋπηρεσία, ούτε την ικανότητα να χειριστεί τα καθήκοντα που απορρέουν από το λειτούργημά του. Πολύ περισσότερο δεν άντεξε ούτε την ανανέωση, ούτε την προσαρμογή. Και σε όποια μέλη εντόπιζε μία καλή γνώση του θεσμού και μια αξιόλογη παρουσία, θεωρούσε ότι ήταν εχθρικά απέναντί του, ενώ στην πραγματικότητα για χάρη της ενότητας, τον ανέχονταν. Η κατάσταση όμως επέβαλλε ουσιαστικές και νόμιμες αλλαγές. Τις οποίες απέρριπτε συνεχώς με απλά δικολαβικά τερτίπια. Εκείνος ήταν που προχώρησε σε Τεκτονικές δίκες και απέβαλλε από το θεσμό, καταξιωμένους Τέκτονες, όπως ήταν ο αείμνηστος Ρωμύλος Βαμβακόπουλος, ο Γεώργιος Μπιμπίρης και άλλοι. Τελικά στράφηκε και εναντίον μου με αστείες κυριολεκτικά κατηγορίες. Προσπάθησα να παραμείνω διαλλακτικός και να επιδιώξω την πάση θυσία αναβολή της δίκης μου. Αλλά η απόφασή αυτού και της ακολουθίας του, ήταν αμετάκλητες και άκομψες. Τα φρικτά και απαράδεκτα γεγονότα εκείνης της περιόδου, που θίγουν όχι μόνο το θεσμό, αλλά και την εγκόσμια αντίληψη περί ελευθερίας και Δικαιοσύνης, περιέγραψα σε ένα βιβλίο μου με τον τίτλο «Το Τεκτονικό Σχίσμα» στο οποίο πέρα από τα συγκεκριμένα επεισόδια και την επώνυμη αναφορά σε θέσεις προσώπων, έχει πλουτιστεί με ένα παράρτημα στο οποίο συγκέντρωσα πάνω από ογδόντα επίσημα έγγραφα, που φέρουν τη σφραγίδα κυρίως των διωκτών μας. Για λόγους σεβασμού και αγάπης προς το θεσμό, το βιβλίο αυτό το κυκλοφόρησα σε τριακόσια μόνο αντίτυπα και τα έστειλα αποκλειστικά σε Τέκτονες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όλοι αναγνώρισαν την τεράστια πρόκληση και αδικία, αλλά μόνο θεωρητικά.Επειδή ο κατατοπισμός πάνω στο κρίσιμο αυτό θέμα, απαιτεί χρόνο και διασταυρώσεις, το βιβλίο αυτό θα κυκλοφορήσει πλέον τον προσεχή Ιανουάριο με προορισμό το Ελληνικό κοινό, και έτσι όσοι ενδιαφέρονται για τις επί μέρους λεπτομέρειες, θα τις έχουν. Ένα μέρος από τις σελίδες αυτού του βιβλίου πάντως έχει εμφανιστεί κατά καιρούς, χωρίς δική μου πρωτοβουλία και σε ορισμένες ιστοσελίδες.

Β.Λ.: Ποια η σχέση τεκτονισμού και θρησκείας και μιας και μιλάμε για την Ελλάδα, οι σχέσεις με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Έχει συστατικά θρησκείας ο τεκτονισμός, θα μπορούσε δηλ. να είναι ένα θρησκευτικό υποκατάστατο και να παίξει κάποια στιγμή το ρολό μιας παγκόσμιας θρησκείας;

Ε.Λ.: Όπως αναφέρθηκε και αξίζει να επαναληφθεί, ο Τεκτονισμός δημιουργήθηκε από καλούς Χριστιανούς. Ο Ηλίας ’σμολ, θεωρείται ο πρώτος ιστορικά επιβεβαιωμένος Τέκτονας και η μύησή του έγινε το 1646. Για όσους έχουν μια βασική γνώση της ιστορίας, την εποχή εκείνη δεν υπήρχε Σιωνισμός και πέρα από την εμφάνιση της λογικής επιστημονικής γνώσης, δεν υπήρχε αντιθρησκευτικό ρεύμα. Ο Τεκτονισμός στη Αγγλία, αποτέλεσε μέρος της κοινωνικής δομής και ο Μέγας Διδάσκαλος κατά κανόνα ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας. Η κοινωνική αποδοχή του Τεκτονισμού ήταν και είναι γενική στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και τις Σκανδιναβικές χώρες. Το ιδεολογικό όμως οπλοστάσιο το Τεκτονισμού, ο Διαφωτισμός και ο Φιλελευθερισμός, τον έφεραν μοιραία αντιμέτωπο με την Καθολική Εκκλησία. Το 1738 εκδίδεται η πρώτη Βούλα εναντίον του από τον Πάπα Κλήμη τον ΙΒ΄. Το κατηγορητήριο στηρίζεται στην πληροφορία, ότι στις Τεκτονικές Στοές συναθροίζονται «άτομα διαφορετικών θρησκειών». Και το 1739 απειλούνται οι ποινές «του θανάτου και της δημεύσεως της περιουσίας κατά παντός τέκτονος, άνευ ελπίδος, οίκτου και επιεικείας». Αλλά την ουσιαστική αντιπαράθεση δημιούργησε ο αγώνας για την ανεξαρτησία και την ενότητα του Ιταλικού κράτους, την κρατικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και η αφαίρεση της κοσμικής και πολιτικής εξουσίας του Πάπα, από αναστήματα του Τεκτονισμού, όπως ήταν ο Καβούρ και ο Γκαριμπάλντι.Καμιά από αυτές τις αιχμές δεν ίσχυσε για την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και έτσι από καθαρό και μόνο μιμητισμό, οδηγήθηκε και αυτή σε μια ανάλογη στάση και μια χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα πολεμική. Αν υπολογίσουμε μάλιστα, ότι Τέκτονες Πατριάρχες υπήρξαν ο Βασίλειος ο από Αγχιάλου, ο Ιωακείμ ο Γ΄, ο Μελέτιος και ο Φώτιος Αλεξανδρείας.Ο Τεκτονισμός ούτε είναι, ούτε μπορεί να πάρει τα χαρακτηριστικά μιάς θρησκείας. Ο καθηγητής της Θεολογίας Δ. Μπαλάνος, έγραφε «Και εάν η Μασονία ηξίου ότι είναι θρησκεία, καθήκον της Ορθοδόξου Θεολογικής Σχολής θα ήτο να απέκρουε τοιαύτην όλως αστήρικτον και παράλογον αξίωσιν, εφ' όσον ουδένα των βασικών όρων περιέχει, εξ ων αποτελείται η έννοια της θρησκείας».Ο Πάπας Ιωάννης ο 23ος, γνήσιος ανθρωπιστής και ανανεωτής του Χριστιανικού δόγματος, εγκαταλείπει την άτεγκτη στάση απέναντι στον Τεκτονισμό. Δεν υπάρχει πλέον καμιά ονομαστική αναφορά καταδίκης του Τεκτονισμού.Εξ αιτίας της νέας αυτής στάσης της Καθολικής Εκκλησίας, στο βιβλίο μου «Ο Τεκτονισμός στην Ελλάδα» και στο αντίστοιχο κεφάλαιο καταλήγω: «Είθε το πνεύμα αυτό να βρει ανταπόκριση και στην επίσημη Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, που κάποτε διακρίθηκε για το φιλελεύθερο, το δημοκρατικό και το προοδευτικό της σχήμα και γι' αυτό επέζησε καιρών χαλεπών».

Β.Λ.: Για να περάσουμε στον τομέα της συνομωσιολογίας αφού και το θέμα αυτό είναι γνωστό και συζητιέται πολύ σε fora, όπως και σε βιβλία που έχουν εκδοθεί. Πολλοί λένε λοιπόν πως ο τεκτονισμός συνδέεσαι με το εβραϊκό λόμπι, τη λέσχη Μπίλντερμπεγκ, μυστικές εταιρίες και γενικότερα υπάρχει το σενάριο πως ετοιμάζουν το έδαφος εδώ και πολλά χρονιά για τον πλήρη έλεγχο του πλανήτη. Ποιες οι αλήθειες και ποια τα ψέματα σε αυτά τα σενάρια;

Ε.Λ: Έχω διέλθει από όλους τους Τεκτονικούς βαθμούς και τα αξιώματα, έχω ταξιδέψει σε πολλές χώρες και έχω έλθει σε επαφή με υπεύθυνους αδελφούς που έχουν και αυτοί υπηρετήσει το θεσμό με αφοσίωση. Αν είχα μέσα μου και την παραμικρή υποψία, ότι κάποιοι άλλοι κινούν τα νήματα του θεσμού, θα τα είχα αποκαλύψει ή τουλάχιστον θα είχα αποχωρήσει από αυτόν διακριτικά ή και με θόρυβο. Εξ άλλου κανένας άλλος σε δράση Τέκτονας δεν έχει κρίνει τόσο αυστηρά τον Τεκτονισμό, όσο εγώ. Οι ανωτέρω θεωρίες είναι αστήρικτες και αυτοί που κινούν πράγματι τα παρασκήνια για να υποδουλώσουν συνειδήσεις και να χειραγωγήσουν προς όφελός τους τα πράγματα από τα σκοτεινά τους παρασκήνια, δεν έχουν καμιά σχέση με τον τεκτονισμό.

Β.Λ.: Λογικά αρκετοί πολιτικοί είναι και τέκτονες. Επηρεάζουν διαφορές Στοές ανά τον κόσμο τη διεθνή πολιτική σκηνή; Αν ναι, αυτό είναι επιτρεπτό σύμφωνα με τις αρχές του τεκτονισμού;

Ε.Λ.: Αυτό βέβαια δεν είναι επιτρεπτό, γιατί ο Τεκτονισμός ρητά απαγορεύει να γίνονται συζητήσεις στις Στοές που αφορούν πολιτικά και θρησκευτικά θέματα. Εξ άλλου θα ήταν και άσοφο, καθώς επιδιώκει τη συναδέλφωση των ανθρώπων και είναι γνωστό, πόσο πάνω σε αυτά τα δύο θέματα, οι υποκειμενικές τοποθετήσεις δημιουργούν έντονους δογματικούς διαχωρισμούς. Υπάρχει βέβαια όπως τονίστηκε η ελευθερία ορισμένοι Τέκτονες να ασχοληθούν με την πολιτική σαν πρόσωπα και όχι με την τεκτονική τους ιδιότητα και νομίζω ότι το παράδειγμα του Κολοκοτρώνη και του Γκαριμπάλντι που βρέθηκαν σε κρίσιμες ιστορικές καμπές, το επιβεβαιώνουν. Στο βιβλίο μου «Ο Τεκτονισμός στην Ελλάδα», αναφέρομαι λεπτομερώς στη λεγόμενη Στοά Ρ2 της Ιταλίας, όπου εξηγείται ότι ήταν μια ανορθόδοξη με τα Τεκτονικά μέτρα ομάδα φιλόδοξων ανθρώπων που κανένας Τέκτονας ποτέ δεν ενέκρινε. Φυσικά, όπως σε κάθε θεσμό, υπάρχουν και στον Τεκτονισμό μέλη τα οποία προσπαθούν να αξιοποιήσουν αυτή την ιδιότητα, τόσο στον πολιτικό χώρο, όσο και για την επιδίωξη επαγγελματικών ή άλλων προσωπικών ωφελημάτων.

Β.Λ.: Κοιτάζοντας το πλούσιο ανθρωπιστικό έργο του τεκτονισμού τα περασμένα χρόνια, πιστεύετε πως μπορεί ακόμα να προσφέρει έργο για τον άνθρωπο και την κοινωνία;Ποιες οι προϋποθέσεις για να γίνει κάποιος τέκτονας; Μπορεί ο οποιοσδήποτε πολίτης να ενταχθεί στο τάγμα αυτό ή υπάρχει κάποιος ελιτισμός ως προς την εισαγωγή νέων μελών;

Ε.Λ.: Είναι τόση η κατάπτωση του πολιτισμού μας σήμερα και ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε οριακές για την ύπαρξή μας συνθήκες (οικολογία, πυρηνικά, χημικά όπλα, εμπόριο λευκής και μαύρης σαρκός, εμπόριο όπλων, παραγωγή, εμπόριο και χρήση ναρκωτικών, κυρίως από νέους ανθρώπους, ανόητοι πόλεμοι κλπ), που επιβάλλεται να κηρύξουμε μια συνολική επιστράτευση όλων των θεσμών και των ομάδων που έχουν κίνητρα ανθρωπιστικά. Και ο Τεκτονισμός έχει ιστορικά επιβεβαιωμένη θέση και διάρκεια σε αυτόν τον ύψιστο αγώνα επιβίωσης.Αναφορικά με το άλλο ερώτημά σας, η απάντηση είναι δύσκολη και αφορά γενικά την εσωτερική και μυστική γνώση, η οποία δεν μπορεί από τη φύση της να ανακοινώνεται σε πλατείες και να διαλαλείται από μπαλκόνια. Πράγμα το οποίο αν γίνει, μπορεί να οδηγήσει πέρα από το ακατανόητο του πράγματος, γιατί έχει ανάγκη από όρους και συμβολισμούς που δεν είναι τρέχοντες και σε μαθητευόμενους μάγους και να προκαλέσει και βλάβες σε εκείνους που δεν είναι ώριμοι για να κατανοήσουν ορθά και που έχουν τη ροπή να αξιοποιήσουν για εγωιστικούς σκοπούς αυτές τις αλήθειες. Ο τίτλος «μεταφυσικό» που χρησιμοποιείτε με επιτυχία, τα δύσκολα θέματα με τα οποία ασχολείσθε, μπορεί να το επιβεβαιώσει.Υπάρχει φυσικά πάντα κίνδυνος, ορισμένες ομάδες ή Στοές να περιπέσουν σε μια μορφή ελιτισμού, πράγμα που πρέπει να στηλιτεύεται.Οποιοσδήποτε επομένως έχει την προδιάθεση και την δεκτικότητα να ασχοληθεί πάνω στην αληθινή φύση των φαινομένων, που έχει μια ανησυχία για το επέκεινα και δεν έχει ολοκληρωτική προσκόλληση στα εγκόσμια, στο κέρδος, στην κατανάλωση και την αυτοπροβολή, έχει όχι μόνο δικαίωμα να εισέλθει σε μια Τεκτονική Στοά, αλλά και χρέος να βρεθεί σε αυτή. Πρόβλημα βέβαια γεννάται, αν υπάρχουν οι κατάλληλοι και από την πλευρά του Τεκτονισμού Διδάσκαλοι, για να εντοπίσουν αυτές τις κρυφές κυρίως ιδιότητες των υποψηφίων. Η πείρα μου με οδηγεί σε ένα σκεπτικισμό. Η θέση πάντως που η Ηνωμένη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος διακηρύσσει είναι ότι ανεξάρτητα από κοινωνική θέση, μόρφωση, καταγωγή και φυλή, όποιος έχει καθαρά κίνητρα και βασική ανθρωπιστική προδιάθεση μπορεί να γίνει μέλος της.

Β.Λ.: Ο Τεκτονισμός σας άλλαξε σαν άνθρωπο και πως;

Ε.Λ.: Πραγματικά με άλλαξε. Και εάν σε αυτούς τους μονοσήμαντους καιρούς επιδίδομαι στη δύσκολη προσπάθεια σύνθεσης διαφορετικών επιφανειακά παραδόσεων και θεσμών, το οφείλω ακριβώς στον Τεκτονισμό.

Read More

Μύστης

Ο όρος «μύστης» -εκ του μύω (μυ-mutus = άφωνος) = κλείω το στόμα ή τα μάτια- παραλήφθηκε από τα αρχαία μυστήρια, στα οποία σήμαινε ή τον μυημένο με την εσωτερική τους διδασκαλία, για την οποία ήταν υποχρεωμένος να τηρεί απόλυτη εχεμύθεια ή αυτόν που είχε κλειστά τα μάτια και δεν μπορούσε ακόμα να δει τα ορώμενα στα μυστήρια, σ' αντίθεση με τον επόπτη των μυστη­ρίων.
Οι Νεοπλατωνικοί έδωσαν στη λέξη «μύστης» σημασία σύμφωνη με το μυστικισμό της φιλοσοφίας τους, γιατί σ' αυτούς σήμαινε αυτόν που έχει κλειστές τις αισθήσεις στα εγκόσμια. Έτσι, ο Ησύχιος λέει: «Μύσται εκ του μύω-μύοντες γαρ τας αι­σθήσεις και έξω των σαρκικών φροντίδων γενόμενοι, ούτω τας θείας αναλάμψεις εδέχοντο».
πηγή: Αρχαια Ελληνικά Μυστήρια Γεώργιος Σιέττος

Read More

Το Παρόν και το Μελλον του Τεκτονισμού

Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε φίλος του blog και το δημοσιεύω ατόφιο (αν και σε μερικά σημεία δεν συμφωνώ). Το άρθρο προέρχεται από το περιοδικό Συνωμοσίες τευχ. 3.

Στην εποχή μας ο Τεκτονισμός είναι πλέον μια παγκόσμια οργάνωση που αποτελείται από πολλές εθνικές κοινότητες (αδελφότητες ανδρών) που -τουλάχιστον κατά το λεγόμενο «κανονικό σύστημα»- συνδέονται μέ­σω της κοινής ταυτότητας των αρχών τους, καθώς και των κοινών τρόπων και σκοπών της λειτουργίας τους. Όμως εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι σήμερα στον χώρο του Τεκτονισμού υπάρχουν πολλές δια­φορετικές τάσεις και συστήματα. Κυριότερα, βέβαια, είναι τα συστήμα­τα εκείνα που αναγνωρίζουν την Μεγάλη Στοά του Λονδίνου ως «μη­τρική Στοά», τα οποία αυτοχαρακτη­ρίζονται «κανονικά», και φαίνεται πως διατηρούν στενή σχέση μεταξύ τους. Υπάρχουν όμως και συστήματα που δεν αναγνωρίζουν την πρωτοκαθε­δρία της Αγγλικής Στοάς, και διαφο­ροποιούνται από αυτήν ως προς τα δόγματα και τον τρόπο οργάνωσης τους (για παράδειγμα: υπάρχουν κά­ποια που δέχονται στις τάξεις τους άθεους ή γυναίκες). Αξίζει να σημειωθεί ότι και στην Ελλάδα, κατά καιρούς, κάποιες Στοές αποσχίστηκαν, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει σήμερα η Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδας, που ακολουθεί τα «κανονικά» τυπικά της Στοάς της Αγγλίας, αλλά παράλ­ληλα να λειτουργούν και άλλες ανε­ξάρτητες Στοές, που από την προανα­φερόμενη χαρακτηρίζονται ως «μη κανονικές».
Γενικά ο Τεκτονισμός θέλει να πα­ρουσιάζεται ως ένα φιλοσοφικό, προ­οδευτικό και φιλανθρωπικό σύστημα που πρεσβεύει την ελευθερία της σκέψης και της συνείδησης, καθώς και την ισονομία, την αδελφοσύνη και την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των ανθρώπων. Επίσης, παρουσιάζε­ται όχι μόνο ως μια ιδεολογική θεώ­ρηση αλλά παράλληλα και ως ένας τρόπος ζωής που διέπεται από την αγάπη και τον σεβασμό του ανθρώ­που προς τον συνάνθρωπο του. Ειδικότερα, ως βασικές ή και «Τρεις Μεγάλες Αρχές» του Τεκτονισμού δη­λώνονται οι εξής:
Η Αδελφική Αγάπη απέναντι σε όλους τους ανθρώπους, που σημαίνει τον σεβασμό στις ιδέες και στις πεποι­θήσεις των άλλων καθώς και μια συ­μπεριφορά καλοσύνης και κατανόη­σης απέναντι σε όλους, ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος. Η Αγαθοεργία, δηλαδή η παροχή βοήθειας προς τους άπορους συναν­θρώπους, τους γέροντες, τους ασθε­νείς, τα ορφανά παιδιά κ.τ.λ. Η Αναζήτηση της Αλήθειας που πραγματώνεται μέσα από την έρευ­να, παράλληλα όμως με την εφαρμο­γή υψηλών ηθικών κριτηρίων καθώς και την έμπρακτη άσκηση του αγα­θού το οποίο, κατά τους Τέκτονες, πηγάζει από τα βάθη του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Στη στάση του απέναντι στην κοινω­νία ο Τεκτονισμός θέλει να παρουσιά­ζεται ως μια καθ' όλα νόμιμη κοινωνι­κή οργάνωση, γι αυτό και υποστηρί­ζει ότι απαιτεί από τα μέλη του να σέ­βονται απόλυτα τους νόμους της χώ­ρας στην οποία ζουν ή εργάζονται, και ότι οι βασικές αρχές του με κανένα τρόπο δεν έρχονται σε σύγκρουση με τα καθήκοντα των μελών του ως πο­λιτών, τόσο στην εργασία και την οι­κογένεια τους, όσο και στη δημόσια ζωή τους. Παράλληλα, ο Τεκτονισμός προβάλλει ως υπέρτατο χρέος του πο­λίτη την αγάπη και την πίστη προς την πατρίδα και τα ιδεώδη της. Ο Τεκτονισμός με κανέναν τρόπο δεν θέλει να χαρακτηρίζεται ως πολιτική οργάνωση και δηλώνει πως κάθε συ­ζήτηση επί πολιτικών θεμάτων κατά τις συνεδρίες του είναι αυστηρά απα­γορευμένη .
Επίσης, σε δηλώσεις υψηλόβαθμων στελεχών της οργάνωσης, πολλές φορές έχει τονιστεί ότι σε καμία περί­πτωση δεν επιτρέπεται ο Τέκτονας να χρησιμοποιεί την ιδιότητα του για να προωθήσει προσωπικά ή επαγγελ­ματικά συμφέροντα και ότι κάθε τέ­τοια πρακτική καταδικάζεται απόλυτα και τιμωρείται με προσωρινή ή και οριστική αποβολή από την Στοά, κα­θώς είναι αντίθετη προς τις βασικές αρχές του Τεκτονισμού. Έτσι, κάθε προσπάθεια συγκάλυψης ανέντιμης ή παράνομης ενέργειας ή απόπειρα άδικης εύνοιας άλλου Τέκτονα υποτί­θεται ότι έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα θεμέλια της οργάνωσης. Βέβαια, είναι προφανές ότι διάφοροι ματαιόδοξοι και καιροσκόποι θέλη­σαν (και θα θελήσουν) να διεισδύ­σουν στις Τεκτονικές Στοές, νομίζο­ντας ότι έτσι θα καρπωθούν οικονομι­κά και κοινωνικά οφέλη από την συ­ναναστροφή τους με άτομα κύρους, τα οποία υποτίθεται ότι απαρτίζουν τον Τεκτονισμό. Το θέμα λοιπόν είναι αν όντως υπάρχει κάποιο σύστημα αυτοκάθαρσης μέσα στις Στοές ώστε να εντοπίζονται και να διώχνονται οι τυχάρπαστοι και, βέβαια, το κατά πό­σο λειτουργεί το σύστημα αυτό. Ας μη ξεχνάμε την περίπτωση της Ιταλικής Τεκτονικής Στοάς Π2 Propaganda Due), που η βρώμικη δράση της έγι­νε η αιτία να ξεσπάσει στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ένα φοβερό σκάνδαλο που συντάραξε, όχι μόνο την κοινωνία της Ιταλίας, αλλά και την διεθνή κοινή γνώμη: Ούτε λίγο ούτε πολύ, αποκαλύφτηκε ότι τα ηγε­τικά στελέχη εκείνης της Στοάς ήταν μπλεγμένα σε πολιτικές δολοφονίες, σε πολύνεκρες βομβιστικές ενέργειες (που προσπαθούσαν να τις φορτώσουν σε αριστερές οργανώσεις), σε διοργάνωση φασιστικού πραξικοπή­ματος στην Ιταλία, σε κατασκοπεία για λογαριασμό της CΙΑ (ή και της ΚGΒ, αφού ορισμένοι ήταν διπλοί πράκτορες). Επίσης μέλη της «αγαθοεργούς» Π2 κατηγορήθη­καν και καταδικάστηκαν για διαπλοκή με την μαφία με σκοπό το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, για τραπεζιτικές απάτες, για φοροδιαφυγή, και γενικά για ό,τι έγκλημα και αδίκημα θα μπορούσε να φα­νταστεί (ή να μην φανταστεί) κανείς. Σημειώστε ότι ο τότε υπουργός δικαιοσύνης της Ιταλίας Αντόλφο Σκόρπι ήταν και αυτός μέλος της Π2 κα­θώς, βέβαια, και ο σημερινός πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι... Για να είμαστε όμως δίκαιοι, θα πρέπει επίσης να αναφέ­ρουμε ότι η Μεγάλη Στοά της Ιταλίας είχε δηλώσει πως είχε αποκηρύξει την Π2 αρκετό καιρό πριν ξεσπάσει εκείνο το σκάνδαλο. Αλλά, και πάλι, αυτή μπορεί να ήταν μια δή­λωση εκ των υστέρων με την οποία η Μεγάλη Στοά προ­σπαθούσε να απεμπλακεί από την υπόθεση... Είναι γνωστό ότι -δικαίως ή αδίκως-στην συνείδηση πολλών ανθρώπων η λέξη «Μασόνος» έχει το ίδιο νόημα με την λέξη «συνωμότης». Βέβαια, στις κατηγορίες περί «μασονι-

κών συνωμοσιών» οι Τέκτονες απαντούν ότι δεν αποτελούν «μυστική εταιρία» αλλά μια νό­μιμη φιλοσοφική, ερευνητική και φιλανθρωπική οργάνωση η οποία όμως, μέσα στα πλαί­σια των καλώς εννοούμενων δημοκρατικών δικαιωμάτων του πολίτη, Θεωρεί ορισμένα από τα εσωτερικά της πράγμα­τα ως ιδιωτικές υποθέσεις που αφορούν μόνο τα μέλη του. Παράλληλα, διευκρινίζεται ότι σε κάθε Τέκτονα επιτρέπεται, στα πλαίσια πάντα μιας σοβα­ρής συζήτησης, να δηλώνει δημοσίως και μάλιστα με υπε­ρηφάνεια την ιδιότητα του και επίσης να αναφέρεται στον Τε­κτονισμό. Έτσι, διατείνονται ότι δεν υπάρχουν κάποια «φοβερά μυστικά» σε σχέση με τους σκοπούς και τις αρχές του Τε­κτονισμού, και ότι κάθε ενδιαφερόμε­νος πολίτης μπορεί να προμηθευτεί αντίτυπο των καταστατικών διατάξε­ων και των κανονισμών του. Επίσης, τονίζουν ότι αυτά τα υποτιθέμε­να «μυστικά» δεν σχετίζονται παρά μόνο με ορισμένα εθιμο­τυπικά και κάποιους παραδο­σιακούς τρόπους αναγνώρισης των μελών, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν περιέχουν κά­ποια «συνωμοτικά μυστικά». Όμως, ακόμη και αν ισχύουν τα προαναφερόμενα, τότε ισχύουν για το παρόν, αφού -όπως είπα­με και πριν- είναι βέβαιο ότι κα­τά το παρελθόν πολλές Τεκτονι­κές Στοές είχαν εμπλακεί άμε­σα με την πολιτική. Μάλιστα, με την τόσο έντονη δράση τους κατά την διάρκεια της γαλλικής επανάστασης (που υπήρξε το έναυσμα για μια σειρά παγκό­σμιων κοινωνικών μεταρρυθμί­σεων που, γκρεμίζοντας την φεουδαρχική αριστοκρατία και την μοναρχία, μεταμόρφωσαν έτσι ολόκληρο τον πλανήτη), δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι η σύγχρονη δημοκρατία ως πολίτευμα έχει τεκτονικές ρίζες.... Όμως εδώ, στο τέλος, πρέπει να επι­σημάνουμε και τα σοβαρά προβλή­ματα που δημιουργούνται από τις αντιφάσεις που φαίνεται να υπάρ­χουν ανάμεσα στην ιστορία του Τε­κτονισμού και στην στάση του απένα­ντι στην σημερινή κοινωνία: Ενώ ο Τεκτονισμός πολέμησε την παλιά αριστοκρατία, σήμερα, αυτός ο ίδιος στα μάτια των «απλών ανθρώ­πων», φαντάζει σαν ένα κλαμπ αρι­στοκρατών -σαν μια λέσχη ισχυρών που υπεροπτικά θεωρεί όλους τους αμύητους στις υποτιθέμενες «υψηλές διδασκαλίες» του (δηλαδή όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του πλανή­τη) ως βέβηλους, κατώτερους, ή ακόμη και ως ένα «κοπάδι» που χρειάζε­ται χειραγώγηση. Επίσης, ενώ κατά τον Μεσαίωνα πολέμησε το χριστιανι­κό ιερατείο, το οποίο -αποκτώντας μεγάλη κοσμική εξουσία και αμύθη­το πλούτο- είχε αποθρασυνθεί σε βά­ρος του λαού, σήμερα ο Τεκτονισμός φαντάζει και ο ίδιος σαν ένα ιερατείο που καλύπτεται πίσω από έναν ηθι­κό και φιλοσοφικό μανδύα, για να μπορεί έτσι να κρύβει κάποιους άλ­λους σκοπούς, που -σύμφωνα με τους επικριτές του- είναι η απόκτηση ολοένα και μεγαλύτερης κοσμικής (πολιτικής και οικονομικής) εξουσίας. Όμως, ακόμη κι αν κάποιος δεν λάβει καθόλου υπ' όψιν του τις κα­τηγορίες της χριστιανικής εκ­κλησίας, αλλά και όλη την φι­λολογία, ή -αν θέλετε- την πα­ραφιλολογία, και τις διάφορες φήμες και διαδόσεις περί μασο­νικών συνομωσιών, μπορεί και πάλι να σταθεί καχύποπτος απέναντι στον Τεκτονισμό: Για­τί, εκείνο το αίτημα των λαών που κάποτε γκρέμισαν φεου­δάρχες και βασιλιάδες ζητώντας ελευθερία, ισονομία και συνα­δέλφωση (δηλαδή τα τρία αυτά πράγματα που υποτίθεται ότι ήταν και είναι οι βασικές αρχές του Τεκτονισμού), δεν δικαιώ­θηκε ποτέ... Γιατί στα μάτια πολλών ανθρώπων ο σύγχρο­νος πολιτισμός (ο οποίος υποτί­θεται ότι βασίζεται στις αρχές τις δημοκρατίας και της ισονομίας) μοιάζει πλέον να είναι μια νέου είδους φεουδαρχία... Γιατί παγκο­σμίως κυριαρχούν μερικές μόνο εκα­τοντάδες οικογένειες (αυτές που διευ­θύνουν τις πολυεθνικές εταιρείες),

που η τεράστια οικονομική τους δύ­ναμη τις θέτει στο απυρόβλητο του νόμου και τις καθιστά, όχι μόνο ικα­νές στο να ρυθμίζουν την παγκόσμια πολιτική κατάσταση, αλλά πολλές φορές τους δίνει ακόμα και το δικαί­ωμα ζωής και θανάτου επάνω σε με­γάλους πληθυσμούς ανθρώπων: στις απέραντες χειραγωγούμενες μάζες των σύγχρονων υπηκόων-κατανα-λωτών... Γιατί η δημοκρατία απαιτεί διαφάνεια των δεσμών, και έτσι όσο οι Στοές θα απαρτίζονται από άτομα κύρους, με ενεργή δράση στην επι­στήμη, στην οικονομία και στην πο­λιτική, και όσο θα υπάρχει το πέπλο μυστικότητας αυτής της οργάνωσης, δικαίως ή αδίκως, αλλά σίγουρα ανα­πόφευκτα, θα θεω­ρείται ως διαπλεκόμενη με την σύγχρο­νη φεουδαρχία και ως ύποπτη για κάθε είδους συνωμοσία...

Read More

Αρχαίος και Αποδεδειγμένος Σκωτικός Τύπος

Ο «Αρχαίος και Αποδεδειγμένος Σκωτικός Τύπος» του Ελευθεροτεκτονισμού, κοινά γνωστός απλά ως «Σκωτικός Τύπος» (Scottish Rite), είναι μια σειρά προοδευτικών βαθμών (4ος έως 33ος) και λειτουργεί υπό τον έλεγχο του Ανωτάτου Συμβουλίου. Ο Σκωτικός Τύπος αναπτύσσει τις ηθικές διδασκαλίες και φιλοσοφία της «Συμβολικής Στοάς».
Ο Σκωτικός Τύπος είναι μία από τις δύο κύριες διακλαδώσεις των Τεκτονικών «Παραλλήλων Σωμάτων», που ένας Διδάσκαλος Ελευθεροτέκτων μπορεί να ακολουθήσει για επί πλέον έκθεση στις αρχές του Ελευθεροτεκτονισμού. Η άλλη κύρια διακλάδωση των Τεκτονικών «Παραλλήλων Σωμάτων» είναι ο Τύπος της Υόρκης.
Στην Αγγλία και σε κάποιες άλλες χώρες, ενώ στον Σκωτικό Τύπο δεν παρέχεται επίσημη αναγνώριση από την Μεγάλη Στοά, παρόλα ταύτα δεν απαγορεύεται σε κάποιον που είναι Ελευθεροτέκτονας να γίνει μέλος του. Εν τούτοις, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Σκωτικός Τύπος αναγνωρίζεται επισήμως από τις Μεγάλες Στοές ως προέκταση των βαθμών του Ελευθεροτέκτων.

Ιστορία
Όταν ο Μέγας Φρειδερίκος της Πρωσίας τέθηκε επικεφαλής του "Δόγματος της Τελειοποίησης" το οποίο και περιελάμβανε τότε 25 επιμέρους βαθμούς προέβει με τη βοήθεια επιλέκτων τεκτόνων στην αναδιοργάνωση του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Δόγματος αναβιβάζοντας τον αριθμό των βαθμών στους 33, αναθέτοντας παράλληλα την ανώτατη διοίκηση στο Ύπατο Συμβούλιο αποτελούμενο από μέλη κατέχοντα τον 33ο βαθμο. Στη συνέχεια δημοσιεύτηκαν αυτά στα λεγόμενα Μεγάλα Συντάγματα το 1786 τα οποία και διέπουν μέχρι σήμερα το Δόγμα. Χάρη όμως και των μελετών των σοφών Τεκτόνων και ιδίως του Αλβέρτου Πίκε (Ύπατος Μεγ. Ταξιάρχης των ΗΠΑ) άρθηκαν και όλες οι αμφιβολίες που ενέσκυψαν περί της γνησιότητας των παραπάνω Συνταγμάτων, (A Historical inquiry in regard to the Grand Constitutions of 1786).
Έτσι το πρώτο ιδρυθέν βάσει των παραπάνω Μεγάλων Συνταγμάτων "Ύπατο Συμβούλιο" δημιουργήθηκε το 1801 στο Τσάρλεστον των ΗΠΑ. Τούτου ακολούθησαν στη συνέχεια τα ιδρυθέντα μετέπειτα Ύπατα Συμβούλια σ΄ όλη την Υφήλιο.

Βαθμοί
Οι καθιερωθέντες 33 βαθμοί του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Δόγματος είναι:
4 Μυστικός Διδάσκαλος 5 Τέλειος Διδάσκαλος 6 Εξ απορρήτων Γραμματεύς 7 Δήμαρχος, Δικαστής 8 Επόπτης Οικοδομών 9 Εκλεκτός Διδάσκαλος των Εννέα (9) 10 Έκλαμπρος Εκλεκτός Διδάσκαλος 11 Εκλεκτός Ιππότης 12 Μέγας Αρχιτέκτων 13 Αρχιτέκτων της Βασιλικής Αψίδος 14 Σκώτος Ιππότης του Ιερού Θόλου 15 Ιππότης Ανατολής 16 Άρχων της Ιερουσαλήμ 17 Ιππότης Ανατολής και Δύσεως 18 Ιππότης Ροδόσταυρος 19 Μέγας Ποντίφηξ 20 Ισόβιος Αρχιδιδάσκαλος 21 Νοαχίτης 22 Ιππότης του Ιερού Πελέκεως 23 Αρχηγός του Βωμού 24 Άρχων του Θυσιαστηρίου 25 Ιππότης του Χαλκίνου Όφεος 26 Ηγεμών του Ελέους 27 Μέγας Ταξιάρχης του Βωμού 28 Ιππότης του Ηλίου 29 Ιππότης του Αγίου Ανδρέα της Σκωτίας 30 Ιππότης Καδώς 31 Αρχιδικαστής Ταξιάρχης 32 Πρίγκιψ του Βασιλικού Μυστικού 33 Ύπατος και Μέγας Γενικός Επιθεωρητής.

Read More

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΑΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ 33 ΒΑΘΜΟΥ

Ανακοινώθηκαν τα υπ' αριθμ. 315, 316/2009 Διατάγματα του Yπάτου Συμβούλιου του 33ου και Τελευταίου Βαθμού για την Ελλάδα του Α.:Α.:Σ.:Τ.: με τα οποία,
1- Υπενθυμίζεται ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε αλλαγή αφορά στο αξίωμα κανονικά εκλεγμένου προέδρου ή αξιωματικού Στοάς Τελειοποιήσεως ή Υπερτάτου Περιστυλίου ή άλλου ανωτέρου εργαστηρίου αν δεν συντρέχουν και μόνον λόγοι υγείας ή επιθυμία του ιδίου του εκλεγέντος.
2- Εφιστάται η προσοχή προς αντικανονικά διατάγματα που υπογράφονται από αυτοαναγορευθέντας εις το αξίωμα του Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου και άλλους αδελφούς περί αυτούς, οι οποίοι έχουν επιλέξει την απεμπόληση της τεκτονικής νομιμότητας και κανονικότητας και επιχειρούν και πάλιν να δημιουργήσουν σκάνδαλα, διώξεις αδελφών και σχίσματα.
3- Καταδικάζεται η νόσφιση και καπηλεία ιδιοτήτων και τίτλων του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου και των Σωμάτων του καθώς και η παράνομη κατακράτηση περιουσιακών στοιχείων και πνευματικών δικαιωμάτων του Τάγματος από τους ανωτέρω.
4- Αποφασίζεται η εφαρμογή του άρθρου 60 του από την 28ην Ιουνίου 2006 τροποποιηθέντος Γενικού Κανονισμού του Υπάτου Συμβουλίου σύμφωνα με το οποίο «Ουδείς δύναται να μυηθεί εις τον 4ον βαθμόν εάν δεν τυγχάνει ενεργόν και τακτικόν μέλος Συμβ.: Στ.: υπαγομένης υπό κανονικώς λειτουργούσης και αναγνωρισμένης Μεγάλης Στοάς.».
Κατόπιν τούτου το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού για την Ελλάδα του Α.Α.Σ.Τ., θα δεχθεί, αιτήσεις επαναφοράς όσων αδελφών κατοικούν στην χώρα μας και κατέχουν νομίμως βαθμούς του Σκωτικού Τύπου, και στη συνέχεια την αιτήσεις Αυξήσεως Φωτός, σύμφωνα με τας διατάξεις των Γενικών και Ειδικών Κανονισμών των Φιλοσ.: Εργαστ.: από Διδασκάλους Τέκτονας, υπαγομένους υπό κανονικώς λειτουργούσα και αναγνωρισμένη Μεγάλη Στοά, όπου για την ελληνική επικράτεια είναι η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος και η Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος των Αρχαίων Ελευθέρων και Αποδεκτών Τεκτόνων.

Read More

Φιλική Eταιρεία, το «επαναστατικό κόμμα» της Aνεξαρτησίας -Επιρροή από τον Ευρωπαϊκό φιλελεύθερο μασονισμό

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης
Περίπου έναν αιώνα μετά την Eπανάσταση του ’21 ένας άλλος φανατικός επαναστάτης και ιδιοφυής τεχνοκράτης και θεωρητικός της Eπανάστασης, ο Bλαντιμίρ Iλιτς Λένιν, διατύπωνε το ακόλουθο αξίωμα: Δεν υπάρχει Eπανάσταση χωρίς επαναστατική κοινωνική τάξη, επαναστατική θεωρία και επαναστατικό πολιτικό κόμμα.
Δεν είναι βέβαιο αν είχε στο νου του την Eλληνική Eπανάσταση. Oπωσδήποτε όμως είχε στο νου του τη Mεγάλη Γαλλική Eπανάσταση του 1789. Tης οποίας προϋπήρξε επαναστατική τάξη, η λεγόμενη Tρίτη Tάξη, που εξαρτούσε τα συμφέροντά της και το μέλλον της από την επικείμενη επαναστατική μεταβολή.
Προϋπήρξε μακροχρόνια, περίπου, επί μισόν αιώνα, και μεγαλειώδης επεξεργασία επαναστατικής θεωρίας, η οποία, λίγους μόνο μήνες πριν από τη μεγάλη έκρηξη του 1789 συμπυκνώθηκε από τον αβά Σεγιές σε μια μπροσούρα μερικών δεκάδων σελίδων, υπό τον τίτλο «Tι είναι και τι θέλει η Tρίτη Tάξη». Tο κείμενο αυτό είχε τεράστια διάδοση και απήχηση στους λίγους μήνες που προηγήθηκαν της Eπανάστασης και κατά κάποιο τρόπο ήταν το ευαγγέλιό της. Tα επαναστατικά κόμματα ξεπήδησαν αργότερα, τις πρώτες μέρες και βδομάδες μετά τη μεγάλη έκρηξη.
Aν θελήσουμε να επαληθεύσουμε αυτό το σχήμα του Λένιν με τα γεγονότα της Eλληνικής Eπανάστασης, μπορούμε να διαπιστώσουμε: ότι πριν και από την ιδέα της Eπανάστασης και της Eθνικής Aνεξαρτησίας διαμορφώθηκε, κυρίως μετά το 1789 και ιδιαίτερα μετά τη συνθήκη του Kιουτσούκ Kαϊναρτζί του 1774 μια νέα τάξη εμπόρων, ναυτικών και βιοτεχνών που αναζητούσε εθνική στέγη και από αυτήν εξαρτούσε το μέλλον της και τα συμφέροντά της.
H διαμόρφωση επαναστατικής θεωρίας ήταν πιο περίπλοκη, αλλά παράλληλη. Eνώπιον του αλλόθρησκου δυνάστη άρχισε με τη βαθμιαία σύμπτωση ή την «ευτυχή σύγχυση» (κατά τον Kωστή Παπαγιώργη) της ελληνικότητας με την Oρθόδοξη θρησκεία, στην οποία το έθνος βρήκε σχεδόν έτοιμη την επαναστατική θεωρία της ανεξαρτησίας. Oπως σήμερα οι Aραβες την αναζητούν και τη βρίσκουν στο Iσλάμ. Στην Oρθοδοξία, το έθνος δεν βρήκε μόνο την επαναστατική του θεωρία, αλλά και τους οπαδούς. Oλοι οι πιστοί ήσαν δυνάμει επαναστάτες, έτοιμοι να πάρουν τα όπλα για την πίστη και την πατρίδα.
Oλοι οι ιστορικοί της Eπανάστασης του ’21, ακόμη και αυτοί που συνέγραψαν τα σχολικά εγχειρίδια, πριν ασχοληθούν με τα γεγονότα που άρχισαν να εκτυλίσσονται περίπου την 25η Mαρτίου του 1821, προτάσσουν ένα μεγάλο κεφάλαιο που αναφέρεται στην οργάνωση και την ανασύνταξη του έθνους, γύρω από παλαιά και νέα κέντρα: Γύρω από την Eκκλησία, από τις κοινότητες, από κέντρα εκπαίδευσης και παιδείας, από κέντρα εμπορικών και βιοτεχνικών δραστηριοτήτων στην Eλλάδα και στις παροικίες του εξωτερικού, ακόμη και γύρω από κέντρα που αποτελούσαν μέρος (ή εθνικούς θυλάκους) μέσα στον διοικητικό μηχανισμό του δυνάστη όπως ήσαν π.χ. οι αρματολοί και οι Φαναριώτες ή οι ηγεμονικές αυλές στις παραδουνάβιες χώρες. Γύρω από αυτά και άλλα κέντρα συσπειρώθηκε και οργανώθηκε η νέα επαναστατική τάξη και διαμόρφωσε την επαναστατική θεωρία της ανεξαρτησίας, η οποία διαμορφώθηκε στο δυνατό δίπτυχο σύνθημα: «Για την Πίστη και την Πατρίδα, Eλευθερία ή Θάνατος».
Φιλική Eταιρεία, το επαναστατικό κόμμα
Tον Σεπτέμβριο του 1814 στην Oδησσό έλαχε σε τρεις ασήμαντους και μετρίας παιδείας νεαρούς εμποροϋπαλλήλους, ο μεγαλύτερος ήταν μόλις 40 ετών, να ρίξουν την ιδέα και να θεμελιώσουν το «επαναστατικό κόμμα» που το ονόμασαν στην αρχή Eταιρεία των Φιλικών και αργότερα διόρθωσαν σε Φιλική Eταιρεία. Δεν ερεύνησα από πού δανείστηκαν τις δύο λέξεις. Φαίνεται όμως λογικό η λέξη Eταιρεία να προέρχεται από εμπορικές δραστηριότητες και από το προηγούμενο αρκετών άλλων εταιρειών που ιδρύθηκαν τότε με σκοπούς (φανερούς τουλάχιστον) την εκπαίδευση και τα γράμματα. Tο επίθετο «φιλική» μάλλον κατάγεται από τον ευρωπαϊκό φιλελεύθερο μασονισμό.
Oι τρεις αυτοί εμποροϋπάλληλοι ή έμποροι ήσαν: ο Nικόλαος Σκουφάς από την Aρτα, 35 ετών τότε, ο Aθανάσιος Tσακάλωφ από τα Iωάννινα, 26 ετών, και ο Eμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο, μεγαλύτερος από τους άλλους, 40 ετών τότε. H σειρά με την οποία αναφέρονται τα ονόματά τους (Σκουφάς - Tσακάλωφ - Ξάνθος) φαίνεται ότι αντιστοιχεί σε κάποια άτυπη και μάλλον αμυδρά εσωτερική ιεραρχία, αν και στην ελαφρώς μεταγενέστερη μυστική και συνωμοτική σηματοδότηση των ονομάτων η σειρά αλλάζει: πρώτος ως AB αναφέρεται ο Tσακάλωφ, ακολουθεί ως AΓ ο Σκουφάς και τελευταίος ως AΔ ο Ξάνθος.
Aπό πουθενά δεν μαρτυρείται ποιος από τους τρεις είχε και έριξε την ιδέα της ίδρυσης «επαναστατικού κόμματος», της Φιλικής Eταιρείας. Eπαφή με άλλες εταιρείες είχε ο Tσακάλωφ από το Παρίσι, ενώ ο Ξάνθος είχε ήδη μυηθεί στον φιλελεύθερο μασονισμό στη Λευκάδα. Eν τούτοις φαίνεται ότι την ιδέα είχε και την έριξε ο Aρτινός Nικόλαος Σκουφάς, ο οποίος μέχρι που πέθανε, το 1818, ήταν η ψυχή και η σκέψη της οργάνωσης. Aργότερα, σ’ αυτόν τον ιδρυτικό πυρήνα των τριών που αποτελούσαν τη μυστηριώδη Aνωτάτη Aρχή, προστέθηκαν ο Aνθιμος Γαζής, ο Παναγιώτης Aναγνωστόπουλος, ο Παναγιώτης Σέκερης, ο Nικόλαος Πατσιμάδης, ο Γεώργιος Λεβέντης και ο A. Kομιζόπουλος.
Aπό την πρώτη μέρα της ίδρυσής της η οργάνωση ήταν επαναστατική, παράνομη, μυστική και συνωμοτική. Eχει κύριο και αποκλειστικό σκοπό να συνενώσει τους Eλληνες, να τους οργανώσει σε ένα είδος μυστικού επαναστατικού στρατού για να εξεγερθούν, να πολεμήσουν τον Tούρκο δυνάστη και να κατακτήσουν την ανεξαρτησία της πατρίδας. Στα λίγα κείμενα που έχουν σωθεί, όλες οι αναφορές είναι προς το έθνος, λιγότερο προς το γένος, προς τους Eλληνες, προς την Πατρίδα. Στην αρχή υπήρχαν κάποιοι απόηχοι από το παμβαλκανικό κήρυγμα του Pήγα, που σύντομα εγκαταλείφθηκαν. Oτι προσπάθησαν να προσεταιριστούν τον Aλή Πασά των Iωαννίνων και τον Kαραγεώργη της Σερβίας είναι πολιτική συμμαχιών και όχι σχέδιο πολυεθνικής βαλκανικής εξέγερσης. H επανάσταση που είχαν στον νους του ήταν ελληνική και εθνική.
Aλλά ποια επανάσταση είχαν στον νου τους; Δεν φαίνεται να είχαν καταστρώσει κάποιο σχέδιο εξέγερσης ή να έκαναν κάποιες προετοιμασίες για την εξέγερση. Διατυπώθηκαν κάποιες σκέψεις για συντονισμένη εξέγερση μέσα στην Kωνσταντινούπολη, την καρδιά της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, θα υπέθετε κανείς κατά το παράδειγμα των λαϊκών εξεγέρσεων του Παρισιού. Eυτυχώς δεν επιχείρησαν να πραγματοποιήσουν τις νεφελώδεις εκείνες σκέψεις και περιορίστηκαν στη συσπείρωση του έθνους γύρω από μια αόρατη και μυστηριώδη Aρχή, που όχι μόνο κανείς δεν τη γνώριζε, αλλά και δεν επιτρεπόταν καν να ρωτήσει γι’ αυτήν.
Eίναι ένα από τα πιο λεπτά σημεία του εγχειρήματος. Mέχρι που ανέθεσαν την αρχηγία στον Aλέξανδρο Yψηλάντη, μόνο οι ίδιοι γνώριζαν ότι την Aνατάτη Aρχή αποτελούσαν οι τρεις αρχικοί συνωμότες, στους οποίους αργότερα προστέθηκαν άλλοι πέντε ή έξι. Kαι αυτό ήταν όλο. Πίσω από αυτούς τους εμποροϋπαλλήλους και εμπόρους δεν υπήρχε παρά μόνον ο πόθος του έθνους να αγωνιστεί και να πολεμήσει για την ανεξαρτησία του. Hταν φαίνεται, αυτός ο πόθος που έκανε όλους να πιστεύουν και να πειθαρχούν και να δίνουν χρηματικές ενισχύσεις στην αόρατη και μυστηριώδη Aνωτάτη Aρχή, την οποία πρόθυμα ταύτιζαν με κάποιον ισχυρό παράγοντα της εποχής, ακόμη και με τον ίδιο τον αυτοκράτορα της Pωσίας! Στη γλυκιά αυτή πλάνη περιέπεσαν όχι μόνο οι αγράμματοι και ολιγογράμματοι, αλλά και οι γραμματισμένοι προύχοντες, οι δεσποτάδες, οι πλούσιοι έμποροι και οι διανοούμενοι. Oι ίδιοι εμφανίζονταν ως «απόστολοι» της Aνωτάτης Aρχής και, στην αρχή τουλάχιστον, όχι και αξιόπιστοι και πειστικοί, γιατί πολλοί, στην Oδησσό, στη Mόσχα, στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στην Πόλη, τους θεωρούσαν ανώριμους νέους, αποτυχημένους εμπόρους ή και αγύρτες. Παρά ταύτα, όλοι είχαν στη φαντασία τους... κάποια άλλη Aνωτάτη Aρχή.
Iσως θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ούτε οι ίδιοι άντεχαν το μεγάλο μυστικό τους και εναγωνίως αναζητούασαν το ισχυρό εκείνο πρόσωπο, στο οποίο θα μεταβίβαζαν τη μεγάλη ευθύνη της Aνωτάτης Aρχής. Kατέληξαν στον Aλέξανδρο Yψηλάντη, αφού προηγουμένως είχαν αποταθεί στον Kαποδίστρια και αρνήθηκε. Yστερα από αυτό φαίνεται σαν να πήραν μια βαθιά ανάσα ανακούφισης και σχεδόν εξαφανίσθηκαν, αποχώρησαν οριστικά από τη σκηνή, πιστεύοντας ότι το έργος τους περατώθηκε. Δεν τους συναντάμε να παίζουν σημαντικό ρόλο στο κίνημα του Yψηλάντη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στα γεγονότα της επαναστατημένης Eλλάδας, αλλά ούτε και να διεκδικούν θέσεις και οφίτσια στο ελεύθερο κρατίδιο. O Σκουφάς είχε ήδη πεθάνει το 1818. Oι άλλοι έζησαν λησμονημένοι και πάμφτωχοι, στην ελεύθερη πατρίδα, ο Tσακάλωφ πολύ νωρίς εγκαταστάθηκε στη Mόσχα, όπου έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του και πέθανε χωρίς ποτέ να μιλήσει ή να αφήσει κάποιο γραπτό.
Aλλο λεπτό σημείο είναι η σχέση αυτών των πρωτεργατών της Aνεξαρτησίας με τον ελεύθερο ευρωπαϊκό μασονισμό. Oι ιστορικοί γράφουν ότι από τη μασονία δανείστηκαν τους συνωμοτικούς κανόνες και κατά τη μύηση νέων μελών της Φιλικής Eταιρείας απέκλειαν τη συμμετοχή σε οποιαδήποτε άλλη μυστική οργάνωση. Γνώριζαν όμως τόσο καλά τα μυστικά της μασονίας, ώστε δικαιολογημένα μπορεί κανείς να πιστέψει ότι οι ίδιοι προηγουμένως είχαν μυηθεί στη μασονία (για τον Ξάνθο είναι βέβαιο) και ότι ίδρυσαν τη Φιλική Eταιρεία ως μασονική οργάνωση ή κατά πιστή απομίμηση.
Πέρυσι, το 2005, κυκλοφόρησε το θαυμάσιο δοκίμιο του Kωστή Παπαγιώργη, με τον τίτλο «Eμμανουήλ Ξάνθος ο Φιλικός», απ’ όπου δανειστήκαμε αρκετά στοιχεία. Φαίνεται ότι και οι ιστοριογράφοι σχετικά αργά ανακάλυψαν τους Φιλικούς, είτε γιατί ο Aγώνας για την Aνεξαρτησία και για την επιβίωση του ανεξάρτητου κρατιδίου πήρε άλλους δρόμους και έπρεπε να ξεχάσουμε την «επανάστατική τάξη», την «επαναστατική θεωρία» και το «επαναστατικό κόμμα». Eίτε γιατί και οι μεταγενέστεροι συμμερίζονταν την περιφρόνηση... προς τους άσημους εμποροϋπαλλήλους και εμπόρους. Oπως γράφει ο Kωστής Παπαγιώργης, χρειάστηκε η «απερίγραπτη εχθρότητα» και διαμάχη μεταξύ Ξάνθου και Aναγνωστόπουλου για να αρχίσουμε να μαθαίνουμε κάτι για την ιστορία της Φιλικής Eταιρείας.
πηγη: Εφημερίδα Καθημερινή 25-03-06

Read More

Ένας καλός κανόνας, για να αξιοποιείται η ανάγνωση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης

Αγαπημένα Μου παιδιά! Με τις «υπενθυμίσεις» που ακολουθούν, θέλω να σας δώσω έναν σημαντικό κανόνα χωρίς τον οποίο δεν μπο­ρείτε να επωφεληθείτε σε καμία περίπτωση από το διάβασμα των ό­ποιων καλών πνευματικών βιβλίων. Ακόμη κι αν διαβάσετε ολόκληρη την Αγία Γραφή ή τη νέα Αποκάλυψη για χιλιάδες φορές, αν δεν χρη­σιμοποιήσετε αυτόν τον κανόνα, δεν πρόκειται να μετακινηθείτε από την θέση που βρίσκεστε, ούτε κατά ένα βήμα.
Με την πολλή ανάγνωση μπορεί να παραγεμίσατε τις αποθήκες του νου σας, αλλά αν θα ρωτήσετε το πνεύμα σας να σας πει σε τι ω­φελήθηκε απ' όλο αυτό το υλικό που του συσσωρεύσατε, η αδύναμη απάντηση του θα είναι η εξής:
«Παντού όπου κι' αν στρέψω το βλέμμα μου, βλέπω να με περι­τριγυρίζει ένα χάος από κάθε είδους δομικά υλικά. Ένας τεράστιος ό­γκος από πέτρες και δοκάρια έχει συσσωρευτεί με τέτοιο τρόπο, ώ­στε τριγύρω μου να σχηματίζονται ολόκληρα βουνά. Όμως παρ' όλη αυτή την αφθονία των υλικών, μέχρι στιγμής δεν έχει χτιστεί ούτε ένα μικρό καλυβάκι, μέσα στο οποίο θα μπορούσα να κατοικώ ελεύθερα. Διαρκώς μου συγκεντρώνεται όλο και περισσότερα δομικά υλικά και μπροστά μου στοιβάζονται υπέρογκες ποσότητες πολύτιμων λίθων και ευγενούς κέδρου, αλλά μου είναι αδύνατον πιά να τα τακτοποιή­σω. Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι όταν ξεκινώ να βάζω κάπου έστω κάποια στοιχειώδη τάξη, σύντομα μου στέλνετε μια τόσο μεγάλη ποσότητα νέων υλικών, που σαν συνέπεια, από την προσπάθεια που διαρκώς καταβάλω, να αρχίζω πια να κουράζομαι. Τελικά έχω κατα­ντήσει να πανικοβάλομαι μάλιστα, απλά και μόνο στη θέα της ποσό­τητας του υλικού που οφείλει να τακτοποιηθεί, μελαγχολώντας με τη σκέψη του πότε επιτέλους θα μπορέσει να μπεί μια τάξη σε όλο αυτό το υλικό και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποτελέσει μια κανονι­κή κατοικία.»
Αυτό που ακούσατε, αποτελεί τη βασική απάντηση του πνεύμα­τος και ο καθ' ένας που έχει διαβάσει πολύ στη ζωή του, μπορεί να την ανασύρει από μέσα του με πολή μεγάλη ευκολία.
Απλά φανταστείτε το χάος που θα πρέπει να επικρατήσει τελικά στη μνήμη κάποιου, ο οποίος στη διάρκεια της ζωής του έχει διαβά­σει μερικές χιλιάδες βιβλία! Στην καλύτερη περίπτωση μιας τόσο πλού­σιας μελέτης, το μεγαλύτερο συμπέρασμα στο οποίο θα μπορούσε να καταλήξει, είναι ότι στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει απολύτως τί­ποτα.
Τι σημαίνει όμως μια τέτοια ομολογία; Τίποτε άλλο παρά τη θλι­βερή διαμαρτυρία του πνεύματος, το οποίο προσπαθεί να πει ότι παρ' όλη την τεράστια ποσότητα δομικών υλικών που μαζεύτηκε, τελικά δεν μπόρεσε να αποκτήσει ούτε ένα μικρό καλυβάκι, μέσα στο οποίο θα μπορούσε να κατοικεί ελεύθερα!
Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη απ' έξω, λέξη προς λέξη. Όμως αν τους ρωτήσετε για το ε­σωτερικό νόημα έστω και μιας μοναδικής φράσης, θα διαπιστώσετε ότι γνωρίζουν τόσα πολλά, όσα γνωρίζουν και εκείνοι που δεν γνωρί­ζουν ούτε μία και μοναδική φράση της Αγίας Γραφής, ή ακόμη και ε­κείνοι που δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει η Αγία Γραφή. Σε τι ωφελή­θηκαν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι, απ' όλο αυτό το υπέροχο υλικό;
Το πνεύμα δεν μπορεί να κατοικεί πουθενά αλλού, ή μη μόνο μέ­σα στο χώρο του πνεύματος. Αν δεν μπορέσει να χτίσει έστω ένα πρόχειρο καλυβάκι, μέσα στο εσωτερικό πνεύμα της αλήθειας, πού θα μπορούσε να εγκατασταθεί το πνεύμα και από ποιο σημείο να α­ναλάβει τη δραστηριότητα του, ώστε να ξεκινήσει να τακτοποιεί όλο αυτό το υλικό που του προστίθεται;
Δεν θα ήταν προτιμότερο να διέθεται κανείς λιγότερο υλικό, και ευθύς εξ' αρχής να κατασκεύαζε με αυτό ένα ικανοποιητικό σημείο αναφοράς για το πνεύμα του, ώστε αυτό να αποκτήσει ένα σταθερό και ελεύθερο πεδίο δράσης, από το οποίο θα μπορεί να καταστρώνει τα επόμενα του σχέδια και σύμφωνα με αυτά να διαχειρίζεται τα όποια
νέα εισερχόμενα υλικά.

Φανταστείτε τι όψη θα έπαιρνε ένα χωράφι πραγματικά γόνιμης γης, αν το έσπερνε κανείς με ένα μίγμα από χίλιους δυο διαφορετικούς σπόρους. Οι σπόροι βέβαια θα βλασταινανε κανονικά, όμως ποιο θα ήταν το όφελος που θα προέκυπτε για τον σπορέα; Πραγματικά, η σο­διά αυτού του χωραφιού, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ούτε καν σαν ζωοτροφή κατώτερης ποιότητας. Τα δυνατότερα φυτά θα έ­πνιγαν τα ασθενέστερα, τα ζιζάνια θα φούντωναν και οι σπόροι του σιταριού θα αναδύονταν μόνο εδώ κι εκεί, ατροφικοί και αρρωστημένοι
Από όλα αυτά βγαίνει το συμπέρασμα, ότι από οπουδήποτε πε­ριμένει κανείς να αποκομίσει κάποιο όφελος, θα πρέπει πρώτα απ' ό­λα να εδραιώσει μια τάξη, χωρίς την οποία τα αγκάθια θα φυτρώνουν ανακατεμένα με τα ωφέλιμα φυτά και τα χόρτα, πράγμα που δεν πρό­κειται να επιφέρει απολύτως κανένα όφελος.
Σε τι συνίσταται όμως αυτή η τάξη;
Αν διαθέτετε έναν καθαρό σπόρο σιταριού, να τον σπείρετε σε έ­να καλό και καθαρό χωράφι και έτσι είναι σύγουρο ότι θα αποκτήσε­τε μια καλή και καθαρή σοδειά.
Όποιος διαθέτει ένα κατάλληλο οικοδομικό χώρο και μαζί με αυ-ιόν κάποια ποσότητα δομικών υλικών, ας μην περιμένει μέχρι να συσ­σωρευτεί μια υπέρογκη και περιττή μάζα υλικών, ώστε στη συνέχεια να ασχοληθεί με την οικοδόμηση του σπιτιού του, γιατί στο τέλος όλα αυτά τα υλικά θα καταλάβουν με τον όγκο τους ολόκληρο τον οικοδο­μικό του χώρο.
Έτσι όταν θα έρθει ο εργολάβος για να τον ρωτήσει: «Φίλε ποιο είναι το σημείο στο οποίο θέλεις να χτίσεις το σπίτι σου;» Δεν θα έχει να του απαντήσει τίποτ' άλο παρά: «Παντού φίλε εκεί, όπου βλέπεις να στοιβάζονται τα υλικά!»
Οπότε δικαιολογημένα και ο εργολάβος θα του πει: «Μα γιατί ά­φησες όλα αυτά τα υλικά να συγκεντρωθούν στο οικόπεδο σου, προ-ιού να φτιάξουμε το σχέδιο και να σκάψουμε τα θεμέλια; Γιατί αν τώ­ρα επιθυμείς να χτιστεί το σπίτι σου σε αυτόν το χώρο, θα πρέπει πρώ­τα από όλα να παραμερίσεις όλα τα υλικά στην άκρη, ώστε να απελευθερωθεί ο χώρος. Μόνο τότε θα μπορέσω να κάνω την καταμέτρη­ση του, να βγάλω το σχέδιο, στη συνέχεια βάση αυτού να κάνω την εκσκαφή και τελικά να ελέγξω τα υλικά, για να βεβαιωθώ κατά πόσο είναι τα κατάλληλα για την οικοδόμηση του σπιτιού σου».
Από αυτή την παρομοίωση γίνεται φανερό πόσο ανώφελο είναιτελικά το υπερβολικό διάβασμα, αν δεν πραγματοποιείται στα πλαί­σια μιας πραγματικής τάξης.
Κάι σε τι συνίσταται η πραγματική τάξη; Απλούστατα, η πραγμα­τική τάξη συνίσταται στο ότι ο καθένας θα έπρεπε πρώτα απ' όλα νατακτοποιεί το κάθε νέο φορτίο υλικών, έχοντας κατά νου το οικοδόμη­μα που χτίζει και να μην αναζητά κάποιο νέο φορτίο, προτού επεξερ­γαστεί και τακτοποιήσει το αμέσως προηγούμενο. Με αυτό τον τρόποτο έργο της ανοικοδόμησης του θα προχωρεί με γοργό ρυθμό, ενώταυτοχρόνως θα διαθέτει γύρο από το οικοδόμημα του αρκετόν ελεύ­θερο χώρο, όπου θα μπορεί να στοιβάζει μια επαρκή ποσότητα υλι-,κών, με τάξη.
Με άπλα και κατανοητά λόγια, αυτή η τάξη συνίσταται στο ότι ο καθένας θα πρέπει αυτά που διάβασε να τα εφαρμόζει κατευθεί­αν στην πράξη, ρυθμίζοντας τη ζωή του με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι σύμφωνη με αυτά. Και έτσι όσα διάβασε θα είναι πάντοτε προς όφελος του· ενώ στην αντίθετη περίπτωση θα τον βλάψουν, για­τί κανείς δεν θα πρέπει να μένει ένας απλός ακροατής του Λόγου, αλ­λά να ρυθμίζει τις πράξεις του σύμφωνα με αυτόν!
Στη συνέχεια και άλλες υπενθυμίσεις!
Πηγή:Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιακομπ Λόρμπερ Εσωτερική Ερμηνεία των Ευαγγελίων

Read More

Ο ήρωας του «Κώδικα ντα Βίντσι» επιστρέφει σε καινούριο βιβλίο

Ο Νταν Μπράουν, συγγραφέας του προκλητικού Κώδικα Να Βίντσι, μόλις ολοκλήρωσε ένα ακόμα βιβλίο με πρωταγωνιστή τον ειδικό στα θρησκευτικά σύμβολα Ρόμπερτ Λάνγκντον.
Την είδηση αποκάλυψε στη Γενεύη ο Ρον Χάουαρντ, σκηνοθέτης του Κώδικα και του αναμενόμενου Illuminati-Οι Πεφωτισμένοι, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου για τη νέα ταινία που παρακολούθησε αποκλειστικά για την Ελλάδα το in.gr.
«Ο Νταν &#x5BΜπράουν&#x5D μου είπε ότι μόλις τέλειωσε ακόμα ένα βιβλίο με τον Ρόμπερτ Λάνγκτον, αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμα» είπε ο σκηνοθέτης.
Σύμφωνα με φήμες που κυκλοφορούν εδώ και μήνες στο Διαδίκτυο, το νέο βιβλίο του Μπράουν ονομάζεται The Solomon Key («Το Κλειδί του Σολομώντα»), διαδραματίζεται στην Ουάσινγκτον και σχετίζεται με τους Ελευθεροτέκτονες.
Ο συγγραφέας και ο εκδοτικός του οίκος κρατούν τα στόματά τους κλειστά.
Το βιβλίο Illuminati-Οι Πεφωτισμένοι εκδόθηκε το 2000 και ήταν η πρώτη περιπέτεια του δαιμόνιου καθηγητή του Χάρβαρντ Ρόμπερτ Λάνγκντον.
Η ομώνυμη ταινία, με πρωταγωνιστή και πάλι τον Τομ Χανκς, κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 14 Μαΐου.
Πηγή:http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=986182

Read More

Η ανίερη συμμαχία Κομμουνισμού και Τεκτονισμού

Αγαπητοι φίλοι
Το παρακάτω δημοσίευμα προέρχεται από την εφημερίδα <<Ρωμιοσύνη>> (Κύπρος). Άκρως ευρηματικός ο συντάκτης του άρθρου ανακάλυψε μια μεγάλη συνομωσία εναντίον του Ελληνισμού και μάλιστα από την σύμπραξη Κομμουνιστών και Τεκτόνων. Είναι κρίμα να γράφονται τέτοιες ανακρίβειες. Το σίγουρο είναι ότι δεν βρίσκουν ανταπόκριση από κανέναν. (Γ…Μ )

Είχαμε επισημάνει από την αρχή της νέας διακυβέρνησης του τόπου από τον κ. Χριστόφια, ότι υποφώσκει στο παρασκήνιο, μία μακάβρια συμμαχία μεταξύ του Κομμουνισμού και του Τεκτονισμού, για την απομάκρυνση κάθε εθνικού και χριστιανικού συμβόλου σε αυτό τον τόπο.
Στόχος, η εμπέδωση μιάς «κυπριακής» συνείδησης στους νέους και στην κοινωνία μας. Μιάς συνείδησης, αποκομμένης από τις ρίζες του Ελληνισμού και της ορθόδοξης παράδοσης.
Αυτοί οι στόχοι, φαίνεται να εμπεριέχονται στην ύλη του νέου σχολικού βιβλίου της Ιστορίας, γι΄ αυτό και η αντίδραση των μελών της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου.
Αν αληθεύει, ότι θα επιχειρηθεί η κατασπίλωση του ονόματος του Εθνομάρτυρα Αρχιεπισκόπου Κυπριανού, πως δήθεν ήταν συνεργάτης των Τούρκων, με λίγα λόγια, προδότης του Έθνους, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσω, από πού προέρχονται τα «φαρμακερά βέλη»!
Πέρασαν δύο σχεδόν αιώνες και οι Τέκτονες της Κύπρου δεν έχουν «χωνέψει» την αφοριστική «Εγκύκλιο κατά Μασόνων», που εξέδωσε ο Εθνομάρτυρας Κυπριανός στις 2 Φεβρουαρίου 1815, στην οποία περιέχεται η κατηγορία, ότι οι Κύπριοι τέκτονες τότε συνεργάζοντο με τους «Οθωμανούς» Τούρκους. Την κατηγορία αυτή, φαίνεται ότι θα την αντιστρέψουν σήμερα «κάποιοι» που «ενοχλούνται» και θα την φορτώσουν στον Αρχιεπίσκοπο και Εθνομάρτυρα Κυπριανό (!).
Να είναι βέβαιοι, όμως, ότι τέτοια προσπάθεια –εάν επιχειρηθεί- θα πέσει στο κενό…
Από τις πληροφορίες που έρχονται κοντά μας, ιδιαίτερα τα ονόματα των επιστημόνων που θα επιχειρήσουν να «εκσυγχρονίσουν» την Ιστορία μας, επιβεβαιώνονται οι αρχικές μας ανησυχίες από την «ανίερη» συμμαχία Κομμουνισμού-Τεκτονισμού.
Τα ονόματα των ελλαδιτών επιστημόνων που φέρονται να αποτελούν την επιστημονική ομάδα που θα συγγράψει τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας μας, συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τον διεθνή Σιωνισμό!
Για την ώρα, δεν θα πούμε περισσότερα. Θα περιμένουμε να δημοσιοποιηθούν επίσημα από το Υπουργείο Παιδείας τα ονόματα που θα αποτελέσουν την «επιστημονική ομάδα» που θα συγγράψει το βιβλίο της Ιστορίας μας και μετά θα επανέλθουμε.
Θα θέσουμε, όμως, ένα ερώτημα: Το ερευνητικό έργο της επιστημονικής αυτής ομάδας που θα συγγράψει το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας, χρηματοδοτείται από κάποιο «αμερικανικό ευαγές» ίδρυμα;

2009-02-07
ISSN 1986-0307
Πηγή:http://www.romiossini.com/articles.php?lid=4153

Read More