Γράμμα από έναν αδελφό

Αθήναι  24 Ιουνίου 2011

Αγαπημένε μου αδελφέ

Αφού πρώτα μάς ευχηθώ Χρόνια Πολλά (διότι ως Τέκτονες εορτάζουμε τού Αγ. Ιωάννου) θάθελα να δώσω καί τις ευχές μου στήν προσπάθεια  πολλών από εμάς πού προσπαθούμε νά επιλύσουμε τά ανθρώπινα σφάλματα στήν διαχείριση ενός τόσον φιλοσοφημένου καί ψυχοδραστικού συστήματος όπως ο Τεκτονισμός.

Στά 33 χρόνια εμπλοκής μου μέ αυτόν, καί σε τρία διαφορετικά συστήματα: τής Αχαρνών για 15, τής τότε Ηνωμένης ΜΣΤΕ για 2  καί τής Εθνικής ΜΣΤΕ για άλλα 16 χρόνια, συνειδητοποίησα ότι παρ’όλες τίς προσπάθειες, παρά τίς καλές αρχές καί τά ιδανικά, παρά τήν «επιλογή» τρόπον τινά τών μελών τών Στοών, εν τούτοις δέν παύει ο Τεκτονισμός νά είναι καί αυτός μία μικρογραφία τής κοινωνίας, καί κάπου-κάπου εμφανίζονται κρούσματα πού πικραίνουν τίς καρδιές τών υπολοίπων αγνών αδελφών. Εκεί λοιπόν χρειάζεται υπομονή, ώστε τό πρόβλημα νά λυθή ΕΝΤΟΣ τών τειχών. Απ’ έξω καί μακρυά, κανείς δεν μπορεί νά προσφέρει υπηρεσίαν. Η μάχη πρέπει νά δωθή στό εσωτερικό τού Τάγματος προκειμένου νά διορθωθούν τά κακώς κείμενα, τά οφειλόμενα εις κακήν, χειρίστην, διαχείρισην.

Όλοι οι Τέκτονες γνωρίζουμε καλά τό μέγα τρωτόν σημείον τής αδελφότητος.

Εξ υπαρχής υφίσταται ένα καθεστώς «εμπιστοσύνης καί αγνής προαιρέσεως» πού σε αφοπλίζει.  Αρνήσαι νά δεχθής ότι υπάρχει τό ενδεχόμενο ο άλλος αδελφός σου νά μήν είναι έντιμος καί ειλικρινής. Στίς 999 φορές είσαι «τυχερός», στήν χιλιοστή φορά  πέφτεις στήν περίπτωση καί σκοντάφτεις, πέφτεις κάτω καί σπάς τήν μύτη σου. Σε πονάει τόσο πολύ αυτή η μία φορά, πού ξεχνάς τις άλλες 999 πού ήσουν τόσον ευτυχής γιά τήν γνωριμία.

Η προσπάθεια λοιπόν είναι, νά βελτιώσουμε καί θωρακίσουμε  τό σύστημα έτσι ώστε η περίπτωσις τής πτώσεως νά είναι πιθανή μία στίς 10.000 ή στίς 100.000 ή στό 1.000.000.  Θα πέσουμε κάποια στιγμή, γιατί είμαστε άνθρωποι καί κάνουμε σφάλματα, αλλά τουλάχιστον, νά απομακρύνεται η πιθανότης όσον γίνεται περισσότερο.  Η δυσκολία είναι νά μήν γινόμαστε «παραγραφολάγνοι, αρθρολάγνοι  καί νομολάγνοι» όπως συμβαίνει μέ τό Ελληνικό Κράτος τό οποίοι νομοθετεί όχι για νά εξυπηρετήση τά δέκα εκατομμύρια Έλληνες αλλά για νά μήν κοροϊδέψει ένας όλους τους υπολοίπους. Καί ταλαιπωρούνται τά 10 εκατομμύρια.

Δύσκολο πράγμα νά βρής τήν ισορροπία καί τήν Σολομώντειο λύση. Κι όμως, πρέπει, οφείλουμε νά προσπαθούμε νά τήν βρούμε.

Χρειαζόμαστε κάποιοι ρωμαντικοί πού πιστεύουμε στήν αγνή, καθαρή λογική καί στήν εντιμότητα νά συνεχίσουμε νά είμαστε μέσα στά πράγματα για νά μπορούμε νά δώσουμε λύσεις.

Δεν υπήρξα ποτέ στήν ζωή μου ρίψασπις καί δεν σκοπεύω νά τό κάνω τώρα στά 67 μου.

Θυμίζω καί παραφράζω τόν μεγάλο Ανδρέα Κάλβο: « Θέλει αρετήν καί τόλμην όχι μόνον η ελευθερία…».

Αισιοδοξώ ότι  μόλις κοπάσει ο κουρνιαχτός, η σκόνη, θα φανή από μέσα, όρθιος ο καλός πολεμιστής καί προστάτης τών αρχών καί τής αρετής. Άς δώσουμε όμως τόν ελάχιστό αυτόν χρόνο πού χρειάζεται για νά καταλαγιάση η σκόνη, νά μπορέσουμε νά διακρίνουμε σωστά.

Είμαι βέβαιος ότι οι υπεύθυνοι θα φανούν καί η Νέμεσις θά τούς δικάση κυρίως εις τις συνειδήσεις τών αδελφών.

Μέ τά καλλίτερα καί αγνότερα  αισθήματα αγάπης καί εκτιμήσεως,

Ο αδελφός σου

Ανδρέας Μπλαμούτσης

Read More

Ταξίδι στο Λονδίνο

Ο Αδ Πολύβιος , που τις προηγούμενες ημέρες επισκέφτηκε το Λονδίνο, είχε την καλοσύνη να μοιραστεί μαζί μας κάποιες όμορφες φωτογραφίες. Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε να έχει πάντα όμορφα και δημιουργικά ταξίδια.

Read More

Le Grand Orient de France

H Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας μόλις εξέδωσε την ακόλουθο δελτίο τύπου :

Η Χρηματοπιστωτική Κρίση και η Αναστάτωση των Δυτικών Κοινωνιών

H Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας ανησυχεί με τους τρόπους της πολιτικής διαχείρισης που επιβάλλονται σε πολλές χώρες για την απάλειψη του δημόσιου χρέους. Η αυστηρότητα των μέτρων αυτών θέτει σε κίνδυνο την διατήρηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη και τον κόσμο. Βραχυπρόθεσμα τα μέτρα αυτά θα αποτελέσουν πηγή βίας, κοινωνικής αναδίπλωσης και αύξησης του εθνικισμού.

Οι Ευρωπαϊκοί κανόνες που επιβάλλουν παντού τις πολιτικές των χρηματο-οικονομικών, των προϋπολογισμών, της φορολόγησης, των στεγαστικών και των μισθολογικών δεδομένων έρχονται να ραγίσουν την κοινωνική ειρήνη των χωρών της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Η Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας ζητάει από τους πολιτικούς υπευθύνους να μην ενδώσουν στον ιμπεριαλισμό των «αγορών».

Μία πολιτική και κοινωνική διόρθωση των οικονομικών αποκλίσεων είναι εφικτή.

Υπάρχουν πολλές λύσεις για να ανταπεξέλθουμε από την κρίση χρέους επιβάλλοντας ειδικότερα την έρευνα για μία μεταρρύθμιση βασισμένη στην πραγματική χρηματο-οικονομική κατάσταση των λαών και την εφαρμογή μίας δεοντολογίας εφαρμόζοντας στην ίδια την χρηματο-οικονομία τις αρχές της ευθύνης και της αλληλεγγύης.

H Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας εκφράζεται εναντίον κάθε δογματισμού και Θεοποίησης του χρήματος που υποδουλώνει τους λαούς.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : “JEAN-PAUL MARAT”

πηγή : http://tekton33.blogspot.com/

Read More

ΕΜΣΤΕ - Συνταγματικός Τεκτονισμός

Τα γεγονότα στην ΕΜΣΤΕ ,όπως έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενα άρθρα, τρέχουν με ρυθμούς που δεν μπορεί εύκολα να τους παρακολουθήσει κανείς. Πρόσφατα ενημερωθήκαμε, σύμφωνα με πληροφορίες που μας έδωσε αδελφός εκ των έσω, ότι η ΕΜΣΤΕ έχει να δώσει διπλώματα διδασκάλων από το 2007. Προσπαθώντας να βρει ο αδελφός μια άκρη ενημερώθηκε ότι δεν υπήρχε ειδικό χαρτί και ότι σύντομα θα δίνονταν λύση. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε από την ΕΜΣΤΕ σχετική οδηγία που ζητούσε από τις Στοές να δώσουν τα στοιχεία των αδελφών που δικαιούνται δίπλωμα (λες και η Μεγάλη Γραμματεία δεν γνώριζε πόσοι και ποιοι δικαιούνται δίπλωμα) προκειμένου να εκδοθούν. Μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί κανένα δίπλωμα.

Και ερωτούμε. Είναι τυχαίο το γεγονός ή σκόπιμα γίνεται προκειμένου οι αδελφοί να είναι δέσμιοι κάποιον;

Επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό τις μη ορθής κατηγοριοποίησης των προτεραιοτήτων είναι το γεγονός ότι από το 2008 δεν δίδεται και το σχετικό βιβλιαράκι με τα τυπικά και των τριών βαθμών που δίνονταν στους Διδασκάλους με αποτέλεσμα να βολεύονται όλοι με φωτοτυπίες. Οικονομική στενότητα; Δεν το γνωρίζουμε. Αυτό όμως που γνωρίζουμε είναι ότι οι συνδρομές στην ΕΜΣΤΕ είναι από τις ακριβότερες στον Ελληνικό χώρο καθώς και ότι έσπευσαν να τυπώσουν νέα Συντάγματα και μάλιστα εξαιρετικής καλαισθησίας , πουλώντας τα προς 10 ευρώ έκαστο. Τώρα θα μου πείτε ποιος από τους διοικούντες την ΕΜΣΤΕ (για να μην είμαστε μηδενιστές δεν ανήκουν όλοι σ’ αυτήν την κατηγορία) ενδιαφέρεται για τυπικά και πνευματικό έργο; Αυτό που έχει προτεραιότητα είναι να γνωρίζουν όλοι τους Τεκτονικούς Νόμους και τις υποχρεώσεις προς τη ΕΜΣΤΕ.

Έχει δηλαδή δημιουργηθεί κάτι σαν Συνταγματικός Τεκτονισμός.

ΥΓ. Που να βρεθούν λεφτά για διπλώματα και Τυπικά αφού αν ρίξετε μια ματιά στο επίσημο περιοδικό της ΕΜΣΤΕ τον ΔΙΑΒΗΤΗ θα δείτε ότι έχει μετατραπεί σε έναν εξαιρετικό τουριστικό οδηγό που στις σελίδες τους μπορείτε να ενημερωθείτε για την Νότιο Αφρική, την Gabon, την Σκωτία, την Εσθονία και ένα σορό άλλους εξωτικούς προορισμούς στους οποίους έχουν ταξιδέψει τα τελευταία χρόνια οι Μεγαλοδιδάσκαλοι και οι συν αυτό.

Read More

Φραντσέσκο Φερρέρ (Francescο Ferrer i Guardia, 10 Ιανουαρίου 1859 – 12 Οκτωβρίου 1909).

Καταλανός αναρχικός και ριζοσπάστης παιδαγωγός, εμπνευστής και εισηγητής του λεγόμενου «Σύγχρονου Σχολείου» («La Escuela Moderna»).

Γεννήθηκε στην μικρή καταλανική πόλη Alella, κοντά στην Βαρκελώνη, από γονείς πιστούς καθολικούς, αλλά πριν καν ενηλικιωθεί ήταν ήδη αφοσιωμένος δημοκράτης και οπαδός του ελεύθερου πνεύματος χάρη στην επιρροή ενός ελευθερόφρονα θείου του. Για την δράση του δίπλα στον ριζοσπάστη δημοκρατικό ηγέτη Manuel Ruiz Zorilla, εξορίστηκε το 1885 στο Παρίσι μαζί με την σύζυγό του Τερέζα Σανμαρτί (Therese Sanmarti) και τις τρεις θυγατέρες τους (Trinidad, Paz και Sol), κερδίζοντας τον επιούσιο με παράδοση μαθημάτων ισπανικής. Εκεί ήλθε σε επαφή με Γάλλους ριζοσπάστες, αλλά και εξόριστους αναρχικούς και σοσιαλιστές συμπατριώτες του, μυήθηκε στον γαλλικό τεκτονισμό της «Μεγάλης Ανατολής» και συμμετείχε στην 2η Διεθνή.

Το 1899 πήρε διαζύγιο από την Τερέζα (που είχε φύγει στην Ουκρανία με έναν ρώσο αριστοκράτη, παίροντας μαζί της και την μικρή Σολ) και μετά από λίγο νυμφεύθηκε με πολιτικό γάμο την εύπορη παριζιάνα δασκάλα Λεοπολδίνη Μπονάρ (Leopoldine Bonnard, ένθερμη οπαδό της ελεύθερης σκέψης), ενώ μία επίσης εύπορη και ελευθερόφρων μαθήτριά του (η Jeanne Ernestine Meunie) που πέθανε ξαφνικά τον Μάρτιο του 1901 του κληροδότησε ένα εκατομμύριο χρυσά φράγκα ως βοήθεια για να ανοίξει μη-θρησκευτικά προοδευτικά σχολεία στην Ισπανία. Μέχρι τότε, όλα τα σχολεία της Ισπανίας βρίσκονταν στα χέρια των θεοκρατών της Καθολικής Εκκλησίας και συστηματικά έσπειραν στην μία γενιά μετά την άλλη την χριστιανική μισαλλοδοξία, την κλειστότητα του πνεύματος, τον υποβιβασμό των γυναικών και τον βαθύ φόβο απέναντι σε κάθε κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό.

Σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση πλέον ο Φερρέρ επέστρεψε το 1901 στην πατρίδα του και στις 8 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους άνοιξε το πρώτο «Σύγχρονο Σχολείο» («La Escuela Moderna»), διδάσκοντας σε μικρούς μαθητές και των δύο φύλων ριζοσπαστικές κοινωνικές αξίες. Η διδασκαλία ήταν απολύτως κοσμική και λογική, ενώ από τα χρησιμοποιούμενα σχολικά βιβλία είχαν αφαιρεθεί όλες οι αναφορές στον Χριστιανισμό. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα 34 σχολεία της Καταλωνίας με συνολικά περισσότερους από 1.000 μαθητές είχαν υιοθετήσει το σύστημα του Φερρέρ, ενώ άλλα 80 είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν τα σχολικά βιβλία του «Σύγχρονου Σχολείου».

Από τα τέλη του 1905 ο Φερρέρ άρχισε να συζεί με την κατά 22 χρόνια νε?τερή του δασκάλα του «Σύγχρονου Σχολείου» Σολεδάδ Βιλλαφράνκα (Soledad Villafranca) και στις 12 Απριλίου 1906, ημέρα η οποία συνέπιπτε με την «Μεγάλη Παρασκευή» των χριστιανών, τόλμησε να διοργανώσει στην Βερκελώνη μία μεγάλη διαδήλωση υπέρ του κοσμικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, προκαλώντας ακόμα περισσότερο τους θεοκράτες και τους συντηρητικούς πολιτικούς υπηρέτες τους.

Η ανατρεπτική εκπαιδευτική δράση του Φερρέρ, που είχε κυριολεκτικά αναστατώσει την Εκκλησία και τους συντηρητικούς πολιτικούς αφού ουσιαστικά είχε προκαλέσει την επανάσταση μέσα στα μυαλά των μικρών παιδιών της πατρίδας του, τερματίστηκε με άτιμο τρόπο στις 4 Ιουνίου 1906, όταν οι αρχές τον συνέλαβαν με πρόφαση ότι ήταν ύποπτος για συμμετοχή στην βομβιστική απόπειρα του αναρχικού Ματθαίου Μοράλ (Mateu Morral, υπάλληλου του Φερρέρ) κατά της ζωής του βασιλιά Αλφόνσου του 13ου στις 31 Μαϊου 1906. Όπως ήταν φυσικό, κατά την διάρκεια της 12μηνης προφυλάκισής του στις φυλακές Carcel Modelo της Μαδρίτης, το «Σύγχρονο Σχολείο» χρεωκόπησε και υποχρεώθηκε να κλείσει.

Ο Φερρέρ απελευθερώθηκε από τις φυλακές στις 12 Ιουνίου 1907 λόγω παντελούς έλλειψης στοιχείων που να μπορούν να στηρίξουν μία εναντίον του κατηγορία, επέστρεψε στο Παρίσι, ταξίδεψε από εκεί σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και ίδρυσε την «Διεθνή Λίγκα για την Ορθολογική Εκπαίδευση των παιδιών» («Ligue Internationale pour l’ Education Rationnelle de l’ Enfance» με τον Ανατόλ Φρανς ως επίτιμο πρόεδρο) και συνέγραψε στις αρχές του καλοκαιριού του 1908 την ιστορία του «Σύγχρονου Σχολείου» με τίτλο «Οι καταγωγές και τα ιδανικά του Σύγχρονου Σχολείου», η οποία μετά τον θάνατό του μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον γνωστό ελευθερόφρονα συγγραφέα Joseph McCabe και εκδόθηκε το 1913 από τον εκδοτικό οίκο «Knickerbocker Press». Σε μία εποχή που ο αναλφαβητισμός στην Ισπανία μάστιζε τους 3 στους 5 ανθρώπους, ο Φερρέρ πρότεινε στο βιβλίο του αυτό την από κοινού δημόσια εκπαίδευση αγοριών και κοριτσιών, πλούσιων και φτωχών, με βάση τον ορθολογισμό και με κύριο στόχο της την εκ ριζών καταπολέμηση των προκαταλήψεων, των δεισιδαιμονιών και των εθίμων που διαιωνίζουν την πνευματική καθυστέρηση.

Το 1908 άρχισε επίσης να εκδίδει το περιοδικό «Ανανεωμένο Σχολείο» («L’ Ecole Renovee») με σκοπό την αναταλλαγή ιδεών μεταξύ των προοδευτικών εκπαιδευτικών των διαφόρων ευρωπαϊκών κρατών και διατήρησε την έκδοση του δελτίου του «Σύγχρονου Σχολείου» («Boletin de la Escuela Moderna de Barcelona»), συνειδητοποίησε όμως πολύ σύντομα ότι δεν μπορούσε να επηρεάσει εξ αποστάσεως την εκπαιδευτική κατάσταση της πατρίδας του και τελικά επέστρεψε στην Καταλωνία.

Τον Ιούλιο του 1909, αντιστεκόμενος στην υποχρεωτική στρατολόγηση για την διατήρηση του Μορόκου στην επικράτεια του ισπανικού θρόνου, ο λαός της Βαρκελώνης κήρυξε γενική απεργία και εξεγέρθηκε υπό την καθοδήγηση των αναρχικών, σε αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως «Τραγική Εβδομάδα» («La Semana Tragica»), καίγοντας 80 εκκλησίες, ανατινάζοντας σιδηροδρομικές γραμμές και επιτιθέμενος σε στρατόπεδα. Αρκετοί στρατιώτες πέρασαν με το μέρος των εξεγερμένων έπειτα από την άρνησή τους να πυροβολήσουν ενάντια στον λαό και ο πανικός διογκώθηκε στις τάξεις των βασιλοφρόνων και των θεοκρατών, μέχρι που τελικά η εξέγερση πνίγηκε στο αίμα από νέα στρατεύματα που έσπασαν τα οδοφράγματα, κατέλαβαν την Βαρκελώνη και άφησαν στους δρόμους της 600 τουλάχιστον νεκρούς.

Κατά την διαρκεια της εξέγερσης, ένας υψηλόβαθμος κληρικός είχε στοχοποιήσει τον Φερρέρ και το έργο του, δηλώνοντας ότι «για να αποκατασταθεί η ηρεμία και να επιστρέψει η Ισπανία στον Ιησού Χριστό πρέπει να τσακιστούν οι ανατρεπτικοί των άθεων σχολείων». Στα πλαίσια λοιπόν του στρατιωτικού νόμου που είχε κηρυχθεί στις 28 Ιουλίου κατά την διάρκεια της των ταραχών, ο Φερρέρ συνελήφθη για μία ακόμη φορά στα τέλη του Σεπτεμβρίου ως δήθεν υπαίτιος της μεγάλης εξέγερσης των αναρχικών εργατών, παρόλο που τότε αποδεδειγμένα απουσίαζε από την Βαρκελώνη. Στην παρωδία δίκης που ακολούθησε, οι στρατοδίκες απαγόρευσαν σε όλους τους μάρτυρες υπεράσπισης να καταθέσουν, ενώ απέσπασαν με εκβιασμό διάφορες ψευδείς εναντίον του καταθέσεις από συλληφθέντες στα επεισόδια, στους οποίους είχαν υποσχεθεί αθώωση.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Φερρέρ καταδικάστηκε σε θάνατο και, παρά το τεράστιο ανά την Ευρώπη κίνημα συμπαράστασης στο πρόσωπό του με διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις (ακόμα και στην Θεσσαλονίκη με μαζική κοινή διαδήλωση της σοσιαλιστικής Φεντερσιόν και των τεκτόνων), τουφεκίστηκε τελικά στις 13 Οκτωβρίου 1909 στο προαύλιο της φυλακής του φρουρίου Montjuich Fortress της Βαρκελώνης. Λίγο αργότερα, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς εκείνους που ξεπάστρεψαν έναν ακόμα μεγάλο κίνδυνο για τον Χριστιανισμό, ο πάπας Πίος ο 10ος έστειλε δώρο στον κατήγορο του στρατοδικείου που καταδίκασε τον Φερρέρ ένα σπαθί με χρυσή λαβή και εγχάρακτους τους «ιερούς» χαιρετισμούς του.

Την τελευταία νύκτα της ζωής του ο Φερρέρ είχε γράψει στον τοίχο της φυλακής του: «Όταν ο θεός τους πάψει να λατρεύεται και οι εργολάβοι του πάψουν να υπηρετούνται, θα ζήσουμε επιτέλους όλοι ως σύντοφοι με αλληλοσεβασμό και αγάπη». Τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν την άδικη θανάτωσή του, αρκετοί ομοϊδεάτες του ίδρυσαν στις Η.Π.Α. διάφορα εκπαιδευτήρια κατά τα πρότυπα του «Σύγχρονου Σχολείου» (τα περισσότερα των οποίων όμως δεν άντεξαν να δουν την δεκαετία του 1930), ενώ ακόμα και σήμερα η μνήμη του παραμένει ιερή και ο αγώνας του παραδειγματικός για όλους τους αντιφασίστες και αντιχριστιανούς αγωνιστές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον διαφωτισμό και την ελευθερία.

Βιβλία του Φερρέρ:

Ferrer F., «The origin and ideals of the modern school», London, 1913

Πηγη: http://www.rassias.gr/

Read More

O Δημόδοκος για την ΕΜΣΤΕ

Τελικά ο Δημόδοκος με το Σουρή κατάφερναν μέσω των ποιημάτων τους να δημιουργούν προφητικό λόγο. Έτσι ξεθάψαμε ένα ποίημα τους από το <<παρελθόν>> το οποίο σκιαγραφεί τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα αυτές τις ημέρες και μας γεμίζουν όλους με πικρία. Λίγο χιούμορ ίσως είναι απαραίτητο συστατικό για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στην ψυχική κάματο που κάποιοι μα ανάγκασαν. 

Ένα απομεσήμερων

κατά την μεσημβρίαν

Εις την Στοά της Ερεσού

εγίνικεν ληστείαν

Κάποιος αγύρτης άξεστος

μπήκε άνευ αδείας

Όχι απ’ την θύραν την ορθή

εκ της παραπλησίας

Δεν έψαχνε δια λάβαραν

στολές και οπλισμούς

Αναζητούσε ασθμαίνοντας

δια τους οβολούς

Που του παν πως θα έβρισκε

κάπου παρατημένους

Και όχι εις ερμάριον

επτάκις κλειδωμένους

Διότι αν και δε γνώριζε

τους τόπους και τα μέρη

Εμπόρεσεν εις το λεπτόν

να τα εκαταφέρει.

Αφού είναι τώρα πια γνωστό

σ’ ανατολή και δύση

Πως ο Θεός και το ληστή

μπορεί να αγαπήσει.

Και έτσι ευθύς κατάφερε

εις χρόνον αρεστόν

Να ξεμπουκάρει εκ της Στοάς

μαζί με το ρευστόν

Μεγάλη αναταραχην

στους πάντας και την πάσην

Θε να δοθεί και αμοιβή

σε όποιων τον επιάσειν

Κλήθηκε αμέσως και το ΣΓΥ

δια πολλών συμβούλων

Ενάρετων, πανέξυπνων

και όχι κακοβούλων

Να ερευνήσει την Στοάν

με θάρρος και με θέρμην

Κάποιο στοιχείο πολύτιμον

μήπως μπορέσει και έβρειν

Του κάκου όμως προσπάθησαν

τους έλλειπεν η πείραν

Και αμέσως αποφάσισαν

να παν να πιουν μιαν μπύραν

Διότι το συμβούλιο

είχε άλλη ειδικότης

Όπως καλά εγνώριζε

ολόκληρη η αδελφότης

Δια το φαϊ  εγνώριζε

πάσαν λεπτομερίαν

Εν θέματι όμως σοβαρού

ποιούσε την κυρίαν

Και τώρα τι θα έπραττε

ο Μέγας των διδασκάλων

Όπου απ’ τη στεναχωρίαν του

έβγαλε και άλλον κάλλον.

Θα έδινε στο πλήρωμα

στοιχεία αμφοτέρας

Η θα’  κλεινε το μαγαζί

μέχρι τας νεοτέρας

Όμως για τύχη του καλή

μαζεύτηκε το όλον

Συναποβασιζόμενον

να έβρει άλλο χώρον

Γιατί σε ετούτη την Στοάν

εν μέσω των ονείρων

Τα χρήματα πετούσανε

εκ πορτοπαραθύρων

Τα λόγια μου είναι απλά

μη έχουσαν κακίαν

Ίσως να γράφτηκαν ευθύς

για μιαν μαλακίαν

Που κάποιος κάποτε έπραξε

χάριν αναισθησίας

Μη ξέροντας το γεγονός

πως είναι σημασίας.

Δεν ξέρω αν ο λόγος μου

θα είναι προφητικός

Από καρδίας λέγεται

κι ‘ είναι πραγματικός

Δίνοντας μιαν συμβουλήν

σ΄ όλους τους βαθμοφόρους

Τους Μεγαλοδιδάσκαλους

και τους λιλιεμπόρους

Πως μόνοι σας θα μείνετε

μέσα εις τας Στοάς σας

Λαξεύοντας το λίθο σας

στ’ ατροφικά αχαμνά σας.

Read More

Εις μνήμην

Για τον Κώστα, στον Κώστα Σακκά.

Θέλω να μιλήσω για τον Κώστα Χρ. Σακκά, εγώ ο φίλος του, γι’ αυτό που ήταν, όπως ακριβώς ήταν και τον έζησα. Το χρειάζομαι.

Ο αεικίνητος, πάντοτε χαμογελαστός και ιδρωμένος, με το κοντομάνικο χειμώνα-καλοκαίρι, ο αρκούδος μας, ο αδελφός Κώστας Σακκάς έφυγε. Ήρεμα και διακριτικά. Άκοπα για τους γύρω του. Όπως έκανε όλα τα μεγάλα πράγματα στη ζωή του. Αυτός ο φασαρίας, ο ασυγκράτητος, ο ακαταπόνητος, αυτός που δεν δίσταζε να συγκρουσθεί με οποιονδήποτε, για ότι έκρινε αυτός σωστό, οπουδήποτε και με οσοδήποτε έντονο τρόπο, με οποιεσδήποτε συνέπειες, αυτός που ζούσε μέσα στον κόσμο με τα έντονα πάθη και με τη μεγάλη καρδιά του, με την αξεπέραστη επιμονή και την απέραντη ανθρωπιά, έζησε έντονα και έφυγε ήσυχα. Έζησε με πολλούς κόπους και οδύνες και έφυγε κομψά και ανώδυνα.

Τον γνώρισα παιδί και τον έχασα παιδί, σε όλα.

 Ο Κώστας αγαπούσε πολύ τη ζωή, αγαπούσε πολύ τον άνθρωπο και δεν έμεινε να το διακηρύσσει από τον άνετο καναπέ, δεν έμεινε στα βολικά κομματικά και άλλα κοινωνικά πόστα για να λέει στους άλλους τις σοφίες του. Πήρε τον κόσμο επάνω του, σήκωσε ο ίδιος τον σταυρό και βγήκε στη ζούγκλα.

 Τον γνώρισα περί το ’85, σε μία κρίσιμη καμπή της ζωής του. Οι περισσότεροι θα λύγιζαν, θα κλαψούριζαν. Αυτός αντιμετώπισε τον κίνδυνο, τα δύσκολα, με το χαμόγελο της δύναμης της ψυχής του, με σιγουριά για το καλό. Και τελικά κέρδισε!

Το ’89, με μία παρέα, ίδρυσε σωματείο αιμοδοτών, δωρητών αιμοπεταλίων και οργάνων, την Ε.Δ.Α.Σ., που εξέλιξε κατά κοινή αναγνώριση σε αστείρευτη πηγή ζωής για πάμπολλους συνανθρώπους, νέους και μη, αδύναμους και μη, δίχως διακρίσεις, με την δική του επιμονή, την ξεροκεφαλιά του, με την δική του (απροσδόκητη για τον άνθρωπο αυτόν) υπομονή και καρτερικότητα, με τον δικό του επιτήδειο, όσο και ισοπεδωτικό τρόπο. Όλα επήγαζαν από την τεράστια ΑΓΑΠΗ του και την συνήθως αντισυστημική ΠΙΣΤΗ του στον ΑΝΘΡΩΠΟ, την θεραπεία των αναγκών ζωής του οποίου την έκανε μοναδικό σκοπό της ζωής του, ξεχνώντας την δική του.

Δούλεψε για την πανελλήνια εθελοντική αιμοδοσία, για την ΙΔΕΑ της εθελοντικής προσφοράς του Έλληνα. Δούλεψε για την Π.Ο.Σ.Ε.Α., για τις αμφικτιονίες της ως δάδες μεταλαμπάδευσης και διάχυσης της αλληλεγγύης, της αδελφοσύνης, για την αλήθεια των πραγμάτων.

Κάποιοι δεν τον κατάλαβαν. Άλλοι τον παρεξήγησαν. Δεν μπόρεσαν να συμμερισθούν το ΟΝΕΙΡΟ ως ζωή. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν στην ανιδιοτελή δράση για τον άγνωστο άνθρωπο της καθημερινότητας. Τον κατηγόρησαν για όσα ζήλευαν ή δεν κατανοούσαν. Ο Κώστας ζούσε μέσα στον κόσμο του εθελοντισμού της αιμοδοσίας και της κοινωνικής προσφοράς και ζούσε ψυχικά, κοινωνικά, πνευματικά από αυτόν και δια αυτού! Τι πλέον λογικά και ανθρώπινα αναμενόμενο; Και τι πλέον ταιριαστό για έναν τέτοιον άνθρωπο, τέτοιου πνεύματος, τέτοιας δυναμικής και τέτοιου ψυχισμού;

 Συντάχθηκαν αρκετοί πίσω από αυτήν την αμφισβήτηση, για διάφορους λόγους, κατά τις αντιλήψεις και τις προθέσεις του ο καθένας. Παρότι κέρδισε και αυτήν την μάχη τυπικά, απογοητεύθηκε ουσιαστικά από όλα αυτά.

Ξεκίνησε το 2002 από την αρχή, αγόγγυστα, πάλι με χαμόγελο. Μου θύμιζε πάντα τον ακάματο, καρτερικό, αλλά και αισιόδοξο εργάτη της γης του Κιλελέρ, τον επαναστάτη και τον ρομαντικό ακτήμονα. Μοναδικό του κτήμα η αγάπη όσων τον πίστεψαν. Και τον πίστεψαν πολλοί, πάρα πολλοί. Αποτέλεσμα ήταν, η –ήδη- πανταχόθεν και παντάπασιν επαινούμενη και καταξιωμένη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, σωματείο πολυδιάστατης κοινωνικής, εθελοντικής, υπερτοπικής προσφοράς. Και τι δεν προσφέρθηκε μέσα από το σωματείο αυτό! Ψυχή, κινητήρια μηχανή όλων των δράσεων ήταν πάντα ο Κώστας Σακκάς. Αλλωστε, αυτός ήταν και ο πόλος έλξης, η αιτία συγκέντρωσης και συστράτευσης τόσων αξιόλογων ανθρώπων στις δράσεις  αυτές. Αυτών όλων που ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι να συνεχίσουν το έργο, βοηθώντας όπου μας χρειασθούν, ως ελάχιστη ανταπόκρισή μας  στην βέβαιη, τελευταία  επιθυμία του και στο χρέος που μας επέβαλε.

Τον εμπιστεύθηκε – και σωστά – ο συντοπίτης και συνονόματός του Δήμαρχος Καλλιθέας. Τον υποστήριξε ποικιλότροπα’  και ο Κώστας ανταπέδωσε πλούσια, πάντοτε έντιμος και πιστός στις ιδέες, στόχους και αρχές της ζωής και του έργου του για όποιον είχε ανάγκη. Αυτή η σχέση ήταν το εφαλτήριο για τη τελική ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ.

Ο κόσμος της περιοχής το έζησε και εξυπηρετήθηκε όσο από κανέναν άλλον, άνθρωπο, οργάνωση,  θεσμό. Τα μέλη της «ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗΣ» το συναισθάνθηκαν, το συμμερίσθηκαν. Οι όποιοι και τόσοι αιμολήπτες το χάρηκαν. Τα νοσοκομεία του Λεκανοπεδίου το εισέπραξαν.

Η εγκάρδια αναγνώριση ήταν αυτόθροη, φυσική, αναγκαία συνέπεια της δράσης της εκρηκτικής αυτής ψυχής, της ιδιαίτερης αυτής προσωπικότητας.

Ο Κώστας, ο πανταχού παρών στην ανάγκη των συνανθρώπων, που πίστεψε, που υποστήριξε, που – γιατί όχι – έσωσε!

Την ερχόμενη εβδομάδα, θα γίνει η τακτική αιμοδοσία που αυτός είχε ξεκινήσει και οργανώσει.

Νωπές ακόμη οι εντυπώσεις από τις εκδηλώσεις χαράς και παράδοσης που πρόσφατα οργάνωσε η ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ, συνεπής στην εξέλιξη των ιδεών του για ζωή και ψυχική ευφορία.

Τι χρεία άλλης καταξίωσης; Ποιος άλλος οργάνωνε και κινητοποιούσε έτσι τους ανθρώπους; Ποιος συγκέντρωνε έτσι γύρω του νέους και μη; Ποιος σκεπτόταν και ζούσε ολημερίς για τους συνανθρώπους μας; Ποιος εμπνεύσθηκε και επέτυχε τέτοιες πολυδιάστατες, πολυεπίπεδες και πολυποίκιλες διοργανώσεις και εκδηλώσεις χαράς και προσφοράς, πολιτισμού και ανθρωπιάς, παράδοσης και ψυχικής ανάτασης; Ο Κώστας Σακκάς, ο φίλος μου! Ο ξεροκέφαλος και ανυποχώρητος στην προσφορά Κώστας Σακκάς.

Δούλεψε για να δίνει ζωή, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Πιστεύει κάποιος ότι τα πράγματα θα είναι ίδια δίχως αυτόν, όσο άξιους με καρδιά και διάθεση προσφοράς ανθρώπους, αυτός  πέτυχε και σήμερα  διαθέτει η  ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ;

Ποιος θα μας «φορτώνεται»  μέχρι να μας συνεγείρει; Ποιος θα μας εμπνεύσει προκαλώντας μας με τους «πολλούς» τρόπους του; Ποιος θα μας ξαναστείλει τις ενημερώσεις και τις προσκλήσεις, με τα ξαναχρησιμοποιημένα γραμματόσημα; Αφού δεν ήθελε και δεν υποχρεωνόταν για χρήματα και δεσμευτικές «ενισχύσεις». Δεχόταν έμπρακτη και οικονομική βοήθεια μόνον από όσους αυτός πίστευε ως ειλικρινείς μετόχους της ιδέας του έργου του. «Τα μέλη και οι συμπαραστάτες δίνουν το αίμα τους, δεν μπορώ να τους ζητάω και τα χρήματά τους», μου έλεγε όταν στην επεξεργασία του Καταστατικού της Ε.Δ.Α.Σ. παλιότερα και της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ αργότερα, πρότεινα να υπάρχει και συμβολική εισφορά των μελών!

Συγκλονίσθηκαν οι αιμοδοσίες των νοσοκομείων, οι αδύναμοι και οι πάσχοντες γύρω μας από το άκουσμα του θανάτου σου, Κώστα. Συγκλονίσθηκαν τα μέλη της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, που με το αίμα τους στην επικείμενη αιμοδοσία και με τη συνέχιση του έργου της θέλουν να τιμήσουν τον Πρόεδρό τους, τον φίλο τους και κυρίως τον μεγάλο συνάνθρωπο που έχασαν. Συνταράχθηκαν παλιοί σου σύντροφοι από την Ε.Δ.Α.Σ. ,που ξεπερνώντας τις διαφορές, κατέθεσαν τις μνήμες του κοινού σας έργου. Συνταράχθηκαν οι συναγωνιστές σου (φίλοι ή μη) της Π.Ο.Σ.Ε.Α., που αποφάσισε να σε τιμήσει. Μάτωσαν οι φίλοι σου Κώστα.

Λάτρεψες την μητέρα σου. Τίμησες τον πατέρα σου, τον κυρ-Χρήστο. Έβαλες υψηλά μέσα σου την αδελφή σου και την οικογένειά της. Συμπαραστάθηκες στους φίλους σου. Έτρεξες για τα μέλη της Ε.Δ.Α.Σ., της ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗΣ. Πάλεψες για όποιον είχε ανάγκη. Για όλα αυτά, θα λείψεις, θα λείψεις σε πολλούς και για πολλά, καλά και αγαθά. Όμορφα και πραγματικά αληθινά. Φτωχύναμε!

 Έφυγες φίλε περήφανα, με γεμάτο το σακίδιο για το τελευταίο ταξίδι. Άξιζε που έζησες! Δικαίωσες την ΑΝΘΡΩΠΙΑ.

Ας είναι φωτεινός ο δρόμος, ας είναι ευκολοδιάβατος προς το μεγάλο Τέλος. Το αιώνιο Φως, την αιώνια Ανατολή. Ας συναυλίζεσαι  πλέον, αδελφέ, μόνον με αγαθές ψυχές, αγαθή εσύ ψυχή.

Σ’ αγαπάμε.

Παναγιώτης Β. Θαλάσσης …και πολλοί άλλοι

Read More