Arnaud Beltrame – Ο ήρωας γάλλος αστυνομικός που έδωσε τη ζωή του για να σώσει τους ομήρους ήταν αδελφός

ο Arnaud Beltrame είχε μυηθεί στις τάξεις της το 2008 στη Στοά Respectable Lodge Jerame Bonaparte και στο βαθμό του διδασκάλου το 2012.

Συμμετοχή της ΜΣτΑΑΣΤ στην δεύτερη ετήσια εκδήλωση των Initiatory Encounters

Ιδιαίτερα ευχαριστημένη επέστρεψε η αντιπροσωπεία μας, της Μεγάλης Στοάς του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου Ελλάδος, από την συμμετοχή της και στην δεύτερη ετήσια εκδήλωση των «Initiatory Encounters», που εφέτος έλαβε χώρα στην Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας στο διήμερο 3 και 4 Μαρτίου .

Ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου αδ. Παναγιώτης Θαλάσσης μιλάει για όλους και όλα σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη

Σήμερα έχουμε τη τιμή και τη χαρά να σας παρουσιάσουμε τη συνέντευξη που έδωσε στο Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος του Αρχαίου Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου αδ. Παναγιώτης Θαλάσσης.

Δελτίου Τύπου της Μεγάλης Στοάς του ΑΑΣΤ – Αντιπροσωπεία της Μεγάλης Στοάς στη Σερβία

....αντιπροσωπεία της Μεγάλης Στοάς του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου Ελλάδος με επικεφαλής τον Αναπληρωτή Μεγάλο Διδάσκαλο ανταποκρίθηκε στηνΠρόσκληση της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Σερβίας

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Τα νέα της Μεγάλης Στοάς των Διδασκάλων Τεκτόνων του Σήματος της Ελλάδος


Το Σάββατο, 26 Απριλίου 2014, πραγματοποιήθηκε από την Στοά Σήματος ΔΗΛΟΣ υπ' αρ. 9 η Τελετή Προαγωγής 6 γαλλόφωνων Αδελφών Διδασκάλων, μελών της Συμβολικής Στοάς LA FRANCE υπ' αρ. 58, υπό την δικαιοδοσία της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. Η Τελετή έγινε στην γαλλική γλώσσα από ομάδα γαλλόφωνων Διδασκάλων Τεκτόνων του Σήματος. Στο άμεσο μέλλον θα πραγματοποιηθεί η Τελετή Εγκαθιδρύσεως νέας Στοάς Σήματος, η οποία θα λειτουργεί στην γαλλική γλώσσα.
----
Την Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014, θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο η Μεγάλη Συνέλευση της «Μεγάλης Στοάς των Διδασκάλων Τεκτόνων του Σήματος της Αγγλίας και Ουαλίας και των Υπερποντίων Αυτής Περιφερειών και Στοών». Θα παραστεί ο Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς του Σήματος, Σεβτ.Αδ. Α.Ι.Μ


Πηγή: http://www.markandmariner.gr/

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Η 82η εγκύκλιος του Μητροπολίτη Χαλκίδας για τον τεκτονισμό



(Σημ. Blog : Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα www.eviaportal.gr την εγκύκλιο που εξέδωσε ο Μητροπολίτης Χαλκίδας για τον Τεκτονισμό. )

Την 82η Εγκύκλιό του προς τον Ιερό Κλήρο και τον ευσεβή Λαό της Ιεράς Μητροπόλεώς απέστειλε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, η οποία αφορά στο ζήτημα του Τεκτονισμού. Ο Μητροπολίτης Χαλκίδας κ.κ. Χρυσόστομος.


Το περιεχόμενο της Εγκυκλίου έχει ως εξής:

«Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, δια της υπ’ αριθμ. 2950/28.3.2014 Σεπτής Εγκυκλίου Της, επανεβεβαίωσε την επισήμως εκπεφρασμένη πάλιν και πολλάκις κατά το παρελθόν (1933, 1970, 1972 και 1996) θέση Της, ότι η ιδιότητα του Ορθοδόξου Χριστιανού τυγχάνει ασυμβίβαστη προς αυτήν του Τέκτονος (Μασώνου).

Η Αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος καταδικάζει επισήμως τον Τεκτονισμό, θεωρώντας τον ως ένα συγκρητιστικό μυσταγωγικό θρησκευτικό σύστημα, ασυμβίβαστο, άκρως αντίθετο και ξένο προς το ήθος, την Πίστη και τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ενώ η ιδιότητα του Τέκτονος, υπό οποιαδήποτε μορφή, είναι ασυμβίβαστη προς την ιδιότητα του Χριστιανού, ως μέλος του Σώματος του Χριστού.

Η Ιερά Σύνοδος, ακόμη, ανανεώνει την διαβεβαίωσή Της προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα και πληροφορεί υπεύθυνα ότι, από τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, κανένας απολύτως δεν ανήκει στην Τεκτονική Στοά, ούτε διατηρεί οποιαδήποτε σχέση με τον Τεκτονισμό, ενώ κάθε αντίθετη διάδοση είναι ανυπόστατη και ψευδής, η οποία έχει σαν στόχο την πρόκληση συγχύσεως μεταξύ του ορθοδόξου πληρώματος και την φθορά της Εκκλησίας και του κύρους των Ποιμένων Της.

Γνωρίζοντάς σας όλα τα παραπάνω, παρακαλώ, τέλος, και προτρέπω, μετά πολλής ευθύνης, όσους πιθανώς διατηρούν την οποιαδήποτε σχέση με τον Τεκτονισμό, να επιστρέψουν στην επίγνωση της Αληθούς Πίστεως του Χριστού, αποκηρύσσοντας κάθε αλλότρια προς την ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας διδασκαλία.

Μετά πατρικών ευχών και αγάπης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ο Χαλκίδος Χρυσόστομος


Πηγή:http://www.eviaportal.gr

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Δράση της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος για συλλογή παιχνιδιών



Ξεκίνησε δράση της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος για συλλογή παιχνιδιών για τα παιδιά των τροφίμων των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα Θήβας, μετά από ιδέα της Σεπτής Στοάς Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αρ.144 .

πηγή: Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Η τελετή του ...καλαμποκιού


Για μια ακόμη χρονιά πραγματοποιήθηκε στις Βερμούδες η τελετή του κόκκου καλαμποκιού μια παράδοση που ξεκίνησε το 1816 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Το State House το οποίο είναι και το παλαιότερο κτήριο των Βερμούδων χτίστηκε το 1620 και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1816 από τη Γενική Συνέλευση  των Βερμούδων. Στη συνέχεια δόθηκε στην Στοά Bermuda no 200 (Μεγάλη Στοά της Σκωτίας) έναντι ενοικίου  ενός κόκκου καλαμποκιού το χρόνο.

Η παράδοση θέλει το διοικητή των Βερμούδων να πηγαίνει με άμαξα στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας Χάμιλτον   και να παραλαμβάνει από το Σεβάσμιο της Στοάς το ενοίκιο  (τον κόκκο καλαμποκιού) το οποίο του προσφέρεται επάνω σε ένα βελούδινο μαξιλάρι.







Οι Βερμούδες (Αγγλικά: Bermuda/Μπερμιούντα) είναι νησιωτική χώρα στον Ατλαντικό Ωκεανό, με έκταση 53 km² και πληθυσμό 67.837 κατοίκους, με βάση εκτιμήσεις του 2009. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Χάμιλτον. Είναι υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου.


Πηγή: Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων

Οι αδελφοί της πόλης Timaru της Νέας Ζηλανδίας γιόρτασαν την ANZAC DAY


Οι αδελφοί της πόλης Timaru της Νέας Ζηλανδίας γιόρτασαν στο Τεκτονικό Μέγαρο της οδού Maltby Ave την εθνική ημέρα μνήμης για τους πεσόντες Αυστραλούς  και Νεοζηλανδούς στα πεδία της μάχης.

Η ημέρα αυτή , γνωστή και ως ANZAC DAY από το  Australian and New Zealand Army Corps, αρχικά ήταν αφιερωμένη στα θύματα του εκστρατευτικού σώματος της Νέας Ζηλανδίας και της Αυστραλίας που πήραν μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ στη συνέχεια συμπεριέλαβε τα θύματα όλων των πολέμων στα οποία ενεπλάκησαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα δύο κράτη.


<< Είναι μια ημέρα αφιερωμένη στους στρατιώτες μας που έπεσαν στο πεδίο της μάχης . Πολλοί δε εξ αυτών ήταν αδέλφια μας>>  δήλωσε στην ομιλία του ο Επαρ.. Μεγ. Διδάσκαλος , αδ.   Ian Dryden. 

πηγή: Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Ενίσχυση νεαρού αθλητή από τη Στοά Elizabethan


Οι αδελφοί της Στοάς Elizabethan (Αγγλία) αποφάσισα να ενισχύσουν την προσπάθεια του νεαρού αθλητή του Tae Kwon Do , Ollie Cortel , ο οποίος θα εκπροσωπήσει την Αγγλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ITF εφήβων  που θα διεξαχθεί στην Ιταλία.

Οι αδελφοί συγκέντρωσαν το ποσό των 415 λιρών Αγγλίας  ποσό που θα καλύψει κάποια από τα έξοδα της αποστολής.

O Σεβάσμιος της Στοάς , αδ. Paul Mallon    δήλωσε ότι οι αδελφοί αποφάσισαν να βοηθήσουν αυτόν τον νεαρό αθλητή διότι αψηφά όλα τα στερεότυπα τα οποία συνήθως συνδέονται με τους νέους αυτής της ηλικίας. 

πηγή: Ελληικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Στα μονοπάτια του ΔΗΜΟΔΟΚΟΥ


Ο περιηγητής Δημόδοκος, ξέκλεψε λίγες ώρες από τις πασχαλινές του διακοπές και παρουσιάζει στους φίλους του Τεκτονισμού και της αναζήτησης την Ακρόπολη του αρχαίου Λεπρέου. 

Πρόκειται για έναν εξαιρετικού ενδιαφέροντος αρχαιολογικό χώρο αλλά και μοναδικής φυσικής ομορφιάς που θα πρέπει να επισκεφτείτε με την πρώτη ευκαιρία.

Πoυ; Χωριό Λέπρεο , Νομός Ηλείας

Απόσταση  :  300 χλμ από Αθήνα και 47 χλμ από Πύργο 

Από το χωριό Λέπρεο ξεκινά ανηφορικός δρόμος 2 χλμ  όπου μας οδηγεί στην αρχαία Ακρόπολη.



 Το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στον αρχαιολογικό χώρο

Η ακρόπολη του αρχαίου Λεπρέου βρίσκεται στις τελευταίες απολήξεις του όρου Μίνθη, βορείως του ποταμού Νέδα. Η μεγάλη στρατηγική της σημασία στην αρχαιότητα οφείλεται στην θέση της, αφού είχε τον έλεγχο των χερσαίων οδών που οδηγούσαν από την Μεσσηνία προς την Ηλεία και από το Ιόνιο προς την Αρκαδία.
Το 219 π.χ. το Λέπρεο παραδόθηκε αμάχητη στο βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Ε΄ και το 196 π.χ. εισήλθε ως ανεξάρτητο κράτος στην αχαϊκή συμπολιτεία. Από την κατάκτηση των ρωμαίων το 146 π.χ. αρχίζει η παρακμάζουσα πορεία της πόλης. Ίχνη κατοίκησης εντοπίζονται από την αρχαϊκή ως τη ρωμαϊκή περίοδο αλλά τα σωζόμενα κατάλοιπα ανήκουν στα ύστερα κλασσικά και κυρίως στα ελληνιστικά χρόνια. Το τείχος με περίμετρο περί τα 800 μέτρα και ανώτατο σωζόμενο ύψος 4.5 μέτρα διαθέτει πύργους και είναι κατασκευασμένο με πώρινους και ασβεστολιθικούς δόμους. Οι πρώτες έρευνες του Dorpfeld το 1891 και στη συνέχεια οι ανασκαφές του Knell το 1978 στο νότιο τμήμα της ακρόπολης αποκάλυψαν τον δωρικό περίπτερο ναό της Δήμητρας (6*11 κίονες) με το βωμό του, που χρονολογείται στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα π.χ.. Λείψανα της κάτω πόλης σώζονται στα νοτιοανατολικά της ακρόπολης.

Η συστηματική ανάδειξη της ακροπόλεως πραγματοποιήθηκε κατά τα έτη 2002-2003από την Ζ΄ εφορία προϊστορικών και κλασσικών αρχαιοτήτων.
 Η είσοδος της Οχύρωσης (1)
  Η είσοδος της Οχύρωσης (2)

Κτίσματα εντός της Ακροπόλεως 



Ο Ναός της Δήμητρας:


Γενική άποψη του Ναού
 Ο ναός της Δήμητρας είναι κτισμένος στο νότιο τμήμα της κλασικής ακρόπολης του αρχαίου Λεπρέου, πάνω σε ένα άνδηρο που βρίσκεται στο πιο χαμηλό σημείο αυτής και που εποπτεύει στα δυτικά τη θάλασσα, ενώ στα νότια και ανατολικά την κοιλάδα του ποταμού Νέδα και την οροσειρά με το ναό του Επικουρίου Απόλλωνα στις Βάσσες. Μνημονεύεται από τον Παυσανία, ο οποίος αναφέρει πως ήταν κτισμένος από ωμές πλίνθους και πως δεν είχε λατρευτικό άγαλμα.
Δυστυχώς η αλλοίωση του πωρόλιθου είναι μεγαλύτερη από αυτήν του μαρμάρου

 Ο ναός είναι δωρικός περίπτερος με 6 x 11 κίονες. Έχει πρόναο με κίονες εν παραστάσι, σηκό χωρίς εσωτερική κιονοστοιχία, ενώ δεν υπάρχει οπισθόδομος. Είναι κατασκευασμένος από κογχυλιάτη λίθο, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε και για τη νεώτερη φάση του τείχους της πόλης. Από το ναό σώζεται η ευθυντηρία της περίστασης, το θεμέλιο του σηκού και αρκετά αρχιτεκτονικά μέλη (σπόνδυλοι κιόνων, κιονόκρανα, τμήματα του θριγκού). Η είσοδος στο ναό γινόταν από τρία σκαλοπάτια. Οι σπόνδυλοι των κιόνων φέρουν είκοσι ραβδώσεις και μερικοί σώζουν ίχνη λευκού επιχρίσματος. Οι μετόπες ήταν ακόσμητες, ενώ η κεράμωση από πηλό.

 Στο εσωτερικό του σηκού έχουν αποκαλυφθεί θεμέλια που ανήκουν προφανώς σε παλαιότερο ναό. Σε απόσταση 7 μ. περίπου από την πρόσοψη του ναού έχει αποκαλυφθεί ορθογώνιο θεμέλιο διαστάσεων 4,90 x 1,46 μ., που είναι επίσης κατασκευασμένο από κογχυλιάτη λίθο και ανήκει προφανώς στο βωμό.

Μνημείο της φύσης που θυμίζει τη μεγάλη πυρκαγιά του 2007


 Η χρονολόγηση του ναού βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην αρχιτεκτονική του, καθώς δεν είναι γνωστά άλλα ευρήματα. Μπορεί να συγκριθεί με ναούς που βρίσκονται στη γειτονική περιοχή και συγκεκριμένα με το Μητρώο της Ολυμπίας και με το ναό στο Μάζι. Θα πρέπει να χρονολογηθεί στις πρώτες δεκαετίες του -4ου αιώνα.

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Δημόσια εμφάνιση Τεκτόνων στην Πάτρα!-Έδωσαν τρόφιμα και άλλα είδη στο ΔΩΣΕ ΤΟ ΠΑΡΩΝ




(Σημ.Blog: Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα http://www.dete.gr)


Το "παρών" στην κοινωνική και φιλανθρωπική πρωτοβουλία «Δώσε το Παρών», που διοργανώθηκε το περασμένο Σάββατο στην Πλατεία Γεωργίου έδωσαν και οι Τέκτονες της Πάτρας.

Ήταν η πρώτη φορά που οι «Τέκτονες» (ή κατά το «λαϊκότερο» Μασόνοι) όχι μόνο εμφανίζονται δημόσια αλλά «σφραγίζουν» την παρουσία τους επωνύμως με μία δωρεά, μία φιλανθρωπική κίνηση.

Συγκεκριμένα αντιπροσωπεία της Τεκτονικής Στοάς Φάρος, που έχει έδρα την Πάτρα, επισκέφτηκε τον χώρο συγκέντρωσης αγαθών στην Πλ. Γεωργίου και παρέδωσε μεγάλες ποσότητες τροφίμων, φαρμάκων και βιβλίων, που συγκεντρώσαν τα μέλη της το προηγούμενο διάστημα.Μάλιστα ανέφεραν στους υπεύθυνους του Δήμου Πατρέων, ότι οι Τέκτονες της Στοάς Φάρος θεωρούν χρέος τους να υποστηρίζουν, εκτός από τις δικές τους φιλανθρωπικές δράσεις και άλλες πρωτοβουλίες, σαν την συγκεκριμένη, που στόχο έχουν την ευαισθητοποίηση, την προσφορά και την κοινωνική αλληλεγγύη, ειδικά στις σημερινές δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε.

Είναι γνωστό ότι τέτοιες οργανώσεις περιβάλλονται από μία «ομερτά», έναν μυστικισμό και προκάλεσε εντύπωση σε πολλούς το γεγονός της δημόσιας παρουσίας Τεκτόνων (μελών Μασονικής Στοάς).

Πολλοί εκτιμούσαν πως από τη στιγμή που Τέκτονες της Πάτρας «ξεπέρασαν» και αυτό το «φράγμα», θα ξεκινήσουν την εντονότερη παρουσία τους στα «κοινά», δραστηριοποιούμενοι κυρίως σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις.
Προφανώς θέλησαν με αυτόν τον τρόπο να «περάσουν» το μήνυμα πως ο Τεκτονισμός είναι μία φιλανθρωπική οργάνωση που έχει στόχο την αλληλεγγύη και τον αλτρουισμό και όχι κάτι το οποίο θα πρέπει να «φοβάται» και να αντιμετωπίζει εχθρικά η κοινωνία.

Η Πάτρα «πρωτοπορεί»

Όπως είχαμε γράψει και στο παρελθόν, η Πάτρα είναι πόλη - πρωτοπόρος και στον Τεκτονισμό. Η πρώτη εμφάνισή τους καταγράφεται στις αρχές του 19ου αιώνα και η δραστηριότητά τους εντείνεται με την ίδρυση στην Πάτρα της τρίτης κατά σειρά τεκτονικής στοάς στην Ελλάδα το 1895. Από τότε έχουμε την συνεχή παρουσία τους στην Πάτρα με κάποιες βέβαια αναγκαστικές διακοπές. Η πρώτη πάντως ελληνόφωνη στοά που δημιουργήθηκε στην Πάτρα ήταν ο Αρχιμήδης, η τέταρτη κατά σειρά στοά της Ελλάδας με έτος ίδρυσης το 1863. Σύντομα όμως πρέπει να έγινε ανενεργή.. Μετά τον Αρχιμήδη ακολούθησε ο Αχαϊκός Αστήρ, με έτος ίδρυσης το 1889, ο οποίος όμως διαλύθηκε το 1893. Στη συνέχεια ακολούθησαν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Νοέμβριος 1895) με αριθμό ιδρύσεως 22 και ο Φάρος που ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα, το 1996. Ακόμη και σήμερα, επώνυμοι Πατρινοί από τον χώρο της επιστήμης, των επιχειρήσεων και της πολιτικής είναι Μασόνοι και τηρούν με ευλάβεια τα όσα προστάζει ο Τεκτονισμός. Συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις, σε συζητήσεις, σέβονται την ιεραρχία τους. Έχουν όλοι την στολή τους, και συμμετέχουν με συνέπεια στις τελετές, δράσεις και εκδηλώσεις τους.


Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ




Το Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων 
σας εύχεται 
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Μια συγκινητική ιστορία στα χρόνια της Κατοχής




(αναδημοσίευση από το http://tektonesagriniou.blogspot.gr)

Η συγκινητική ιστορία που ακολουθεί διαδραματίστηκε  στα χρόνια της Κατοχής,  στην ευρύτερη περιοχή του Αγρινίου και του Ξηρομέρου.

Την δημοσιεύουμε σήμερα με αφορμή την θλιβερή επέτειο της εκτέλεσης 120 συμπατριωτών μας από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Είναι ενδεικτικό παράδειγμα για την αδελφοσύνη που πρεσβεύει ο ο τεκτονισμός και η οποία είναι υπεράνω οποιασδήποτε πολιτικής ή θρησκευτικής ιδεολογίας. Δείχνει επίσης τους ισχυρούς δεσμούς που σφυρηλατούνται μεταξύ των τεκτόνων και την αδελφική αγάπη που τους ενώνει κάτω απο οιεσδήποτε συνθήκες.


Μια συγκινητική ιστορία στα χρόνια της Κατοχής

Βρισκόμαστε στα μαύρα χρόνια της Κατοχής. Τον Οκτώβριο του 1943, έφθασε στην Κατούνα, μια περίεργη οικογένεια, προερχόμενη από την Αθήνα. Με το τρένο έφθασαν μέχρι το Αγρίνιο και από εκεί με σούστα στην Κατούνα (σημαντικό χωριό ΒΔ του Αγρινίου).Επρόκειτο για οικογένεια Εβραίων, αποτελουμένη από τον μεγαλέμπορο και πολύγλωσσο Αλβέρτο Κούλια, τη μητέρα του και την αδελφή του.

Ο Αλβέρτος είχε γνωρίσει στην Αθήνα, τον επ' αδελφή γαμβρόν του Στάθη, Νίκο Γεωργακόπουλο. Φθά­νοντας στο Αγρίνιο ο Αλβέρτος και περιφερόμενος στην κεντρικήΠλα­τεία, για να βρει κάποιο μέσο να καταφύγει στα βουνά της σωτηρίας του, για καλή του τύχη, συνάντησε το φίλο του Νίκο Γεωργακόπουλο. Ο Νίκος ήταν απόλυτα ενήμερος με το έγκλημα των Γερ­μανών εις βάρος των Ισραηλιτών, για αυτό και η διάθεσίς του να μαςφανεί χρήσιμος ήταν περισσότερο από φιλική.

«Εχετε υπομονή 4-5 μέρες διότι η κατάστασις στα Βουνά με τους Γερμανούς και τους Αντάρτες, είναι πολύ άσχημη, εγώ θα παρακο­λουθώ, θα βλέπω και ανάλογα θααποφασίσουμε, μου φαίνεται ότι η καλύτερη λύσις θα είναι να σας στείλω στους κουνιάδους μου». Πράγ­ματι μετά 5-6 ημέρες, λέγει: «απεφάσισα να σας στείλω στο χωριό. «Μας νοικιάζει μια σούστα, μας δίδει και μια θερμή συστατική επιστολή, απευθυνομένη στους κουνιάδους του και σουρούπωμα φθάνουμε στην Κατούνα. Οι κουνιάδοι, το γένος Χρή­στου Σαμαντά, μας υπεδέχθησαν θερμότατα, μας φιλοξένησαν λίγες ημέρες στο σπίτι τους, μας υπέδειξαν και ενοικιάσαμε σπίτι και υπήρξαν οι φρουροί μας, όχι μόνον αυτοί αλλά και ολόκληρο το χωριό, κατά την δεκαεπτάμηναν παραμονή μας, στην ωραία μας Κατούνα».

Ο Στάθης προμήθευσε στον Αλ­βέρτο ένα γαϊδουράκι και ο Αλβέρτος, με το εμπορικό του δαιμόνιο, προσαρμόστησε αμέσως στη νέα κατάσταση, κάνοντας τον πλανόδιο έμπορο φρούτων και λαχανικών και προφανώς και των αρκετών εμπο­ρευμάτων (υφασμάτων), που κατόρ­θωσε να πάρει μαζί του φεύγοντας από την Αθήνα.' Οταν πιάσανε οι Γερμανοί το Στάθη, όπως ήταν επόμενο, ο Αλβέρτος ανησύχησε πολύ για το φίλο και ευεργέτη του. Αλλά και ο Αλβέρτος, ο μικρέμπορος «με το γαϊδουράκι», δεν ήταν ο οποιοσδήποτε, αφού όπωςαπεδείχθη είχε μεγάλες διασυνδέσεις.

Ευρι­σκόμενος ο Αλβέρτος προπολεμικά στη Γερμανία, εντάχθηκε σε κάποια τεκτονική Στοά Εφρόντισε, λοιπόν, να μάθει το όνομα του Γερμανού αξιωματικού, από τον οποίον εξηρτάτο η τύχη του Στάθη και διεπίστωσε ότι ήταν επίσης τέκτονας. Πληροφορηθείς το όνομα τον Γερμανού, με κίνδυνο της ζωής του, ήλθε στο Αγρίνιο και παρουσιάστηκε στο Γερμανό αξιωματικό, ο οποίος μόλις τον είδε κυριολεκτικά τα έχασε, αφού τον θυμήθηκε ως μέλος της Στοάς στην οποία ανήκε και αυτός. Ο Αλβέρτος του εξήγησε το σκοπό της επίσκεψής του και αξίωσε από τον Γερμανό να ελευθερώσει τον Στάθη. Ο αξιωματικός, αφού σκέφθηκε για λίγο, έδωσε εντολή τακτοποίησης των χαρτιών για ελευθέρωση τουΣτάθη. Αυτονόητο και ο Αλβέρτος επέστρεψε ελεύθερος στην Κατούνα.

Η ιδιότητα του τέκτονος εμέτρησε στον Γερμανό αξιωματικό, περισσότερο από την ιδιότητα του μέλους του Ναζιστικού Κόμματος και των όρκων πίστεως προς τον Χίτλερ.

Πάντως το διάβημα του Αλβέρτου, άκρως επικίνδυνο για τον ίδιο, υπήρξε συγκινητικό. 'Εχουμε ακούσει για παρεμβάσεις Ελλήνων, προκειμένου να σώσουν Εβραίους, αλλά παρέμβαση Εβραίου προς Γερμανούς για να σώσει 'Ελληνα, πρώτη φορά το μάθαινα.

Ένα μικρό μόνο δείγμα της αδελφοσύνης που πρεσβεύει ο τεκτονισμός και του ισχυρού δεσμού μεταξύ των μελών του.



(Πηγή : Περιοδικό «Ρίζα Αγρινίου»)

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ αρ. 880 - Φιλολογικό μνημόσυνο τη Δευτέρα του Πάσχα




Το ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ <ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ > πραγματοποιεί ,όπως καθε χρόνο, την Δευτερα του Πάσχα στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου των Φιλικών στη Ζακυνθο  Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία και φιλολογικό μνημόσυνο. Ομιλητής ο Κ.Νικιας Λούντζης Δικηγορος,Λογοτέχνης. Ωρα Θεία Λειτουργίας 09.00 Φιλολογικού μνημοσύνου 10.00

Μεγάλη Στοά του Σήματος της Ελλάδος


Το Σάββατο, 12 Απριλίου 2014, έγινε στο Helsiniki η Μεγάλη Συνέλευση της «Μεγάλης Στοάς του Σήματος της Φινλανδίας». Μετά από σχετική πρόσκληση, παρέστη ο Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς του Σήματος της ΕλλάδοςΣεβτ.Αδ. Αλέξανδρος-Ιωάννης Μπάσης. Παρέστη και ο Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς του Σήματος της Ελβετίας, καθώς και αντιπροσωπείες από τηνΜεγάλη Στοά της Σουηδίας και την Μεγάλη Στοά του Σήματος της Εσθονίας. Τέλος, παρέστη από τηνΓερμανία (Περιφερειακή της Αγγλίας), ο Περιφερειακός Μέγας Διδάσκαλος του Σήματος.


Πηγή: http://www.markandmariner.gr/MarkGr/2014.html

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

300 Χρόνια Στοά St Bride 118


Το Σάββατο 12 Απριλίου , τα μέλη της Στοάς St Bride της Μεγάλης Στοάς της Σκωτίας γιόρτασαν τα 300 χρόνια από την ίδρυση της Στοάς τους καθώς τα πρώτα πρακτικά της Στοάς έχουν ημερομηνία 12-4-1714 (Η Μεγάλη Στοά της Σκωτίας ιδρύεται το 1736).


Στην εκδήλωση παραβρέθηκε πλήθος αδελφών μετά των οικογενειών τους με επίσημο προσκεκλημένο το Μεγάλο Διδάσκαλο της Μεγάλης Στοάς της Σκωτίας.

πηγή: Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΕΠΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΠΛΑΤΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑ OSMAT RIFAT IBRAHIM


 (Σημ.: Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Στοάς ΠΛΑΤΩΝ αρ. 63 εν. Ανατολή Καβάλας)


vraveysi1Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου και Πρίγκιπας στην Τουρκία Osman Rifat Ibrahim επισκέφτηκε την Πέμπτη 23 και την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014 την πόλη της Καβάλας με την ιδιότητα του Ιδρυτή και Προέδρου του Βασιλικού Ινστιτούτου Μοχάμεντ Άλι (Royal Institute Mohamed Ali) για να βραβεύσει τα μέλη της Διοίκησης, τους δωρητές και τους εθελοντές δύο Ιδρυμάτων του Κέντρου Πρόνοιας Ανατολικής Μακεδονίας–Θράκης που βρίσκονται στην περιοχή, του Κέντρου Προστασίας του Παιδιού Καβάλας (πρώην Παιδόπολη «Άγιος Γεώργιος») και του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων Ελευθερουπόλεως.


Ο Πρίγκιπας Ibrahim είναι ένας από τους λίγους εν ζωή απογόνους του «πατέρα» της Σύγχρονης Αιγύπτου Μοχάμεντ Άλι ο οποίος, ως γνωστόν, γεννήθηκε και έζησε στην πόλη μας. Ο ισχυρός αυτός «δεσμός» της Βασιλικής Οικογένειας με την Καβάλα ήταν η αφορμή για την πρώτη αυτή αναγνωριστική επίσκεψη του Πρίγκιπα Ibrahim και η έναρξη της δραστηριοποίησης του Βασιλικού Ινστιτούτου Μοχάμεντ Άλι στην περιοχή μας, ενός Ιδρύματος που ως στόχο έχει την προώθηση του Πολιτισμού αλλά και της Φιλανθρωπίας.

Το βράδυ της Πέμπτης, 23 Ιανουαρίου 2014, ο Αδ.'. Ζήσης Βαπορίδης (Επιτ.'. Σεβ.'. της Σ.'. Στ.'. ΠΛΑΤΩΝ & 33°) συναντήθηκε με τον Πρίγκιπα Ibrahim μετά από αίτημα του πρώτου, με αφορμή την εργασία του ως ιστορικός–ερευνητής γύρω από τη ζωή και την κληρονομιά του Μοχάμεντ Άλι. Η συνάντηση έλαβε χώρα στο Imaret, το επιβλητικό μνημείο των 4.000 τμ που στα 1813 ο Μοχάμεντ Άλι «δώρισε» στην πόλη όπου γεννήθηκε και που σήμερα –υποδειγματικώς αναστηλωμένο– λειτουργεί ως πολυτελές ξενοδοχείο. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης αυτής, ο Αδ.'. Βαπορίδης είχε επιπλέον την ευκαιρία να τον ενημερώσει για το πλούσιο Πνευματικό αλλά και Φιλανθρωπικό έργο της Σ.'. Στ.'. ΠΛΑΤΩΝ και, μαζί με τους χαιρετισμούς του Σεβ.'. της Στ.'. Αδ.'. Κ.Κ., να του δωρίσει αναμνηστικό λεύκωμα. αλλά και να του επιδώσει τιμής ένεκεν το μετάλλιο της Στ.'. μας.

Το πρωί της Παρασκευής, 24 Ιανουαρίου 2014, ο Πρίγκιπας επισκέφτηκε την Οικία του Μοχάμεντ Άλι στη «μύτη» της Χερσονήσου της Παναγίας (σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο) αλλά και το άγαλμα του προγόνου του (έργο του μεγάλου Έλληνα γλύπτη Γεωργίου Δημητριάδη) που, από το 1934, κοσμεί την ομώνυμη πλατεία της «Παλιάς Πόλης». Στο πλαίσιο αυτής της επίσκεψης, βράβευσε τον Αδ.'. Ζήση Βαπορίδη, επιδίδοντάς του τιμητικό δίπλωμα και μετάλλιο τιμής για το ιδιαίτερα σημαντικό ερευνητικό του έργο, ενώ στο πρόσωπό του βράβευσε και τη Σ.'. Στ.'. ΠΛΑΤΩΝ για το πλούσιο φιλανθρωπικό της έργο, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν είναι Τεκτ.'.!

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι τον Πρίγκιπα, στο σύντομο αυτό ταξίδι του στην Καβάλα, συνόδευε ο Γεώργιος Δ. Νικολαΐδης, Αντιπρόσωπος στην Ελλάδα του Βασιλικού Ινστιτούτου Μοχάμεντ Άλι.


ΛΕΖΑΝΤΕΣ
Νο1  Καβάλα, Imaret, Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2014: Ο Αδ.'. Ζήσης Βαπορίδης επιδίδει τιμής ένεκεν στον Πρίγκιπα Osman Rifat Ibrahim το μετάλλιο της Σ.'. Στ.'. ΠΛΑΤΩΝ Αρ.'. 63 Εν Αν.'. Καβάλας

Νο2  Καβάλα, Οικία–Μουσείο Μοχάμεντ Άλι, Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014: Ο Πρίγκιπας Osman Rifat Ibrahim βραβεύει τον Αδ.'. Ζήση Βαπορίδη τόσο ως ιστορικό–ερευνητή με σημαντική συνεισφορά στην ανάδειξη της κληρονομιάς του Ιδρυτή της Σύγχρονης Αιγύπτου Μοχάμεντ Άλι όσο και ως εκπρόσωπο της Σ.'. Στ.'. ΠΛΑΤΩΝ Αρ.'. 63 Εν Αν.'. Καβάλας


Πηγή:http://www.platonlodge.gr/

Δωρεά της Στοάς Loyalty


Τα μέλη της Στοάς  Loyalty  (Marlborough της Αγγλίας) προσέφεραν το ποσό των 500 λιρών στο σπίτι προστασίας και εξυπηρέτησης ηλικιωμένων Wiltshire Bobby Van Trust.

πηγή: Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων

Επαρχιακή Μεγάλη Στοά του Linlithgowshire


Η Επαρχιακή Μεγάλη Στοά του Linlithgowshire της Αγγλίας γιόρτασε το Σάββατο 29 Μαρτίου τη λήξη της περιόδου συγκέντρωσης κεφαλαίων για φιλανθρωπίες. Οι αδελφοί από τις 19 Στοές που αποτελούν την Επαρχιακή Μεγάλη Στοά  του  Linlithgowshire κατάφεραν και συγκέντρωσαν το ποσό των 25.840 λιρών Αγγλίας. Μετά το πέρας της εκδήλωσης παρωθήθηκε στο ίδρυμα Marie Curie Cancer Care το ποσό των 1360 λιρών . 

Πηγή : Ελληνικό Πρακτορείο Τεκτονικών Ειδήσεων

Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Jean- Claude Bousquet - Η ΜΑΣΟΝΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (ομιλία συνεδρίου 10-06-2006)



Πριν από μερικά χρόνια, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο εξωτερικό περνώντας μπροστά από κάποια κτίρια κτισμένα σε ρυθμό κάπως αυστηρό και επιτηδευμένο, άκουσα κατάπληκτος την παρατήρηση ενός από τους επισκέπτες: «πόσο αυτή η σύγχρονη αρχιτεκτονική χάνει γρήγορα την αξία της!»

            Η παρατήρηση αυτή είναι συζητήσιμη. Υπάρχει μια σύγχρονη αρχιτεκτονική που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί λιγότερο ευάλωτη στις ιδιομορφίες των καιρών. Θα πρέπει ωστόσο να παραδεχθούμε ότι η σύγκρισή της με τους αρχαίους ελληνικούς και τους χριστιανικούς καθεδρικούς ναούς είναι συντριπτική. Κι όμως αυτά τα μνημεία υπήρξαν για την εποχή τους νεωτεριστικά. Ποια παράξενη ιδιότητα τα έσωσε από  την κοινή φθορά; Η ποιότητα των υλικών; Η αρμονία των αναλογιών; Η τέλεια εναρμόνισή τους με το περιβάλλον; Και απ’ όλα αυτά προφανώς, μα και κάτι άλλο επίσης. Ένα άλλο στοιχείο που είναι δύσκολο να το προσδιορίσει κανείς, και με την πιο απλή λέξη θα ονομάζαμε συνάντηση· συνάντηση ενός βασικού και συνάμα απροσδιόριστου στοιχείου, που εδραιώνει τον άνθρωπο- και συγχρόνως τον υπερβαίνει.

Αυτό που ισχύει επίσης για την αρχιτεκτονική, ισχύει επίσης για τη σκέψη, τις ιδέες και τους θεσμούς που τις υπερασπίζονται. Και αυτές έχουν δεχθεί το πλήγμα του χρόνου. Πολιτικά κόμματα, φιλοσοφικά ρεύματα, καλλιτεχνικές τάσεις και σχολές, οικονομικά συστήματα, συντάγματα και νόμοι, πολλές φορές μάλιστα και επιστημονικές θεωρίες αναμείχτηκαν μέσα στον «κοινό λάκκο του χρόνου» , όπως έλεγε και ο Brassens. Μέσα στη γενική σφαγή, οι θεσμοί που κατόρθωσαν να διαβούν την καμπή του αιώνα μετριούνται στα δάχτυλα των δυο χεριών· ίσως μάλιστα και το ένα μόνο χέρι να αρκεί.

            Ως εκ τούτου, αφού οι ίδιες αιτίες δημιουργούν τα ανάλογα αποτελέσματα, γιατί να μη θεωρήσουμε ότι και αυτή η μακροβιότητα είναι αποτέλεσμα μιας συνάντησης, μιας σύμπτωσης ανάμεσα σ’ αυτό που εδραιώνει τον άνθρωπο και σ’ αυτό που τον υπερβαίνει. Η ερώτηση λοιπόν γίνεται δισδιάστατη: τι είναι αυτό που εδραιώνει τον άνθρωπο; Τι είναι αυτό που τον υπερβαίνει;

             Η πρώτη ερώτηση έχει μια απλή απάντηση: αυτό που εδραιώνει τον άνθρωπο είναι η λογική. Όχι μόνο η αίσθηση που τη μοιράζεται από κοινού με τα άλλα όντα, αλλά η λογική, δηλαδή η ικανότητα να αντιλαμβάνεται τον κόσμο σαν ένα σύνολο που διέπεται από συνάφεια, από το οποίο σύνολο απορρέουν νόμοι και τους οποίους μπορεί να εφαρμόζει. Αυτό ακριβώς συνέβη, την ημέρα που ένα τετράποδο ανάμεσα σε πολλά άλλα είχε την παράξενη ιδέα να γίνει δίποδο, με αποτέλεσμα η νέα αυτή στάση του κρανίου του να του επιτρέπει να αποκτήσει έναν δεύτερο εγκέφαλο, και το ώθησε να περάσει από την ησυχία του ενστίκτου του στην ανησυχία του πεπρωμένου.

            Αυτές οι τελευταίες λέξεις απαντούν εν μέρει στην άλλη ερώτηση. Τι είναι στην πραγματικότητα αυτό που υπερβαίνει τον άνθρωπο, αν όχι αυτή η αντιπαράθεσή του, σώμα με σώμα με το πεπρωμένο, αυτή η αναμέτρηση, χαμένη εξ αρχής, που ωστόσο φανερώνει το μεγαλείο ενός Προμηθέα και την αξιοπρέπεια ενός Σίσυφου; «Ένας σπινθήρας που ενυπάρχει πάντα μέσα στον ανθρώπινο πυρόλιθο», όπως με θαυμάσιο τρόπο εκφράζει ο Saint John Perse. Αυτό το ακαθόριστο στοιχείο μπορεί να ονομαστεί- για να έρθουμε στην ουσία του πράγματος και να το δεχτούμε βάσει αποδείξεων- η πνευματικότητα. Αυτή θα μπορούσε να αποδείξει ότι κάποιοι άνθρωποι έκτισαν καθεδρικούς ναούς· ότι άλλοι, με ανείπωτες συνέπειες, μετέφεραν μέσα σ’ ερήμους και πάνω σε κορυφές τα υλικά απίθανων πυραμίδων, κι ότι άλλοι τέλος, σαν μια άλλη μαρτυρία – που είναι ωστόσο όμοια- συνέλεξαν κι εφάρμοσαν θρησκευτικούς κανόνες και θεσμούς.

            Ο θεσμός. Εδώ βρίσκεται το νήμα που καθοδηγεί τη μασονική πορεία. Και είναι σαφώς καθοδηγητική η πορεία, αφού συνταιριάζει τις βασικές αξίες που μόλις διευκρινίσαμε. Οι θεσμοί μας διέπονται πάντα από μια βαθειά πνευματικότητα. Ωστόσο δεν πρόκειται για μια υπερφυσική πνευματικότητα με την κοινή έννοια του όρου, αλλά για μια πνευματικότητα που έχει τις ρίζες της στη γη, στην καρδιά της ζωής, στο κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης, δηλαδή τη λογική. Λογική και πνευματικότητα είναι για μας στοιχεία αναπόσπαστα. Αφού λοιπόν το θέμα αυτής της εισαγωγής είναι η συνάντηση, μου φαίνεται σωστό να επεκτείνω την ιδέα και να ερευνήσω το σημείο συνάντησης αυτής της λογικής και αυτής της πνευματικότητας.
                                               
Η μασονική πορεία στηρίζεται στη λογική· αυτό είναι εύκολο να το διαπιστώσει κανείς, αρκεί να συνειδητοποιήσει τη διττή της κληρονομιά. Κατ’ αρχήν έλκει τις ρίζες της από αυτούς που οικοδόμησαν τους καθεδρικούς ναούς και είναι προφανές ότι είναι αδύνατο να οικοδομήσει κανείς δίχως σχέδιο και κατά συνέπεια δίχως συλλογισμό· και κατά δεύτερο λόγο απορρέει από τη θεωρητική φραμασονία η οποία, ως γνωστό, έχει σχέση με την φιλοσοφική σκέψη του 18ου αιώνα (εποχή του Διαφωτισμού). Κοινός στόχος της φιλοσοφικής αυτής τάσης ήταν η πάλη ενάντια στην άγνοια, το φανατισμό και τη δεισιδαιμονία: και τέτοιοι αγώνες πραγματοποιούνται με μόνο οδηγό τη λογική.

Ωστόσο θα πρέπει να προχωρήσει κανείς πιο μακριά, διότι η λογική θα μπορούσε να ηχήσει σαν ένας όρος χωρίς νόημα μέσα σε μια κοινωνία που δεν διακατέχεται από την έννοια της αίσθησης. Για το λόγο αυτό η μασονία, που ως γνωστό, δεν επιβάλει κανένα δόγμα, καμία θεωρία, καμία ιδεολογία, στηρίζεται σ’ ένα αξίωμα, αυτό της αίσθησης, της σημασίας του κόσμου και της ζωής.

Και θα ήθελα να σημειώσω εδώ ότι η λέξη αξίωμα δεν έχει εδώ μεταφορική έννοια, αλλά χρησιμοποιείται με την κύρια σημασία της, δηλαδή τη γεωμετρική. Το αξίωμα ορίζεται πράγματι σαν μια βασική αρχή, η οποία ωστόσο δεν μπορεί να επαληθευτεί και αποδεικνύεται μόνον από τις συνέπειες που προκαλεί, και οι οποίες δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς αυτή τη βασική αρχή. Το καλύτερο παράδειγμα είναι το αξίωμα του Ευκλείδη: από ένα σημείο, ενταγμένο μέσα σ’ ένα σχέδιο, δε μπορούμε να χαράξουμε παρά μόνο μια γραμμή παράλληλη προς μια ευθεία. Αυτό είναι προφανές, αρκεί ένα φύλλο χαρτιού για να το διαπιστώσει κανείς, ωστόσο καμία απόδοση δεν έχει ποτέ δοθεί. Παρ’ όλα αυτά, ένα ολόκληρο σκέλος της γεωμετρίας, που ονομάστηκε ευκλείδειος γεωμετρία, στηρίζεται πάνω σ’ αυτό το θεώρημα.

Το ερώτημα της αίσθησης (αντίληψης) απορρέει από μια ανάλογη συλλογιστική. Κανείς ποτέ δεν απέδειξε ότι η ζωή έχει κάποιο νόημα, και πολύ φοβάμαι ότι κανείς δεν θα το αποδείξει ποτέ. Όμως στην αντίθετη περίπτωση κάθε ενέργειά μας θα απέβαινε μάταιη και φυσικά μάταιη θα ήταν και η πορεία της μασονίας.

Εάν λοιπόν δεχτούμε αυτό το αξίωμα της αίσθησης- δηλαδή της ικανότητας να αντιλαμβανόμαστε μέσω των αισθήσεων – καταλήγουμε σε δυο συνέπειες – σε δυο πορίσματα, για να παραμείνουμε στο χώρο της γεωμετρίας: την έννοια της τάξης και τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος.

Η μασονία εντάσσεται στην αρχαιότατη κατηγορία των μυστικιστικών ταγμάτων. Αυτές οι λέξεις ηχούν βαριά. Ο φιλόσοφος Karl Jaspers, ο οποίος δε φαίνεται να υπήρξε μασόνος, απέδωσε μια σκέψη του με λέξεις που μπορούν να εκφράσουν την άποψή μας: «εάν δε θέλουμε να διασκορπιστεί η ζωή μας, θα πρέπει να την εντάξουμε μέσα σε μια τάξη πραγμάτων».

Αυτή η τάξη πραγμάτων είναι κατ’ αρχήν κοσμική. Ο ελληνικός όρος κόσμος σήμαινε αρχικά αρμονία, κάλλος, απ’ όπου προέρχεται και ο σημερινός όρος καλλυντικός. Και έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι ο λατινικός όρος mundu σήμαινε αρχικά ένα μικρό κουτί όπου η νύφη έκρυβε τα πιο ακριβά κοσμήματα που της είχαν χαρίσει. Αυτή η παράλληλη εξέλιξη της έννοιας του κάλλους και της έννοιας του κόσμου δεν είναι βέβαια απλή σύμπτωση.

Η ιδέα στην οποία κατέληξαν οι Έλληνες φιλόσοφοι, και ιδιαίτερα ο Πλάτων, είναι ότι ο άνθρωπος οφείλει να προσαρμόζει τη συμπεριφορά του στην πορεία που του υποδεικνύει το σύμπαν: την εξέλιξη από το πρωταρχικό χάος στην τάξη, την αρμονία. Οι σύγχρονοι διανοητές έχουν, εξάλλου, επεκτείνει αυτή την παρατήρηση όπως ο Einstein που μιλά για την «ύψιστη τάξη που θα μπορούσε να απορρεύσει από ένα διαρκές χάος». Αλλά και πριν από τον Einstein η φραμασονία του Τυπικού της Σκωτίας (Τυπικόν Σκωτίας Παλαιόν και Αποδεκτόν) είχε υιοθετήσει το ρητό: “ordo ab chao” (τάξις απορρέουσα εκ του χάους). Αυτή η ιδέα εξηγεί την παρουσία πολλών κοσμικών συμβόλων μέσα στους ναούς μας.

            Έχουμε εδώ μια απάντηση που εξηγεί την τάση που εκφράζουν οι δυτικές μας κοινωνίες και που αφορά στην απόρριψη κάθε μορφής εξουσίας και πειθαρχίας. Για τον άνθρωπο που επιτυγχάνει να εναρμονίσει τη συμπεριφορά του με αυτό που θεωρεί ως φυσική τάξη πραγμάτων μέσα στον κόσμο (να εντάξει δηλαδή τον εαυτό του μέσα στο σύστημα) ο κανόνας που ακολουθεί δεν είναι πλέον απόρροια μιας εξωτερικής δύναμης που τον υποχρεώνει να ενταχθεί αλλά η κατάληξη μιας εσωτερικής διεργασίας και προσωπικής αναζήτησης. Είναι αυτό που εννοούσε ο ιερός Αυγουστίνος με τη φράση «αγάπα και πράξε αυτό που επιθυμείς», ρήση που επαναλαμβάνει ο Rabelais στην abbaye de Thélème (κοινόβιο του Θελήματος). Η πιο σημαντική λέξη σ’ αυτή τη φράση είναι ο σύνδεσμος «και»: πέρα από ένας απλός συμπλεκτικός σύνδεσμος, η λέξη αυτή συνοψίζει τη διεργασία του ανθρώπου να ενταχθεί στην έννοια της αγάπης που θα τον οδηγήσει στην αληθινή ελευθερία, αυτή που πηγάζει από τη συνειδητή γνώση, είναι δηλαδή στην κυριολεξία η έκφραση του ανθρώπου που δρα «εν γνώσει του».

            Στη συνέχεια ένα δεύτερο πόρισμα εξάγεται: η σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Το γεγονός ότι η έννοια της τάξης ενυπάρχει στο σύμπαν και το γεγονός ότι αυτό το σύμπαν έχει κάποιο νόημα δεν είναι τυχαίο. Θα ήταν αφελές να εξαρτήσουμε το κάθε γεγονός από κάποια αιτία, εκτός βέβαια από εκείνο το γεγονός που είναι η απαρχή όλων των άλλων.

            Ενώ όμως οι άνθρωποι εύκολα αποδέχτηκαν την έννοια της τάξης, στο θέμα του συσχετισμού αιτίας- αποτελέσματος πολύ γρήγορα βρέθηκαν αντιμέτωποι με διαφορετικές απόψεις, ιδιαίτερα στους κόλπους της μασονίας, όπως και σε άλλους χώρους, διαφορές που συχνά κατέληξαν σε αντιπαραθέσεις, ακόμη και συγκρούσεις.

            Για ν’ αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αυτές τις διαφορές μερικές μασονικές οργανώσεις συναντήθηκαν το 1875 στο Convent de Lausanne (Γενική Συνέλευση των Μασόνων στη Λοζάνη) όπου και υιοθέτησαν μια φόρμουλα αρκετά γενική και ικανή να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες συνειδήσεις: «Η φραμασονία αναγνωρίζει επισήμως την ύπαρξη μιας δημιουργικής αρχής με την επωνυμία Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος».
            Η Μεγάλη Στοά της Γαλλίας, σε αντίθεση με άλλα μασονικά σχήματα, παρέμεινε πιστή σ’ αυτή την αρχή η οποία επισημαίνεται μέσα στα θεμελιώδη κείμενα και διακατέχει το Τυπικόν Σκωτίας Παλαιόν και Αποδεκτόν. Η αρχή αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της δεϊστικής προοπτικής και όχι της θεϊστικής.[1]
           

Μερικοί φραμασόνοι αμφισβητούν αυτούς τους όρους γιατί διακρίνουν σ’ αυτούς κάποια κατάλοιπα δογματισμού. Ωστόσο οι φόβοι τους αυτοί είναι αβάσιμοι, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον όρο ντεϊσμός. Θα αρκούσε να ανατρέξουμε σ’ ένα ετυμολογικό λεξικό για να διαπιστώσουμε ότι η λέξη dieu (Θεός) προέρχεται από ινδοευρωπαϊκή ρίζα και σημαίνει αυτό που λάμπει, δηλαδή το φως. Η λέξη αυτή απέκτησε δογματική διάσταση από τη στιγμή που εντάχθηκε στο λεξιλόγιο των θεσμοθετημένων θρησκειών. Εξάλλου θα πρέπει να επιμείνουμε στη διάκριση ανάμεσα στον όρο ντεϊσμός και τον όρο θεϊσμός που προαναφέραμε : ο θεϊσμός δέχεται την ύπαρξη ενός dieu personnel (θεού υποστατικού) και του αναγνωρίζει κάποιες ιδιότητες όπως η καλοσύνη, η ευσπλαχνία και λοιπά. Όπως αποδεικνύει ο André Comte- Sponville, ο θεϊσμός στηρίζεται στην ουσία του Θεού, ενώ ο ντεϊσμός δέχεται μόνον την ύπαρξη του Θεού. Ως εκ τούτου, ο πρώτος όρος (θεϊσμός) εντάσσεται στο χώρο της αποκάλυψης (αλλιώς πώς θα μπορούσε κανείς να γνωρίσει τις ιδιότητές του;) ενώ ο δεύτερος όρος (ντεϊσμός) στηρίζεται στη λογική, στοιχείο που δικαιολογεί την αναφορά μας σ’ αυτή εδώ την παρουσίαση. 

            Πράγματι η λογική μας οδηγεί στη διαπίστωση ότι κάθε φαινόμενο έχει ως απαρχή του μια αιτία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την παρούσα τάξη μέσα στο σύμπαν· αυτό μας οδηγεί να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη μιας δημιουργικής αρχής. Αλλά ο ντεϊσμός δε διαφέρει από το θεϊσμό μόνο στο επίπεδο της διεργασίας της σκέψης αλλά διαφοροποιείται και ως προς τις συνέπειές της, διότι η αρχή αυτή ορίζεται ως δημιουργική και όχι ως οργανωτική.

            Ήδη από το 19ο αιώνα, και ιδιαίτερα μετά τον Bacon και τον Locke, οι Άγγλοι φιλόσοφοι ανέπτυξαν πάνω στο θέμα αυτό μια θεωρία της βούλησης: «ένας από τους σκοπούς της ήταν να δικαιολογήσει τη δημοκρατική θεωρία της κοινωνίας, ιδέα που στηρίζεται, όπως αναφέρει ο Pierre Boutin, στο ότι η πολιτική τάξη δεν πηγάζει από τη θεία βούληση». Οι φιλόσοφοι αυτοί, χωρίς να αρνιούνται ότι η δημιουργία του κόσμου είναι έργο του Θεού, διευκρινίζουν ότι η έννοια της δημιουργίας πρέπει να διαχωρίζεται από την έννοια της λειτουργίας. Η διάστασή τους αυτή δεν ερχόταν σε αντίθεση με τη θρησκευτική άποψη της εποχής τους η οποία εμπιστευόταν στους ανθρώπους την οργάνωση του κόσμου. Στη συνέχεια, ο Désaguliers, ο οποίος μάλιστα με τη συμμετοχή του στα Συντάγματα του Anderson, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην εξάπλωση της θεωρητικής φραμασονίας, θα επαναλάβει αυτές τις θέσεις, όπου αναφέρει την έννοια της Δημιουργικής Αρχής.

            Ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος παρουσιάζεται εδώ σαν ένα τριπλό σύμβολο: αίσθησης, ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Ένα σύμβολο αίσθησης με το οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο αφού είναι ένας αρχιτέκτων ο οποίος κατέχει ένα σχέδιο· ένα σύμβολο ελευθερίας, διότι η έννοια της αρχής που προέρχεται από τη διεργασία του λογικού νου-και δεν είναι απόρροια μιας αποκάλυψης-καθιστά τον άνθρωπο υπεύθυνο της προσωπικής του αναζήτησης. Τέλος σύμβολο αξιοπρέπειας διότι ο μοναδικός δημιουργικός χαρακτήρας της αρχής αυτής καθιστά τον άνθρωπο υπεύθυνο για την οργάνωση του κόσμου και τον ορίζει συνεχιστή του αρχικού έργου.

            Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι αυτή η μασονική διάσταση που στηρίζεται στη λογική είναι μια διάσταση ανοίγματος και δε θα μπορούσε να ενταχθεί σε κανένα απολύτως σύστημα, ούτε ακόμη τον ίδιο τον ορθολογισμό. Με τρόπο λοιπόν φυσικό και σχεδόν αναγκαίο οδηγούμαστε στην έννοια της συνάντησης που προσδιορίσαμε πριν λίγο.

 Δυο συγγραφείς αναφέρουν αυτή τη μετάβαση-αυτό το «πέρασμα» από τη μια διεργασία στην άλλη –και η άποψή τους έχει ιδιαίτερη βαρύτητα αφού εκφράζεται σε διαφορετικές εποχές. Για τον Pascal «η τελευταία διεργασία της λογικής καταλήγει στην αποδοχή ότι υπάρχουν άπειρα πράγματα που την υπερβαίνουν». Και ο Βachelard προσθέτει ότι «δεν πρέπει να διαχωριστούμε σε όντα που με βάση τη λογική αναζητούμε έννοιες σε χώρους που άπτονται της λογικής, και σε όντα που αναζητούμε το όν του φωτός που ενυπάρχει μέσα μας».
            Αυτή τη συνένωση των δυο διεργασιών, η φραμασονία την πραγματοποίησε σε δυο φάσεις, δε θεωρώ όμως απαραίτητο να εκθέσω εδώ τα βασικά της στοιχεία.

            Απέχουμε πολύ από το να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τις απαρχές της φραμασονίας που επονομάζεται ενεργητική. Ωστόσο μπορούμε με βεβαιότητα να υποστηρίξουμε ότι γεννήθηκε μέσα στα εργοτάξια των καθεδρικών ναών: είναι υπόθεση των οικοδόμων.

            Και φυσικά όχι οποιονδήποτε οικοδόμων! Μπορεί εύκολα να αναλογιστεί κανείς πως μέσα στον πυρετό αυτού του εργοταξίου, μέσα στην ανάταση ψυχής που καλλιεργούσε η θρησκευτική πίστη κατά τον Μεσαίωνα, οι εργάτες δεν ήταν δυνατόν να θεωρήσουν την εργασία τους, αυτό το σμίλευμα του ιερού στοιχείου, σαν ένα απλό τρόπο για να κερδίσουν το ψωμί τους, εκτός κι αν προσδώσουμε σ’ αυτή την έννοια ένα ιδιαίτερο νόημα, διαφορετικό από την τρέχουσα σημασία του. Το επάγγελμα, η εργασία είχαν φορτιστεί εκείνη την εποχή με μια ιδιαίτερη σημασία· πέρα από το απλό νόημά της η εργασία αναδεικνυόταν ως φορέας μιας πνευματικής δημιουργίας. Η φραμασονία παρουσιάζεται λοιπόν σαν η πρώτη απόπειρα της συμφιλίωσης του ανθρώπου με την έννοια της εργασίας, διαχωρίζοντάς την έτσι από την έννοια της τιμωρίας που είχε επιβάλλει η αρχαία κατάρα.

            Έτσι λοιπόν, δυο ιδέες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, άρχισαν σιγά-σιγά να εδραιώνονται. Η πρώτη ιδέα ήταν ότι θεωρούσαν την αρχιτεκτονική όχι μια απλή τεχνική, αλλά την πλέον ολοκληρωμένη απ’ όλες τις τέχνες. Ένας Ρωμαίος αρχιτέκτονας, ο Vitruvins, είχε αναπτύξει αυτή την άποψη στην πραγματεία του “De architectura” (Περί αρχιτεκτονικής). Εντάσσοντας ελεύθερες τέχνες (γλυπτική, ζωγραφική) στο χώρο της αρχιτεκτονικής, ήθελε να υπογραμμίσει τη σημαντική αξία του κοσμικού συμβολισμού που απορρέει από τη σχέση αυτή. Τα κείμενα, γνωστά με τον όρο «παλαιά καθήκοντα» εξέφρασαν το ίδιο αυτό πνεύμα εξυμνώντας το έργο των οικοδόμων και υπογραμμίζοντας τις σολομωνικές ρίζες της γοτθικής τέχνης: έτσι εξασφαλιζόταν η συνέχεια ανάμεσα στους καθεδρικούς ναούς και το ναό του Σολομώντα. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική θα μπορούσαμε να εντάξουμε τα “Status shaw” του 1598, όπου η μελέτη του αρχιτεκτονικού συμβολισμού συμπλήρωνε την μόρφωση των μαθητευόμενων και των συντρόφων τους, σηματοδοτώντας με αυτόν τον τρόπο μια αποφασιστική τάση στην ιστορία της φραμασονίας.

            Μια δεύτερη ιδέα, εξίσου σημαντική, είναι εύθραυστη έννοια της ταύτισης ανάμεσα στην πέτρα και στον τεχνίτη που τη σμιλεύει, ανάμεσα στο έργο και τον εργάτη. Ο Valéry, το εξέφρασε επιγραμματικά μέσα από τη σκέψη του αρχιτέκτονα Ευπαλίνου: «με το να οικοδομώ, νομίζω ότι έχω οικοδομήσει τον ίδιο μου τον εαυτό». Εάν ο Valéry ήταν ένας από εμάς, θα είχε ανακαλύψει την ιδέα αυτή μέσα σ’ ένα από τα τυπικά της οργάνωσής μας που μας ζητά να μη λησμονούμε ότι είμαστε η ύλη αλλά συγχρόνως και ο εργάτης του Ναού. Για το λόγο αυτό βρίσκουμε μέσα στο Ναό εργαλεία που έχουν συμβολικό χαρακτήρα. Κατά το Μεσαίωνα ο πραγματικός καθεδρικός ναός που έπρεπε να οικοδομηθεί ήταν ο ίδιος ο άνθρωπος· στη σημερινή εποχή ο πραγματικός ναός που πρέπει και πάλι να οικοδομηθεί είναι ο άνθρωπος. Εδώ και τώρα πρέπει να επιχειρήσουμε να ολοκληρώσουμε αυτό το καθήκον.

            Η δεύτερη φάση, όπως αναφέραμε, είναι η θεωρητική φραμασονία. Το μεγάλο αυτό κίνημα του 18ου αιώνα συνέβαλε ώστε η έννοια της μασονίας να περάσει από το συμβολισμό του επαγγέλματος στο συμβολισμό της πνευματικότητας.

            Δεχόμαστε ότι οι ενεργητικοί οικοδόμοι, που τους χαρακτήριζε αναμφισβήτητα ένα βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα, δεν είχαν νιώσει την ανάγκη να αναπτύξουν μια τέτοια πνευματικότητα. Κατά το 18ο αιώνα όμως η φραμασονία θα πάρει τις αποστάσεις της –χωρίς ωστόσο να αντιμάχεται-τόσο από το επάγγελμα του οικοδόμου, αφού αριθμεί όλο και λιγότερους ενεργητικούς οικοδόμους στους κόλπους της, όσο και από τη θρησκεία. Έρχεται λοιπόν τώρα να προστεθεί ένας τρίτος βαθμός, ο βαθμός των Διδασκάλων (Μάγιστρων) και ο μύθος του Hiram, βασικό στοιχείο του τυπικού μας.

            Έτσι, από την έννοια της λογικής που αποτελεί βασικό στοιχείο των οικοδόμων, περάσαμε σταδιακά στην αναζήτηση του Όντος του Φωτός που αναφέρει ο Bachelard.

            Είναι ωστόσο αλήθεια-κι αυτό θα μπορούσε να αιτιολογήσει μερικές αποσιωπήσεις-ότι είναι δύσκολο να οριστεί αυτή η πνευματικότητα, και η ασάφεια που τη διακρίνει περικλείει κινδύνους. Ο ίδιος όμως αυτός ο κίνδυνος δεν ενυπάρχει σ’ όλες τις βασικές έννοιες; Μήπως είναι αλήθεια πιο εύκολο να ορίσουμε την έννοια της ελευθερίας ή της ισότητας; Ένας αποτελεσματικός τρόπος θα ήταν να αντιπαραθέσουμε την ακριβώς αντίθετη έννοια, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο υλισμός. Υλισμός που όμως δεν ερμηνεύεται ως μια υπερβολική προσκόλληση στα αγαθά αυτού του κόσμου αλλά θεωρία που σηματοδοτεί ένα φιλοσοφικό σύστημα που διακηρύσσει τον πρωταρχικό ρόλο της ύλης και που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν αυτόνομες πνευματικές οντότητες (ανεξάρτητες δηλαδή από αυτήν). Όπως πολύ σοφά αναφέρει ο André Comte- Sponville, εκεί όπου ο ιδεαλιστής θα έλεγε: «έχω ένα σώμα», ο υλιστής θα απαντήσει:  «είμαι ένα σώμα».

Χωρίς να υπεισέλθουμε σε καταστάσεις που εξαρτώνται από τη συνείδηση του κάθε ανθρώπου, η φραμασονία θεωρεί ότι υπάρχουν στον άνθρωπο διάφορες δυνάμεις και συχνά αντίθετες, όπως υπάρχει επίσης και η ικανότητα του ανθρώπου να υπερβαίνει τον εαυτό του, και αυτή είναι μια ικανότητα εσωτερικής απελευθέρωσης που ενισχύεται από τη διάθεσή του να μυηθεί. Από τη διάσταση αυτή απορρέει η άρνηση κάθε ντετερμινισμού, κάθε περιορισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι σαφώς η πνευματικότητα που εμπνέει αυτή τη στάση, με την προϋπόθεση βέβαια αυτή η πνευματικότητα να παραμένει ανοιχτή και ως εκ τούτου να συμβαδίζει με την ελευθερία της σκέψης και να ενισχύει τις άλλες αξίες, όπως την ανεκτικότητα και την αδελφοσύνη.

Το συχνό λάθος που κάνουν όσοι επικαλούνται την πνευματικότητα –ιδιαίτερα όταν δεν την εμπιστεύονται-είναι ότι τη θεωρούν ως προς το απώτερο σημείο της κι όχι ως προς το χαμηλότερο, αναζητώντας περισσότερο την προέλευσή της παρά την κατάληξή της. Στην πραγματικότητα, σημασία δεν έχει εάν αυτή η πνευματικότητα μας έχει δοθεί από έναν θεό, από πολλούς θεούς ή από άλλες μυστικές δυνάμεις· μεγαλύτερη σημασία έχει η πορεία στην οποία μας καθοδηγεί, αυτό το ξερίζωμα, αυτό το «σμίλευμα του εαυτού» μας όπως αναφέρει ο Michel Foucault. Όπως αναφέρει ένας από τους παλαιούς Μεγάλους Διδασκάλους,, ο Henri Tort- Nouguès: «η οντολογική υπόσταση του ανθρώπου δεν έγκειται στο να είναι ο εαυτός του, αλλά στην ικανότητά του να τον υπερβαίνει, δηλαδή να είναι homo viator»..

Εάν θεωρήσουμε τους ανθρώπους ως φυσικά όντα, ο καθένας-εκτός κι αν του συμβεί κάποιο ατύχημα-είναι όμοιος με τους άλλους. Εάν όμως κρίνουμε τους ανθρώπους με κριτήριο την πνευματικότητά τους, ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και πάντα εξελίξιμος. Για το λόγο αυτό δε μπορεί να υπάρξει τάγμα μύησης που να μη στηρίζεται στην πνευματικότητα όχι μόνο από ιδεολογική άποψη αλλά και από μεθοδολογική αναγκαιότητα. Η φιλοσοφία του υλισμού μας θεωρεί έτσι όπως είμαστε. Η φιλοσοφία του πνευματισμού μας θεωρεί έτσι όπως δεν είμαστε πλέον… και έτσι όπως δεν έχουμε γίνει ακόμη.
Πριν μερικά χρόνια, η Μεγάλη Στοά της Αργεντινής, θέλοντας να τιμήσει τη Μεγάλη Στοά της Γαλλίας, είχε ζητήσει από το Μέγα Διδάσκαλό της να εγκαινιάσει τις εργασίες της στο Μπουένος Άϊρες εκφωνώντας τον εναρκτήριο λόγο. Επιθυμώντας λοιπόν να τιμήσω τους οικοδεσπότες μας, έψαξα μια ρήση ενός Αργεντινού συγγραφέα και βρήκα στον Βorgès, μια σκέψη που με συγκίνησε  βαθειά:

«το ενδεχόμενο μιας αποκάλυψης που δεν θα πραγματοποιηθεί». Δεν είναι αντιφατικό να προσπαθεί κανείς να προσπαθεί κανείς να συνταιριάσει το ενδεχόμενο με το αδύνατο; Αυτό όμως δεν υφίσταται στη περίπτωση που οι μαθηματικοί ονομάζουν «ασύμπτωτη», δηλαδή μια καμπύλη που πλησιάζει έναν άξονα χωρίς ποτέ ωστόσο να τον συναντά παρά μόνον στο άπειρο. Ο Borgès μου προσφέρει λοιπόν το συμπέρασμά του: με το να τείνουμε συνεχώς προς την αλήθεια χωρίς ποτέ να την κατέχουμε, πλησιάζουμε προς μια ασύμπτωτη πνευματικότητα».

                                                            Jean- Claude Bousquet
                                                            Μεγάλη Στοά της Γαλλίας



[1] Για τον όρο déisme/ déiste, ορθότερη φωνητική απόδοση είναι ο όρος ντεϊσμός/ ντεϊστής, βλ. και λήμμα δεϊσμός/ Papyrus Larousse Britannica.