Οι 7 νόμοι του Σύμπαντος

«Οι αρχές της Αλήθειας είναι επτά: εκείνος που το καταλαβαίνει αυτό τέλεια, κατέχει το μαγικό κλειδί, που με αυτό οι Πύλες του ναού θα ανοίξουν».
«Το Παν είναι ο Λόγος. Το σύμπαν είναι Νοητικό». (Πρώτη Αρχή)«Όπως είναι πάνω, είναι και κάτω. Όπως είναι κάτω, είναι και πάνω».(Δεύτερη Αρχή)«Τίποτε δεν είναι ακίνητο, όλα δονούνται». (Τρίτη Αρχή)«Όλα είναι δυαδικά, όλα έχουν δύο πόλους. Όλα είναι ένα ζεύγος αντιθέτων, τα άκρα αγγίζονται».(Τέταρτη Αρχή)«Όλα ρέουν και πάλι ρέουν. Όλα έχουν περιόδους ακμής και παρακμής, ανόδου και καθόδου. Όλα κινούνται σαν εκκρεμές. Το μέτρο της κίνησης προς τα δεξιά είναι όμοιο με αυτό της κίνησης προς τα αριστερά. Ο ρυθμός είναι η εξίσωση τους». (Πέμπτη Αρχή)«Κάθε αιτία έχει το αποτέλεσμα της. Κάθε αποτέλεσμα έχει μια αιτία, όλα γίνονται σύμφωνα με τον Νόμο».(Έκτη αρχή)«Η γέννηση υπάρχει παντού. Όλα έχουν μια αρσενική και μια θηλυκή αρχή. Η γέννηση εκδηλώνεται σε κάθε επίπεδο».(Έβδομη Αρχή)

Μέχρι χθες οι μεγαλύτεροι φιλολογικοί κριτικοί αρνούνταν την αυθεντικότητα των Ερμητικών κειμένων. Αν και υπήρχαν μαρτυρίες φιλοσοφικών αυθεντιών συγκεκριμένα του Ιάμβλιχου που ανέφερε ότι ο Πυθαγόρας και ο Πλάτων κατά την επίσκεψή τους στην Αίγυπτο «διάβασαν» τις στήλες του Ερμή με την βοήθεια των ιερέων, τα κείμενα αυτά δεν γινόταν πιστευτά μέχρι που ανακαλύφθηκαν αποσπάσματα πάνω σε αιγυπτιακά μνημεία και τάφους των πρώτων δυναστειών.Ο Ποίμανδρος που υπάρχει σήμερα είναι η σύνοψη ενός των βιβλίων του Θώτ ή Ερμή Τρισμέγιστου, από ένα πλατωνιστή της Αλεξάνδρειας. Τον 3ο μ.χ αιώνα ένας Ιουδαίος καβαλιστής αναμόρφωσε το κείμενο και ονομάστηκε η Γένεση του Ενώχ. Ένα βιβλίο που εξαφανίστηκε το προηγούμενο αιώνα. Ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας ένας από τους πατέρες της εκκλησίας αναφέρει ότι τα σαράντα δύο ιερά βιβλία της Αιγύπτου αποτελούσαν μέρος των βιβλίων του Ερμή. Ο Νεοπλατωνικός Ιάμβλιχος στηρίζεται στην αυθεντία του αιγυπτίου ιερέα Αβαμμών και αποδίδει χίλια διακόσια βιβλία στον Ερμή τον Τρισμέγιστο. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αποδίδει μια ηλικία 48.863 χρόνων πρίν από την εποχή του Μέγα Αλεξάνδρου στα βιβλία του Ερμή και των ιερών αρχείων των Αιγυπτίων. Η ιστορία του Θώτ ή Ερμή του Τρισμέγιστου χάνεται πίσω στον χρόνο και στον πολιτισμό της μυθικής κόκκινης Αιγύπτου. Πολιτισμός που έφτασε στο απόγειο του πρίν από τον τελευταίο καταποντισμό της Ατλαντίδας.

Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος ήταν εκείνος που δίδαξε στους ανθρώπους όλα όσα γνωρίζουν και ήταν ο ιδρυτής των μυστηρίων. Οι πρώτοι μαθητές του Ερμητισμού υιοθέτησαν τα ονόματα των δασκάλων τους και αυτή η συνήθεια πέρασε από γενιά σε γενιά μυημένων μέχρι την ιστορική εποχή.Ο Ερμής ήταν το έμβλημα του Λόγου που δημιουργεί και ερμηνεύει τα πάντα. Τα βιβλία του Ερμή ήταν μια σύνθεση ενός πανάρχαιου δόγματος κάτω από την εξωτερική αιγυπτιακή μορφή. Η παράδοση αυτή είναι η αρχαιότερη παράδοση που έχουμε στην Δύση.Ο πραγματικός σπουδαστής όμως δεν πρέπει να ξεγελιέται από την φρασεολογία αυτών των μεταφράσεων και να πιστέψει ότι οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν και αναφέρονταν επιπόλαια, σε κάθε στιγμή των συζητήσεων τους στο Υπέρτατο Όν, όπως συμβαίνει σε κάθε σελίδα αυτών των μεταφράσεων. Κανένα Ερμητικό έργο γραμμένο από Αιγυπτίους δεν θα μιλούσε για τον ένα συμπαντικό θεό των μονοθεϊστικών συστημάτων. Για τους Αιγυπτίους ο κάθε θεός ήταν ο «ένας ζών και μοναδικός θεός». Ο μονοθεϊσμός τους ήταν καθαρά γεωγραφικός.

Ο Αιγύπτιος της Μέμφιδος διακήρυσσε την μοναδικότητα του Φθά και ο αιγύπτιος της Θήβας την μοναδικότητα του Άμμωνα. Ο ένας θεός δεν είναι παρά ο θεός της πόλης και δεν αποκλείει την ύπαρξη ενός θεού της γειτονικής πόλης. Οι αιγύπτιοι δεν μιλούσαν για τον ένα θεό που είναι αδιάγνωστος αλλά για τους μοναδικούς θεούς τους. Βάση αυτού του χαρακτηριστικού κρίνεται η αυθεντικότητα των Ερμητικών κειμένων. Η πρώτη όμως πανάρχαια τριάδα των αιγυπτιακών θεών που χάνεται στα βάθη του χρόνου ήταν Όσιρις - Ίσις - Θώτ.Το Κηρύκειο ήταν ένα χαρακτηριστικό σύμβολο του Ερμητισμού που πάνω του οι μυημένοι μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους επτά νόμους του σύμπαντος. Αυτοί οι επτά νόμοι συσχετίζονταν με τα επτά κλειδιά ερμηνείας, τα οποία χρησιμοποιούνταν για κάθε σύμβολο, Μύθο ή αλληγορία. Το αστρολογικό, θρησκευτικό, ιστορικό, μαθηματικό, γεωμετρικό, ψυχολογικό, γλωσσολογικό και τέλος φυσιολογικό. Επίσης σχετίζονται με τους επτά φορείς της συνείδησης ενός ανθρώπου που τόσο συχνά βλέπουμε με τα δικά τους σύμβολα στις αιγυπτιακές αναπαραστάσεις. Λέγεται ότι στον τάφο του Ερμή του Τρισμέγιστου βρέθηκε ένας σμαραγδένιος πίνακας. Σε αυτόν εκτός από το κείμενο υπήρχαν χαραγμένα δύο χέρια. Το ανυψωμένο δεξί χέρι αναφερόταν με την λέξη «Λύσε» και το αριστερό που έδειχνε κάτω με την λέξη «Συμπύκνωσε». Δεν είναι τυχαίο που οι ρίζες της αλχημείας βρίσκονται στην αρχαία Αίγυπτο. Ο Θώτ κάτω από την μορφή της ίβις δίδασκε τους νόμους της φύσης και την αντιστοιχία αυτών των νόμων στον μικρόκοσμο. Με την μορφή της ίβιδας, ένα πουλί ιερό για τους αρχαίους αιγυπτίους, βλέπουμε να αναπαριστάνεται αυτή η θεότητα στην Αίγυπτο. Υπήρχαν δύο είδη Ίβιδας μια μαύρη και μια μαύρη και άσπρη. Η πρώτη εξολόθρευε τα φτερωτά φίδια που ερχόταν κάθε άνοιξη από την Αραβία. Η άλλη ήταν αφιερωμένη στην σελήνη γιατί ο πλανήτης είναι φωτεινός από την μια πλευρά και σκοτεινός από την άλλη. Το πουλί αυτό προκαλεί μεγάλη καταστροφή στα αυγά του κροκοδείλου που γεμίζουν τον Νείλο και λέγεται ότι το κάνει κάτω από το φώς του φεγγαριού και έτσι βοηθιέται από την Ίσιδα σαν σελήνη. Ο Θώτ σαν γραμματέας της Ίσιδος και του Όσιρι ήταν ο κύριος του Χρόνου και ο ρυθμιστής των ατομικών πεπρωμένων. Στην σκέψη των προσωκρατικών βλέπουμε μια προσπάθεια ερμηνείας του κόσμου κάτω από το Ερμητικό πνεύμα. Πολλοί από τους προσωκρατικούς ήταν πιθανόν μυημένοι στα μυστήρια της Αιγύπτου. Με τους προσωκρατικούς είναι που ξεκινά η εκλαΐκευση των μυστηρίων στην Δύση. Αρχίζει μια διαδικασία κατανόησης του κόσμου.

Το πέρασμα από την μυθική στην φιλοσοφική αντίληψη του κόσμου. Σε όλες τις φιλοσοφικές σχολές που ακολούθησαν βλέπουμε μια ανάπτυξη αυτών των αρχών με κέντρο τον άνθρωπο, την πόλη και τον κόσμο. Τις βλέπουμε στον «Κόσμο των ιδεών» και στην Αθανασία της ψυχής του Πλάτωνα. Τις βλέπουμε στην Φυσική των Στωικών με το εύρημα του «μικρόκοσμου» και «μακρόκοσμου», όπως στον μακρόκοσμο έτσι και στον μικρόκοσμο, «όπως πάνω έτσι και κάτω», στην φιλοσοφία των Νεοπλατωνικών και στο ξεδίπλωμα του κόσμου από το φώς στο σκοτάδι, στην φιλοσοφία της Αναγέννησης που έφερε στο φώς όλη την παράδοση της αρχαιότητας και παντού την εποχή εκείνη άκουγες «Γνώρισε τον εαυτό σου ω θεία γενιά ντυμένη την όψη του ανθρώπου». Η Φιλοσοφία από τα χρόνια των προσωκρατικών έγινε η γέφυρα μεταξύ του μυστηρίου και του ανθρώπινου λόγου. Μια λέξη που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Πυθαγόρα. Αυτός ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των αρχαίων Ορφικών μυστηρίων, που είχαν τις ρίζες τους στην Αίγυπτο και της Εσωτερικής φιλοσοφίας μέχρι σήμερα. Σε κάποιο μυητικό ιερό στην αρχαία Ελλάδα αναγραφόταν «Ότι υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει». Τα μυστήρια απλώς εξαφανίστηκαν από την επιφάνεια της γης μόνο για κείνους που δεν μπορούν να δουν. Ο κύκλος του Λόγου έκλεισε και μια άλλη εποχή γεννιέται. Μια εποχή που η αντίληψη θα δώσει την θέση της στην Γνώση. Ο Ερμής έλεγε «Η Γνώση διαφέρει από την αντίληψη, γιατί η αντίληψη είναι για τα πράγματα που την περιβάλλουν, αλλά η Γνώση είναι το τέλος της αντίληψης.»

Βιβλιογραφία
Μυστική Δοξασία τόμοι I-II-III-IV - H.P.Blavatsky - εκδόσεις Πνευματικός ΉλιοςΜυστική Διδασκαλία τόμος V - H.P.Blavatsky - εκδόσεις ΚνιθάκηTo Κυμβάλειον - εκδόσεις Νέα ΑκρόποληΟ Αιγύπτιος Ερμής - Gareth Fowden - εκδόσεις Ενάλιος

Πηγη:
Άρθρο από το περιοδικό "Νέα Ακρόπολη"
Τεύχος : 115

Read More

ΣΤΟΑ – ΜΗΤΕΡΑ -Του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Mετάφραση ενός ποιήματος του Κίπλινγκ που δεν έχει μεταφραστεί στην Ελλάδα . Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο που το προσέφερε προς ανάρτηση.

ΣΤΟΑ – ΜΗΤΕΡΑ
Του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Ηταν ο Ρούντλ, ο σταθμάρχης
Και ο Μπέτζλει που δούλευε στα τραίνα
Και ο Ακμαν από την Επιμελητεία
Και ο Ντόνκιν από τις Φυλακές,
Και ο Μπλέϊκ ο Λοχίας εκπαιδευτής
Για δύο φορές ήταν δικός μας Σεβάσμιος
Μαζί με αυτόν που είχε το μαγαζί «Ευρώπη»
Τον γέρο – Φάμτζι Εντουλτζι

Εξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν υπήρχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Διάκονος στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

Είχαμε και τον Μπόλα Ναθ τον λογιστή
Και τον Σαούλ, τον ισραηλίτη του Αντεν,
Και τον Ντιν Μοχάμετ σχεδιαστή στο Κατάστο,
Ηταν ο Μπαμπού Τσακερμπούτυ
Και ο Αμίρ Σίχ, ο σιίτης ,
Και ο Κάστρο των γραφείων επισκευών
ο Ρωμαιοκαθολικός!


Δεν είχαμε ωραίες επιγραφές
Και ο Βωμός μας ήταν παλιός και απέριττος
Αλλά γνωρίζαμε τα αρχαία Οριοθέσια
Και τα τηρούσαμε κατά κεραία και γράμμα.
Και το παρατηρούσαμε όλο αυτό από απόσταση
Μου κάνει εντύπωση αυτό το γεγονός
Που δεν υπήρχε ούτε ένας βέβηλος
Εκτος, ίσως , από μας τους ίδους.



Επειτα κάθε μήνα, όταν τελείωναν οι Εργασίες
Καθόμασταν όλοι και καπνίζαμε,
(Δεν συνηθίζαμε να κάνουμε τράπεζα
Για να μην φέρουμε σε δυσκολία ούτε έναν αδελφό)
Και μιλούσαμε, ένας μετά τον άλλον,
για την Θρησκεία και για άλλα πράγματα,
Κάθε ένας αναφερόμενος στο Θεό που ήξερε καλύτερα.

Ενας μετά τον άλλον μιλούσαμε,
Κι ούτε ένας αδελφός δεν βιάζονταν,
Μέχρι που η αυγή ξυπνούσε τους παπαγάλους
Και το άλλο το πουλί το περιπλανώμενο
Μιλούσαμε για όλα αυτά που αισθανόμασταν περίεργα
Και πηγαίναμε στα σπίτια για να κοιμηθούμε
Με τον Μωάμεθ, τον Θεό, τον Σίβα
Που αλλάζανε βάρδια μέσα στα κεφάλια μας.

Συχνά, κάτω από τις εντολές της Κυβέρνησης
Περιπλανώμενα βήματα μας επισκέφθηκαν
Και μας μετέφεραν χαιρετισμούς αδελφικούς
Από Στοές Ανατολής και Δύσης,
Σύμφωνα με τις οδηγίες που έλαβαν,
Από την Κοχάτ μέχρι την Σινγκαπούρη.
Πόσο θα ήθελα να ξαναδώ
Μια φορά αυτούς τους αδελφούς μου από την Στοά – Μητέρα.

Θα ήθελα να τους ξανάβλεπα,
τους Αδελφούς μου μαύρους και σκούρους,
μέσα στην οσμή των πούρων εκεί,
ενώ το κάρβουνο περνούσε από χέρι σε χέρι
Με τον γέρο khansamah που ροχαλίζει
Αχ ας ήμουν Δάσκαλος Μασσώνος με μεγάλη φήμη
Στην Στοά – Μητέρα μου ακόμα μια φορά

Εξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν είχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Διάκονος στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

O Ράντγιαρντ Κίπλινγκ γεννήθηκε στη Βομβάη το 1865 και πέθανε στο Σάσεξ, το 1936. Έζησε για πολύ καιρό στην Ινδία, όπου αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία. Έκανε πολλά ταξίδια, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου εγκαταστάθηκε στο Βερμόντ. Εκεί έγραψε "Το βιβλίο της ζούγκλας" (1984), το πρώτο αριστούργημα ανάμεσα στα βιβλία που έγραψε ο Κίπλινγκ για τα παιδιά. Ακολουθεί ο "Κιμ", ένα μυθιστόρημα στο οποίο ο συγγραφέας δίνει κλασικές εικόνες από τα πιο γραφικά μέρη της Ινδίας. Το 1907 πήρε το βραβείο Νόμπελ και το 1926 το χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας.

Read More

Ορθόδοξος Τύπος – Όταν τα προοδευτικά μυαλά αντιμετωπίζονται ως <<αιρετικοί>>

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος

Read More

Francois - Marie Arouet de Voltaire

Ο Francois-Marie Arouet de Voltaire, πιο γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος, ήταν ένας πολύ γνωστός Γάλλος συγγραφέας, δοκιμιογράφος και φιλόσοφος του Διαφωτισμού, διάσημος για την ευφυΐα του, το φιλοσοφικό του πνεύμα και την αγωνιστική στάση του για την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της θρησκευτικής ελευθερίας.





Γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1694 στο Παρίσι, ο τελευταίος από τα τρία παιδιά ενός κατώτερου αξιωματούχου, του Francois Arouet(1650-1i] Ιανουαρίου 1722) και της συζύγου του, της Marie-Marguerite d'Aumart(1660-13 Ιουλίου 1701), απογόνου μιας οικογένειας ευγενών από την επαρχία του Poitou. Μορφώθηκε από Ιησουίτες, στο Κολλέγιο Louis-Le-Grand, από το 1704 έως το 1711, όπου έμαθε Λατινικά και Ελληνικά, ενώ αργότερα στη ζωή του έφτασε να μιλάει ακόμα Ιταλικά, Ισπανικά και Αγγλικά. Από το 1711 μέχρι το 1713 ακολούθησε Νομικές Σπουδές. Πριν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή, διετέλεσε διπλωματικός ακόλουθος στην Ολλανδία, όπου συνάντησε και ερωτεύθηκε μια Γαλλίδα πρόσφυγα, την Catherine Olympe Dunoyer. Η σκανδαλώδης, για την εποχή, σχέση τους καταδικάστηκε από τον πατέρα του, ο οποίος τον ανάγκασε να επιστρέψει στη Γαλλία. Το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων δεκαετιών της ζωής του περιστράφηκε γύρω από το Παρίσι, μέχρι την ηλικία των 20 περίπου, οπότε οδηγήθηκε σε εξορία 11 μηνών στη Βαστίλλη, λόγω των σατιρικών του στίχων ενάντια στη γαλλική αριστοκρατία της εποχής και, συγκεκριμένα τον πρωθυπουργό του Λουδοβίκου XV, τον Φίλιππο Β, Δούκα της Ορλεάνης. Όμως και πριν την εξορία του ενοχλούσε αρκετά συχνά τις Αρχές με τα καυστικά κείμενά του σχετικά με την Κυβέρνηση και την Καθολική Εκκλησία.
t







Η αρχικά περιστασιακή ενασχόλησή του με τη συγγραφή ξεκίνησε παράλληλα με τις Νομικές Σπουδές του, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του. Προσποιούμενος ότι εργάζεται ως ασκούμενος στο γραφείο ενός δικηγόρου στο Παρίσι, πρωτοάρχισε να γράφει σατυρικά ποιήματα. Όταν, όμως, ο πατέρας του τον ανακάλυψε, τον έστειλε να συνεχίσει την πρακτική του στην επαρχία, όπου εκείνος συνέχισε να γράφει δοκίμια και ιστορικές μελέτες, όχι πάντα ιδιαίτερα ακριβή. Η ευφυΐα του τον έκανε δημοφιλή σε διάφορες αριστοκρατικές οικογένειες.

επακόλουθη εξορία του στη Βαστίλλη έγινε σύντομα αναπόφευκτη. Εκεί συνέγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο, τον «Οιδίποδα» («(Edipe») και υιοθέτησε το ψευδώνυμο Βολταίρος, προερχόμενο από την ονομασία της γενέτειρας του πόλης στα νότια της Γαλλίας (Voltaire). Η μεγάλη επιτυχία του «Οιδίποδα» άνοιξε τις πόρτες του Γαλλικού Διαφωτισμού για τον δημιουργό του. Ο Βολταίρος υπήρξε ένας ιδιαίτερα γόνιμος συγγραφέας με έργα σχεδόν σε κάθε λογοτεχνική μορφή: Θέατρο, Ποίηση, Μυθιστόρημα, Δοκίμιο, Ιστορικές και Επιστημονικές μελέτες, πάνω από 20,000 γράμματα και πάνω από 200 βιβλία και φυλλάδια.


ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ



Η πρώτη του εξεδομένη δουλειά ήταν τα ποιήματά του. Έγραψε δύο μεγάλα ποιήματα, τα «Henriade» και «La Pucelle d'Orleans» δίπλα σε πολλά άλλα μικρότερα.

Το «Henriade» αποτελούσε μίμηση του τρόπου γραφής του Βιργιλίου, στο οποίο ο Βολταίρος ανέστρεψε και έκανε μονότονο το Αλεξανδρινό μέτρο, χάριν δραματικότητας. Όμως, η έλλειψη ενθουσιασμού του και κατανόησης για το θέμα, οδήγησε το ποίημα σε μειωμένη ποιότητα. Η «Παρθένα της Ορλεάνης» αποτελούσε μια μπουρλέσκ επίθεση στη Θρησκεία και την Ιστορία. Τα μικρότερα ποιήματά του, όμως, θεωρούνται ποιοτικά ανώτερα των δύο πορηγουμένων.


ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Πολλά από τα έργα πρόζας και τα μυθιστορήματα του Βολταίρου, τα περισσότερα γραμμένα με τη μορφή φυλλαδίων, είχαν το χαρακτήρα πολεμικών. Η «Candide» είναι μια επίθεση στο θρησκευτικό και φιλοσοφικό οπτιμισμό, ενώ το «L'homme aux quarante ecus» απέναντι σε διάφορες κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές της εποχής. Το «Zadig» και άλλα έργα επιτίθονταν στις γνωστές νόρμες της ηθικής και μεταφυσικής ορθοδοξίας, ενώ κάποια αναφέρονταν και επιχειρούσαν να επαναπροσδιορίσουν ακόμα και τη Βίβλο. Χαρακτηριστικό του ειρωνικού, χωρίς υπερβολή, ύφους του Βολταίρου, αποτελεί, κυρίως το έργο «Candide».


Επίσης, ο Βολταίρος, όπως και ο Jonathan Swift, άνοιξε το δρόμο για τη φιλοσοφική ειρωνεία στην Επιστημονική Φαντασία, κυρίως με το έργο «Micromegas». Επιδεικνύει ταλέντο στη δημοσιογραφική και καθαρά κριτική γραφή, κυρίως με το έργο του «Commentaire sur Corneille», αλλά και πλήθος άλλων γραπτών που γράφτηκαν είτε ανεξάρτητα, είτε ως μέρος των «Αιώνων» («Siecles») του.

Ειδικά στα προσωπικά του γράμματα, ο Βολταίρος αναφέρει συχνά τη φράση «l'infame» («η μισητή») ή «ecrasez l'infame» («συνθλίψτε τη μισητή»), αναφερόμενος στη σέκτα των βασιλέων και των κληρικών, που δυνάστευαν και τυραννούσαν στην κυριολεξία τον λαό, πράγμα το οποίο κι ο ίδιος το είχε βιώσει με την εξορία του και την κατάσχεση των βιβλίων του. Το πιο γνωστό φιλοσοφικό του κείμενο είναι το «Dictionnaire Philosophique», αποτελούμενο από άρθρα του που περιέχονταν στην «Εγκυκλοπαίδεια», το γνωστότατο αυτό
έργο του Διαφωτισμού αλλά και μεμονωμένα κείμενα με τα οποία επιτίθεται στους Γαλλικούς πολιτικούς
θεσμούς, τους προσωπικούς του εχθρούς, τη Βίβλο και την Καθολική Εκκλησία.



ΝΕΑ ΓΑΛΛΙΑ (NOUVELLE FRANCE)

Ο Βολταίρος υπήρξε σφοδρός πολέμιος της αποικιοκρατικής πολιτικής της Γαλλίας στη Β.Αφρική, αποκαλώντας περιφρονητικά την ευρεία έκταση της Νέας Γαλλίας στην περιοχή, «λίγα στρέμματα χιονιού» («quelques arpents de neige»).


Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ο Βολταίρος δεν ήταν άθεος, όπως πολλοί πίστευαν κρίνοντας από την επιθετική του στάση απέναντι στην Καθολική, κι όχι μόνο, Εκκλησία, αλλά συμμετείχε σε θρησκευτικές δραστηριότητες και μάλιστα είχε ένα παρεκκλήσι στο κάστρο του στο Ferney. Οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις συμφωνούσαν μάλλον με το Ντεϊσμό (Deisme), μια θρησκευτικο-φιλοσοφική ιδεολογία που υποστήριζε ότι η λογική μάλλον κι όχι η Θεία αποκάλυψη ή η παράδοση πρέπει να τοποθετούνται στη βάση της πίστης μας στο Θεό. Δεν πίστευε στη Θεϊκή παρέμβαση στους νόμους της φύσης. Σήμερα τα πιστεύω του Βολταίρου για τη λογική της φύσης και τον σεβασμό σε αυτή, πολύ κοντά στον Πανθεϊσμό, αποτελούν ένα ξεχωριστό κομμάτι του, τον «Βολταιρικό Πανθεϊσμό».

Για τη Βίβλο πίστευε ότι ήταν ένα παρωχημένο, μεταφορικό αλλά με ορισμένα σωστά μηνύματα κείμενο, ανθρώπινης κι όχι θεϊκής προέλευσης. Για τους λόγους αυτούς απέκτησε μια ιδιαίτερα κακή φήμη στους



Σχετικά με το Ισλάμ, ο Βολταίρος θεωρούσε τον ιδρυτή του «ψευδοπροφήτη» και μάλιστα έγραψε το θεατρικό έργο «Fanatisme, ou Mahomet», «σε αντίδραση προς τον ιδρυτή μιας ψεύτικης και βάρβαρης σέκτας».

Αντίθετα, υιοθέτησε στοιχεία από τον Κινέζικο Κομφουκιανισμό, τον οποίο θεωρούσε μια ιδιαίτερα λογική θρησκεία, με σκοπό να κριτικάρει την Ευρωπαϊκή οργανωμένη θρησκεία και την οικογενειοκρατία στην αριστοκρατία.

Επίσης, στο «Dictionnaire Philosophique», έδειξε μια εύνοια προς τον Ινδουισμό, διερωτώμενος αν οι Ινδουιστές ιερείς υπήρξαν στην πραγματικότητα οι πρώτοι νομοθέτες, φιλόσοφοι και θεολόγοι.


ΜΑΣΟΝΙΑ

Ο Βολταίρος, λίγο πριν το θάνατό του, στις 30 Μαΐου του 1778, εισήχθη στους κόλπους της Μασονίας. Συγκεκριμένα, στις 7 Απριλίου εκείνου του έτους συνόδεψε τον Βενιαμίν Φραγκλίνο στο Loge des Neuf Sceurs στο Παρίσι, όπου και εισήχθη στην αδελφότητα.

Τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του τα έζησε στην Ferney, αλλά πέθανε στο Παρίσι. Το 1971 ό, τι απέμεινε από το σώμα του μεταφέρθηκε στο Panteon του Παρισιού. Το κάστρο του στη Ferney έχει μετατραπεί σε μουσείο από

Ο Βολταίρος, λοιπόν, υπήρξε ένας ακούραστος πολέμιος κάθε είδους φανατισμού, ολοκληρωτισμού, ανισότητας και εκμετάλλευσης του λαού, που θεωρούσε την αστική τάξη πολύ μικρή κι αναποτελεσματική, την αριστοκρατία παρασιτική και διεφθαρμένη, τους πολιτικούς ως ανίδεους και υπερόπτες και τον κλήρο ως μια στατική δύναμη που βοηθούσε τους ευγενείς και μόνο. Όσο για τη δημοκρατία, τη θεωρούσε μια προπαγάνδα για τη λαϊκή ηλιθιότητα. Γι'αυτόν, ο «πεφωτισμένος δεσποτισμός» με την καθοδήγηση των φιλοσόφων, θα έδινε τη λύση στην κοινωνική αναδιοργάνωση.
το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού, που από τον Ιούλιο του 2007 έχει κλείσει για ανακάινιση. Η βιβλιοθήκη του σώζεται ανέπαφη στη Ρωσική Εθνική Βιβλιοθήκη της Αγίας Πετρούπολης. Επιπρόσθετα, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ίδρυσε το Ίδρυμα Βολταίρου, που ειδικεύεται στην έρευνα της λογοτεχνίας του 18ου αι. και, κυρίως, του Γαλλικού Διαφωτισμού.

Θα άξιζε, τέλος να αναφερθεί ότι παρά τη γενική αντίληψη, δεν ήταν ο Βολταίρος αυτός που είπε την περίφημη φράση «Δε συμφωνώ με αυτά που λες, αλλά θα έδινα και τη ζωή μου για να μπορείς να το λες», αλλά η Evelyn Beatrice Hall (με το ψευδώνυμο S.G. Tallentyre) στη βιογραφία του 1906 «Οι φίλοι του Βολταίρου» («The friends of Voltaire»). Με αυτή τη φράση, η Hall επιχείρησε να συνοψίσει τη στάση του Βολταίρου απέναντι στον Claude Adrien Helvetius και το αμφιλεγόμενο βιβλίο του «De l'esprit», με τα λεγόμενα του οποίου ο Βολταίρος δε συμφωνούσε, αλλά υπερασπίστηκε την ελευθερία του λόγου του. Το γεγονός ότι η συγγραφέας χρησιμοποίησε πρώτο πρόσωπο, ενδεχομένως να ευθύνεται για αυτή την παρανόηση.

Πηγή:http://www.perceptum.gr/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=30

Read More

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΣΩΝΙΑ; ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ (ΤΩΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ) ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

Αγαπητοί φίλοι
Διαβάζοντας κανείς τις παρακάτω τοποθετήσεις αντιλαμβάνεται όχι μόνον την αντιπάθεια αλλά και την έχθρα που βγάζουν κάποιοι <<άνθρωποι του θεού>> ενάντια στον Τεκτονισμό. Το άσχημο όμως είναι ότι οι τοποθετήσεις τους αυτές δεν είναι προϊόν γνώσης και έρευνας αλλά σκοπιμοτήτων . Καλό είναι λοιπόν τέτοια αντιτεκτονικά κείμενα να γίνονται γνωστά ώστε να μπορεί ο σκεπτόμενος άνθρωπος να διαπιστώνει ‘’εξ ιδίων όμμασι’’ εάν χρίζουν προσοχής και σοβαρής αντιμετώπισης.

Ἡ Μασωνία, ὅπως πολλές φορές γράψαμε στά “Πνευματικά Θησαυρίσματα” ἔχει πολεμήσει φοβερά τήν Ἐκκλησία του Χριστοῦ εἰς τόν αἰῶνα μας. Καί μόνον τό νεοημερολογιτικόν σχίσμα πού ἐδημιούργησε μέ τήν εἰσαγωγή τοῦ Παπικοῦ Ἑορτολογίου εἶναι ἱκανό νά μᾶς κάνη νά καταλάβουμε τό μέγεθος της ὑπουλότητος τῆς Μασωνίας.


Τελευταῖα ὅπως διαβάσαμε στόν τύπο, ὁ “Μέγας Διδάσκαλος” τῆς Στοᾶς τῶν Μασόνων Χρῆστος Μανέας, εἶπε τό Σύμβολο τῆς Πίστεως σέ νεοημερολογίτικο Ναό. Τοῦτο ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν, ὅτι ὁ νεοημερολογιτισμός ἀνέχεται τόν Μασονισμόν καί ὅτι ὑπάρχει μυστική ἐσωτερική διασύνδεσις τῆς Μασωνίας μετά μελῶν τῆς νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας.


Πολλοί ὅμως ἀγνοοῦν τί εἶναι ἡ Μασωνία. Γι’ αὐτό στό ἄρθρο αὐτό θά γράψουμε γενικά τινά περί Μασωνίας. Ἐγράφησαν στά πλαίσια τῶν ἀντιαιρετικῶν ὁμιλιῶν.

Τί εἶναι ἡ Μασωνία;

Η Μασωνία εἶναι μιά μυστική σκοτεινή διεθνής θρησκευτική ὀργάνωση στήν ὑπηρεσία τοῦ Σιωνισμοῦ. Ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἵδρυμα “πρός εὐόδωσιν ἔργων εὐποιϊας, ἰδία δέ περιθάλψεως ἐνδεῶν καί μορφώσεως ἀπόρων παίδων”. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού κατατάσσεταῖ στίς μυστικές σκοτεινές δυνάμεις, γιατί ἐνώ ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι φιλανθρωπική ὀργάνωση στήν πραγματικότητα εἶναι θρησκευτική ἀναβίωση τῶν ἀρχαίων εἰδωλολατρικῶν μυστηρίων, εἶναι δηλαδή ὄχι μονάχα θρησκεία ἀλλά καί ἀντιχριστιανική.


Τά στοιχεῖα ἐκεῖνα πού συνιστοῦν τό θρησκευτικό χαρακτήρα τοῦ Μασονισμοῦ μποροῦν νά συνοψιστοῦν ὡς ἑξῆς:

I.- Ὅπως ὅλες ὁι θρησκεῖες, ἔχει καί ὁ Μασονισμός τούς δικούς τοῦ τόπους λατρείας, τίς στοές, πού δέν εἶναι παρά ναοί μέ βωμούς, θυμιάματα, λαμπάδες.
II.- Ἔχει δικές του τελετές μέ λατρευτικό περιεχόμενο, ὅπως εἶναι ἡ τελετή τῆς υἱοθεσίας λυκιδέως, πού ἀντιστοιχεῖ μέ τό χριστιανικό βάπτισμα, ἡ τελετή τῆς συζικῆς ἀναγνωρίσεως, πού εἶναι κάτι ἀνάλογο μέ τό μυστήριο τοῦ γάμου, τό τεκτονικό μνημόσυνο, τά εγκαίνια τοῦ τεκτονικοῦ ναοῦ.
III.- Ἔχει δικά του τελετουργικά τυπικά καί δικούς τοῦ “ἱερεῖς” τούς μασόνους ἐκείνους πού ἔχουν προχωρήσει στά διάφορα στάδια τῆς μυήσεως.
IV.- Ὑπάρχουν μασόνοι, οἱ ὁποῖοι σέ δημοσιεύματά τους ἔχουν ὁμολογήσει, ὅτι ὁ Μασονισμός ἀποτελεῖ θρησκεία, τήν ὁποία μάλιστα χαρακτηρίζουν ὡς “τήν μεγαλυτέραν θρησκείαν” “παγκόσμιον θρησκείαν” κ.τ.λ.

Λέγεται καί Τεκτονισμός ἤ Ἐλευθεροτεκτονισμός, γιατί ἔχει τήν ἀρχή του στά σωματεῖα τῶν Τεκτόνων (οἰκοδόμων ἤ Massones) τοῦ Μεσαίωνα. Αὐτά ἦταν κλειστές ὀργανώσεις πού εἶχαν μεταξύ τους μυστικά σημεῖα, γιά νά ἀναγνωρίζονται καί νά ὑποστηρίζονται. Ἔτσι ἔχει κληρονομήσει ἕναν κλειστό καί μυστικό χαρακτήρα. Τά μέλη του τά δεσμεύει μέ πολλούς ὅρκους για νά μή φανερώσουν τά μυστικά του. Ὁ υποψήφιος μασόνος ὁρκίζεται νά τηρήσει ἀπόλυτη σιγή γιά ὅσα θά δεῖ καί θά ἀκούσει μέ ὅρκους σάν τόν ἀκόλουθο: “Ὁρκίζομαι οὐδέποτε νά ἀποκαλύψω τά μυστήρια τοῦ βαθμοῦ τούτου (18ος ἀπό τούς 33), νά τηρήσω δέ αὐστηρῶς τούς νόμους καί τούς κανονισμούς τοῦ Τάγματος, ὑπακούων τυφλῶς”. Δέν περιορίζεται ὅμως μόνο στούς ὅρκους, ἀλλά ἀπειλεῖ καί μέ τιμωρία, ἄν ἀποκαλυφθεῖ κάτι. Κατά τό τυπικό τοῦ Α’ βαθμοῦ μυήσεως ὁ ὑποψήφιος στέκεται στό μέσο δύο μασόνων, πού κρατοῦν ξίφη καί ὁ μασόνος ἰερέας λέει: “Τά ξίφη ταῦτα φέρουσι ἐχθροί ἄσπονδοι τοῦ ψεύδους, ἕτοιμοι νά βυθίσωσι τοῦτο καί κατά σοῦ, ἄν ποτέ παραβῆς τάς ὑποσχέσεις σου”.


Πρέπει νά τονισθεῖ ὅμως καί ἡ ἀντιχριστιανικότητα τῆς Μασονικῆς διδασκαλίας, πού σκοπός της εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς θεότητας τοῦ Ἰ. Χριστοῦ, σύμφωνα μέ τήν ἑβραϊκή διδασκαλία, ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅπως τόν πιστεύει ἡ Ὀρθοδοξία καί ὅτι εἶναι ἀπλά ἕνας μεγάλος δάσκαλος, ὅπως ὁ Σωκράτης, ὁ Προμηθέας, ὁ Μωϋσῆς, ὁ Βούδας. Στό βιβλίο τοῦ μαθητοῦ, πού εἶναι τό ἀλφαβητάριο τῆς Μασονίας γράφεται: “Ὁ τεκτονισμός εἶναι ἡ συνέχεια τῶν Ἀρχαιοτάτων Μυστηρίων τῆς Ἀσίας, τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Ἑλλάδος καί ἔχει τούς ἴδιους μέ ἐκεῖνο σκοποὐς καί προορισμό... Ὁ σημερινός τέκτων γνωρίζει καλά ὅτι ἡ μὐησίς του στά τεκτονικά μυστήρια τόν ἔκαμε τέκτονα ὅμοιο μέ τόν Ποσειδῶνα καί τόν Ἀπόλλωνα καί τόν Ἀμφίωνα καί τό Χριστό”. Οἱ Μασόνοι ὅμως ἀρνοῦνται καί τήν Ἁγία Τριάδα. Στόν “Πυθαγόρα” τοῦ 1885 γράφονται τά ἑξῆς: “Ὁ Χριστός.... οὐδέποτε ὡμίλησε περί τῆς Χριστιανικῆς Τριάδος, ἥτις ἄλλως δέν θά ἦτο ἄλλο, εἰ μή ἀπομίμησις τῆς Τριάδος τῶν Ἰνδιῶν, τῶν Χαλδαίων ἤ τῶν Αἰγυπτίων. Ἡ Χριστιανική τριάς εἶναι ἱερατική ἐπινόησις”. Οἱ μασονικές ἀρχές εἶναι κράμα ἀρχαίων εἰδωλολάτρικῶν μυστηρίων, θρησκευτικῶν αἱρέσεων καί ἑβραϊκῶν στοιχείων. Γι’ αὐτό καί ἔχει χαρακτήρα συγκρητιστικό μέ πανθεϊστικές τάσεις.


Στό τυπικό τοῦ 30ου βαθμοῦ τῆς Μασονίας διδάσκεται ἡ αἵρεση τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καί σπείρεται ἡ ἀμφιβολία γιά τήν άλήθεια τοῦ Χριστιανισμοῦ πού τίθεται στήν ἴδια γραμμή μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες: “Ἕτερον πόρισμα τῆς διδασκαλίας ἡμῶν εἶναι ὅτι πάντα τά μεταφυσικά συστήματα τείνουσι νά φθάσωσι προς τήν ἀπόλυτον πραγματικότητα, οὐδέν ἐν τούτοις δύναται νά εἴπη ὅτι κατέχει τήν τελικήν καί πλήρη ἀλήθειαν”.


Επίσης σύμφωνα μέ τό Τυπικό τοῦ 18ου βαθμοῦ γίνεται βεβήλωση τῆς Μ. Πέμπτης μέ ὑποχρεωτικό γεῦμα στή Στοά, ὅπου σέ Τράπεζα σέ σχῆμα σταυροῦ “παρατίθεται ὁλόκληρος ἀμνός ἐψημένος”. Ἡ ὅλη αὐτή τελετή (ἡ ὥρα καί μέρανύχτα τῆς Μ. Πέμπτης - ἡ κατανάλωση κρέατος σε μέρα μεγάλης νηστείας, ἡ τέλεση τοῦ σημείου τοῦ σταυροῦ ἀπό τούς συνδαιτημόνες μέ τό ποτήρι τοῦ κρασιοῦ - ἀσεβής ἀπεικόνιση τῆς Θείας Κοινωνίας.) εἶναι σατανική, ἀπαράδεκτη γιά ὀρθόδοξους χριστιανούς μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς ὡς Μασῶνοι ἀναφέρονται καί οἱ Πατριάρχες Κων/πόλεως: Βασίλειος ὁ Γ’, Μελέτιος Μεταξάκης, Ἀθηναγόρας κι’ ὁ Ἀλεξανδρείας Φώτιος. Οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Ἀθηνών: Χρύσανθος Δωρόθεος, Χρυσόστομος. Οἱ Μητροπολίτες: Σάμου Εἰρηναῖος, Κεφαλληνίας Δόριζας, Καστοριᾶς Ἰωακείμ, Παριναξίας Χερουβείμ καί “οὐκ ὀλίγοι” ἄλλοι (“Τεκτονικό Δελτίο” ὑπ’ ἀριθ. 74-75/1967 σελ. 301 καί ὑπ’ ἀριθ. 90/1970).


Τέλος, ὁ Μασονισμός διδάσκει ὅτι ή ἐλευθερία σκέψεως καί συνειδήσεως εἶναι ὕπατο ἀγαθό. Καί ὅμως κανένας λόγος δέν ἐκφωνεῖται στίς μασονικές στοές, ἄν προηγουμένος δέν ἐγκριθεῖ ἀπό κάποιον ἀνώτερο. Οὔτε ἐπιτρέπουν καμιά δημοσίευση πάνω σέ μασονικά θέματα χωρίς ἔγγραφη ἄδεια. Πώς λοιπόν συμβιβάζεται ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψεως μέ τήν λογοκρισία αὐτῆ; Καί πού ὑπάρχει ἐλευθερία συνείδησης, ὅταν ἐκεῖνως πού μυεῖται στή Μασονία δεσμεύει μέ ὅρκο τή συνείδησή του καί μάλιστα πρίν νά δεῖ καί νά ἀκούσει;


Γίνεται λόγος καί γιά ἰσότητα. Ἀπο τό Μασονισμό ὅμως ἀποκλείονται οἱ γυναῖκες, οἱ μαῦροι, οἱ ἀμόρφωτοι, οἱ φτωχοί.


Γενικά ὁ Μασονισμός ἀποτελεῖ θρησκευτικοῦ χαρακτῆρα σύστημα τοῦ ὁποίου ἡ μυστικότητα δέ συμβιβάζεται μέ μιά ἐποχή ὅπως ἡ δική μας πού ἀπαιτεῖ φῶς καί διάλογο.


Εἶναι ἕνα ἀντίχριστο σύστημα, κατασκεύασμα τῶν ἀντιθέων Ἑβραίων. Τό κατασκεύασαν μέ ἕνα καί μοναδικό σκοπό. Νά ἀφανίσουν τήν Χριστιανικήν Πίστιν.



Πηγή:

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗCΑΥΡΙCΜΑΤΑ
ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ
ΕΤΟΣ 3ον
ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ: 147
ΜΑΡΤΙΟΣ 1988

Read More

Εξομολόγηση ενός πρώην Μασόνου

κάντε κλικ στην Εικόνα

Το κείμενο που ακολουθεί έχει κάποιες ανακρίβειες ( περί απειλών κτλ )τις οποίες μόνον ένας Τέκτονας μπορεί να εντοπίσει. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τι εμπόδισε τον κο Gaillet να είναι κοντά στο σώμα τις εκκλησίας όσα χρόνια ήταν ενεργός Τέκτονας. Προσωπικά , ο Τεκτονισμός , όχι μόνο δεν εμπόδισε τα θρησκευτικά μου πιστεύω αλλά αντιθέτως τα ενίσχυσε. Μήπως τελικά ο κος Gaillet δεν ήξερε τις ακριβώς έψαχνε στην πνευματική του αναζήτηση.

Πηγή: Εφημερίδα Ενοριακές Καμπάνες

Read More

Θέματα που αφορούν τον Τεκτονισμό σε εξετάσεις του σχολείου

Θέματα που αφορούν τον Τεκτονισμό σε εξετάσεις του σχολείου. Δυστυχώς οι καθηγητές δε φρόντισαν να μάθουν τη σωστή ορολογία (Ελευθεροτεκτονισμός αντί του Μασονία)

Read More

Βατικανό και Μασονία ????????( Όσοι γνωρίζουν το πραγματικό νόημα του Τεκτονισμού σίγουρα θα απορήσουν)

Read More

Η Αγία Γραφή της ορκωμοσίας και οι Μασόνοι

«Στην ορκωμοσία του ως προέδρου ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον απήγγειλε τον σχετικό όρκο του αξιώματός του, όπως προβλεπόταν από το Σύνταγμα, με το δεξί του χέρι ακουμπισμένο σε μία Βίβλο ανοιγμένη στη Γένεση, κεφάλαια 49 και 50, όπου υπάρχουν οι προφητείες του Ιακώβ για τους γιους του και τον θάνατο του γιου του Ιωσήφ. Η Βίβλος αυτή είχε τυπωθεί στο Λονδίνο το 1767 από τον Μαρκ Μπάσκετ, «τυπογράφο στην υπηρεσία της Υψηλότητας του Βασιλέως» και στην πρώτη της σελίδα υπήρχε ένα χαρακτικό σε ατσάλι, ένα πορτραίτο του βασιλιά Γεωργίου Β’. Στη δεύτερη σελίδα αναγραφόταν «Σε αυτό το ιερό βιβλίο, στις 30 Απριλίου του έτους 5789, στην πόλη της Νέας Υόρκης, δόθηκε από τον Τζωρτζ Ουάσιγκτον, πρώτο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο όρκος να τηρεί το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η σημαντική αυτή τελετή πραγματοποιήθηκε από τον Σεβαστό Μεγάλο Διδάσκαλο των Ελεύθερων και Αποδεδεγμένων Μασόνων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, τον Ρόμπερτ Ρ. Λίβινγκστον, υπουργό Δικαιοσύνης». Ακολουθούσε ένα τετράστιχο:
Η δόξα άπλωσε τα φτερά της και φύσηξε με την τρουμπέτα της
Ο μεγάλος Ουάσιγκτον πλησιάζει. Ποιος έπαινος του αρμόζει;
Ποιον τίτλο θα φέρει; Σταμάτησε και είπε
«Κανέναν-και μόνο του όνομά του είναι ανώτερο από κάθε τίτλο».
Η εν λόγω Βίβλος, που ακολουθούσε την έκδοση του Άγγλου Βασιλιά Τζέιμς, περιείχε επίσης τα Απόκρυφα Κείμενα, καθώς και ιστορικές, αστρονομικές και νομικές πληροφορίες. Υπήρχαν επίσης πολυάριθμα χαρακτικά του Άγγλου καλλιτέχνη Τζον Στιούαρτ (John Stuart), που απεικόνιζαν ιστορίες της Βίβλου, εμπνευσμένα από σχέδια και πίνακες παλαιών ζωγράφων. Η Βίβλος αυτή είχε δοθεί στη στοά στις 28 Νοεμβρίου 1770 από τον Τζόναθαν Χάμπτον.
Η Βίβλος αυτή χρησιμοποιήθηκε επίσης στις ορκωμοσίες των προέδρων Γουόρεν Χάρντινγκ (Warren Harding) το 1921, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ (Dwight Eisenhower) το 1953, Τζίμυ Κάρτερ (Jimmy Carter) το 1977 και Τζωρτζ Μπους (George Bush) το 1989.
Θα χρησιμοποιείτο ξανά για την ορκωμοσία του Τζωρτζ Γ. Μπους (George W. Bush) το 2001, όμως αυτό δεν έγινε λόγω βροχής.
Χρησιμοποιήθηκε ακόμη σε πολυάριθμες δημόσιες και μασονικές εκδηλώσεις. Τέτοιες ήταν λ.χ. η πομπή της κηδείας του Ουάσιγκτον στη Νέα Υόρκη, στις 31 Δεκεμβρίου 1799• η εισαγωγή νερού Κρότων στη Νέα Υόρκη, στις 14 Οκτωβρίου 1840• τα εγκαίνια του Μασονικού Ναού στη Βοστόνη, στις 24 Ιουνίου 1867, και στην Φιλαδέλφεια το 1869• τα εγκαίνια του Μνημείου του Ουάσιγκτον, στις 21 Φεβρουαρίου 1885 και τα νέα εγκαίνιά του το 1998• και η τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου του Μασονικού Οίκου στην Ούτικα της Νέας Υόρκης, στις 21 Μαΐου 1891.
Χρησιμοποιήθηκε επίσης στα εγκαίνια της σημερινής Μασονικής Αίθουσας στη Νέα Υόρκη, στις 18 Σεπτεμβρίου 1909, όταν η Στοά του Αγίου Ιωάννη πραγματοποίησε την πρώτη της συνάντηση και μεταβίβασε τους πρώτους τρεις βαθμούς στο νεόδμητο κτίσμα.
Η Βίβλος εκτέθηκε στην Παγκόσμια Έκθεση του 1964, στη Νέα Υόρκη, στα κεντρικά της CIA στο Λάνγκλεϋ της Βιρτζίνιας, καθώς και στην έκθεση Διάσημοι πατέρες και γιοι στη Βιβλιοθήκη Τζωρτζ Μπους στο Τέξας το 2001.
Όταν δεν χρησιμοποιείται από τη Στοά του Αγίου Ιωάννη ή δεν αποτελεί τμήμα περιοδεύουσας έκθεσης, εκτίθεται σε μόνιμη βάση στην Ομοσπονδιακή Αίθουσα της Νέας Υόρκης, όπου ορκίστηκε ο Ουάσιγκτον.»

Πηγή:http://www.politismospolitis.org

Read More

Μασόνοι στο Καπιτώλιο Νταν - Μπράουν

Το μασονικό ρητό «Ordo ab Chao» -Τάξη μέσα από το Χάος- περιγράφει τι θα επικρατήσει στα βιβλιοπωλεία στις 15 Σεπτεμβρίου, οπότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο του Νταν Μπράουν με τίτλο «Το Χαμένο Σύμβολο» (The Lost Symbol).
Ο Νταν Μπράουν και πάλι συνωμοσιολογεί Εξι χρόνια μετά τον «Κώδικα ντα Βίντσι», πρωταγωνιστής είναι και πάλι ο καθηγητής σημειολογίας του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Λάνγκτον, που παγιδεύεται ξανά σε κωδικούς και μυστικές κοινωνίες, από όπου πρέπει να βγει σε δώδεκα ώρες. Εξ ου και το εξώφυλλο: δείχνει ένα κλειδί πάνω από το Καπιτώλιο της Ουάσιγκτον με τα σύμβολα των μασόνων, το αλφάδι και τον διαβήτη στις 33 μοίρες. Η Ουάσιγκτον, ως γνωστόν, χρωστά το όνομά της στον πρώτο πρόεδρο των ΗΠΑ, που αναφέρεται ως μασόνος.
Με την ταινία «Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι» πρόσφατα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με τον ντόρο που είχε ξεσπάσει όταν διέρρευσε πέρσι πως το θέμα του Νταν Μπράουν θα είναι οι μασόνοι και με τις πωλήσεις του «Κώδικα ντα Βίντσι» να έχουν ξεπεράσει τα 81 εκατομμύρια, ο εκδοτικός οίκος Doubleday αποφάσισε το αρχικό τιράζ του νέου βιβλίου να είναι πέντε εκατομμύρια.
Αυτό όμως που προκάλεσε ένα τσουνάμι συνωμοσιολογίας ήταν η απόφασή του να το λανσάρει με μια καμπάνια άξια του προηγούμενου και διαδικτυακή. Ξεκίνησε πετώντας όλα τα σχετικά με το βιβλίο στοιχεία στους ωκεανούς του Ιντερνετ και προκάλεσε το κοινό να βουτήξει να τα βρει. Για να μάθεις κάτι παραπάνω για το βιβλίο, πρέπει να μπεις στην ιστοσελίδα www.thelostsymbol.com χρησιμοποιώντας έναν κωδικό. Τα κλειδιά του τα ανακαλύπτεις μέσα σε μια συλλογή παζλ, μυστικών ιστοριών, χαρτών και άλλων καθημερινών σπαζοκεφαλιών στο Facebook και το Twitter, σερφάροντας όλο σου το... καλοκαίρι, μέχρι να πας στο ταμείο για το «Χαμένο Σύμβολο».
Εμείς, σε μια γρήγορη βουτιά μας, πέσαμε σε ένα νήμα που συνδέει το σύμβολο «Κλειδί του Σολομώντα» του εξώφυλλου με τους ελευθερομασόνους ιθύνοντες της Αμερικανικής Επανάστασης, το άστρο της Βηθλεέμ, το αστέρι του Ρα και τη λατρεία του Ηλιου. Οι συνωμοσιολογικές θεωρίες συνδέουν ακόμη τα μαθηματικά δεδομένα στην κατασκευή των πυραμίδων των Μάγιας και των Ινκας με την πρόβλεψη της ισημερίας, την εμφάνιση του θεϊκού Φτερωτού Ερπετού και την πρόβλεψη του τέλους του κόσμου. Τα παραπάνω συνδέονται ακόμη με την ανατολή της Ζώνης του Ωρίωνα στον ορίζοντα στις 33 μοίρες, στις 15 Σεπτεμβρίου, και τον 33ο ανώτατατο βαθμό του Ιππότη του Ναού στους Ελευθεροτέκτονες!
Κατά τους συνωμοσιολόγους δεν διατάχθηκε τυχαία να αποπλεύσει από το Πλίμουθ στις 15 Σεπτεμβρίου του 1620 το «Μεϊφλάουερ» με τους πρώτους Πουριτανούς αποίκους της Αμερικής. Ενώ την ίδια μέρα του 1789 οι «πατέρες» του αμερικανικού έθνους ίδρυσαν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Οσοι δεν αναφωνήσατε ακόμα «άσε ρε Ντάνι», καλό ψάξιμο

Πηγή:http://www.enet.gr

Read More

Σύλληψη Ελευθεροτεκτόνων στα νησιά Fiji

Μια ομάδα Ελευθεροτεκτόνων αναγκάστηκε να περάσει μια νύχτα στη φυλακή στα νησιά Φίτζι με την κατηγορία ότι εξασκούσε μαγεία. Πιο συγκεκριμένα 14 άτομα , μεταξύ των οποίων 8 Αυστραλοί και 1 Νεοζηλανδός συνελήφθησαν από την αστυνομία ενώ πραγματοποιούσαν συνεδρία στην περιοχή Denerau των νησιών Fiji. Όπως δήλωσε ο Νεοζηλανδος , η νυχτερινή συνεδρία διεκόπη όταν χωρικοί με τη συνοδεία αστυνομικών εισέβαλαν στο χώρο όπου τελούνταν η συνεδρία κατηγορώντας τους ως μάγους. Οι αστυνομικοί κατέσχεσαν όλα τα τελετουργικά αντικείμενα και τελικά και οι 14 τέκτονες αφέθησαν ελεύθεροι μετά από διανυκτέρευση στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.
Πηγή: ΒΒC News

Read More

Οι αγώνες του Μητροπολίτη Καλλίνικου κατά της Μασονίας

Για την αντιτεκτονική δράση του αειμνήστου Μητρ. Καλλίνικου

Αγαπητοί φίλοι

Θα ήθελα να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο με μεγάλη προσοχή. Θα διαπιστώσετε στην πλάνη που πέφτει πολλές φορές και η ίδια η εκκλησία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ομολογία στην οποία προτρέπει ο Αξιομακάριστος Μητροπολίτης Καλλίνικος προς τον Κων. Σιβένα ( Σεβάσμιο Διδάσκαλο σε στοά της Έδεσσας )προκειμένου να δηλώσει την <<υποταγή>> του στην Εκκλησία.. Όπως θα διαπιστώσετε ,δεν τον ενδιαφέρει η ουσιαστική πνευματική <<επαναφορά>> του Κων. Σιβένα αλλά η <<υποταγή>> του ανεξάρτητα από τα πιστεύω του. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Πολύ του στοίχισαν οι αγώνες του εναντίον των Μασόνων και της Μασονίας ψυχολογικά και σωματικά. Δεν μπορούσε όμως, ως Αρχιερεύς με εκκλησιαστικό φρόνημα και ήθος, να προτιμήσει την ησυχία του και την εκτίμηση των ανθρώπων αυτών περισσότερο από την ομολογία της πίστεώς του. Και έτσι ανέλαβε έναν αγώνα εναντίον της Στοάς, κυρίως έναντι του Σεβασμίου της Στοάς Εδέσσης. Στην Έδεσσα υπήρχε από πολλά χρόνια Μασονική Στοά και μερικοί Μασόνοι. Σεβάσμιος της Στοάς ήταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Σιένας, οδοντίατρος, υιός Μακεδονομάχου ιερέως, πρώην Βουλευτής και δήμαρχος Εδέσσης για επτά χρόνια περίπου, αγωνιστής της Εθνικής Αντιστάσεως και με πολλά παράσημα. Ήταν μια προσωπικότητα της Εδέσσης, που έπαιζε ένα ρόλο στα πράγματα.
Ο προκάτοχος του Καλλινίκου Μητροπολίτης, δηλαδή ο Διονύσιος, έκανε αγώνα εναντίον της Μασονίας και ειδικά εναντίον του Σεβασμίου της Στοάς Κωνσταντίνου Σιβένα. Μάλιστα του είχε στερήσει την θεία Κοινωνία και του υπενθύμιζε ότι δεν πρόκειται να τον κηδεύση εκκλησιαστικά, όταν κοιμηθεί, αν εν τω μεταξύ δεν μετανοήσει.
Στην χειροτονία του Καλλινίκου, που έγινε την 25η Ιουνίου 1967 παρευρέθηκε και ο Μασόνος Κωνσταντίνος Σιβένας, που κατέβηκε για τον λόγο αυτόν από την Έδεσσα. Στο τέλος τον πλησίασε, τον χαιρέτησε, του ευχήθηκε. Πρέπει να σημειωθή ότι ήταν σχεδόν ο μόνος από την Έδεσσα που κατέβηκε στην χειροτονία του και φυσικά ήταν ο πρώτος Εδεσσαίος που συναντούσε ο Καλλίνικος. Για τον λόγο αυτόν χάρηκε υπερβολικά ο Καλλίνικος. Και καθώς ήταν πολύ διαχυτικός και εκφραστικός του είπε: "Αν έχω τέτοιους καλούς ανθρώπους, θα περάσουμε καλά". Φυσικά, δεν γνώριζε τίποτε για την μασωνική του ιδιότητα.
Κατά άγνωστον τρόπο, πριν την ενθρόνιση του Καλλινίκου διαδιδόταν στην Έδεσσα ότι ο νέος Μητροπολίτης είναι Μασώνος. Αυτό κυκλοφορούσε ευρύτατα, χωρίς να γνωρίζη τίποτε ο Καλλίνικος. Εν τω μεταξύ ο Κωνσταντίνος Σιβένας προσπαθούσε να επικοινωνή τακτικά με τον Καλλίνικο, αναπτύσσοντας τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Βέβαια, ο Διονύσιος τον είχε πληροφορήσει από την αρχή για την προσωπικότητα και την ιδιότητα του Σιβένα, αλλά ο ίδιος ήθελε να σχηματίση προσωπική γνώμη και να μη παρασυρθή από υποδείξεις και συμβουλές άλλων.
Προς το τέλος του έτους 1969 πληροφορήθηκε αυτήν την συκοφαντία. Η πληροφορία ήταν προφορική και γραπτή. Του έγραψαν ότι δεν επιτίθεται εναντίον της Στοάς, γιατί είναι Μασώνος. Άλλοι του έγραψαν να λάβη μέτρα εναντίον της Στοάς, γιατί η "Στοά είναι κέντρο του σατανά". Κάλεσε τον Κωνσταντίνο Σιβένα και τον ενημέρωσε για όσα του έγραψαν. Εκείνος δεν αρνήθηκε ότι είναι ο Σεβάσμιος της Μασωνίας.
Για να ξεκαθαρίση τα πράγματα και την θέση του, αναφέρθηκε διεξοδικά σε κήρυγμα στον Μητροπολιτικό Ναό της Εδέσσης εναντίον της Μασωνίας. Ήμουν παρών στο κήρυγμα εκείνο και θυμάμαι την εντύπωση που προξένησε. Ομίλησε ο Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Αρχιμ. π. Αθηναγόρας Καραμανζάνης περί της Μασωνίας και ο Καλλίνικος στο τέλος καταφέρθηκε εναντίον της.
Την Καθαρά Δευτέρα του έτους 1970 ο Καλλίνικος συνάντησε στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος Εδέσσης τον Λάζαρο Σιβένα, αδελφό του Κωνσταντίνου Σιβένα και του εξέφρασε την δυσφορία και την λύπη του, γιατί ο αδελφός του παρά τις εθνικές υπηρεσίες που προσέφερε στην Πατρίδα, εν τούτοις ανήκει στην Μασωνική Στοά και περιέρχεται σπίτια και γραφεία προπαγανδίζοντας υπέρ του τεκτονισμού. Συγχρόνως του είπε ότι ισχύει η εντολή του προκατόχου του Μητροπολίτου περί στερήσεως της θείας Κοινωνίας και ότι δεν θα επιτρέψη την εξόδιο ακολουθία σε περίπτωση θανάτου του.
Όταν ο αδελφός του του διαβίβασε τις απόψεις του Μητροπολίτου, ο Κωνσταντίνος Σιβένας με ημερομηνία 16 Μαρτίου 1970 του απέστειλε επιστολή στην οποία διαμαρτύρεται για την συκοφαντία, όπως την ονομάζει, που εκτόξευαν μερικοί εναντίον του ότι εξασκεί προσηλυτισμό υπέρ του τεκτονισμού. Δεν αρνείται, φυσικά ότι είναι Μασώνος. Το θεωρεί δε και τιμή. Στην επιστολή ακόμη αυτή αναφέρεται στην επίθεση του Καλλινίκου εναντίον των Μασώνων γράφοντας: "προέβητε εις την γνωστήν επίθεσιν εναντίον του Τεκτονισμού, η οποία, πιστεύσατέ μοι, ότι σάς εξέθεσεν ανεπανορθώτως, όπως και τον προκάτοχόν σας, έναντι μεγάλης μερίδος Εδεσσαίων, εύ φρονούντων και γνωριζόντων καλλίτερον υμών, τόσον εμέ προσωπικώς, όσον και τα περί τεκτονισμού". Στην συνέχεια αναφερόμενος στην στέρηση της εξοδίου ακολουθίας και της θείας Κοινωνίας λέγει: "ουδόλως με πτοούν ούτε και με συγκινούν, αντιθέτως μόνον με θλίβουν...". Η πληροφορία ότι εξασκούσαν οι Μασώνοι προσηλυτισμό ήταν αληθινή. Υπήρχαν συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία έδωσαν αυτές τις πληροφορίες στον Καλλίνικο.
Ο Καλλίνικος απάντησε σε αυτήν την επιστολή. Η επιστολή του (27-6-1970) είναι αποστομωτική, θαρραλέα και ορθοδοξότατη. Δείχνει ακόμη και το εκκλησιαστικό του φρόνημα. Την παραθέτω ολόκληρη προς ενημέρωση.
"Αξιότιμον
κ. Κωνσταντίνον Ι. Σιβέναν
Οδοντίατρον
Ενταύθα
Εν πρώτοις ζητώ συγγνώμην, διότι δεν απήντησα αμέσως εις την επιστολήν σας. Η καθυστέρησις οφείλεται εις την σοβαρότητα του θέματος και εις το πλήθος των απασχολήσεών μου.
Όντως εις τον αυτάδελφόν σας ωμίλησα περί των Εθνικών υπηρεσιών του αειμνήστου Πατρός σας και εξέφρασα παράπονόν τι, εις τον αδελφόν σας επαναλαμβάνω, και όχι εις ξένα πρόσωπα. Το παράπονον πηγάζει εκ πληροφοριών, ότι συνιστάτε επιμόνως την εγγραφήν εις την Μασωνικήν Στοάν διαφόρων προσώπων. Εφ' όσον αρνείσθε και βεβαιώνετε, ότι δεν εγένετο τοιαύτη ενέργεια, σάς πιστεύω, ούτε έκαμα ανάκρισιν ή εξονυχιστικόν έλεγχον της πληροφορίας. Επί πλέον, τονίζω, ότι η συζήτησις ήτο φιλική και εις πρόσωπον ιδικόν σας.
Ως προς την στάσιν μου απέναντι του Μασωνισμού σάς πληροφορώ, ότι αύτη προέρχεται εκ καθήκοντος, όπερ έχω ως Επίσκοπος απέναντι του Ποιμνίου μου. Οφείλω να προστατεύσω τα λογικά πρόβατα από πάσης αιρέσεως και πλάνης.
Αναγράφετε εις την επιστολήν σας, ότι "αντίθετον προπαγάνδαν και μετά φανατισμού μάλιστα, διενεργούν ωρισμένοι κύκλοι και μερικοί ιστάμενοι υψηλά..." αγνοώ την ύπαρξιν τοιούτων προσώπων.
Όσον αφορά το ότι ωρισμένοι άνθρωποι εκ της κανονικής στάσεως του Επισκόπου στενοχωρούνται ή δυσαρεστούνται υπενθυμίζω τους λόγους του Αρχηγού της Πίστεώς μας Κυρίου ημών Ιησού Χριστού "ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι, κατά τα αυτά γαρ εποίουν τοις ψευδοπροφήταις οι πατέρες αυτών" (Λουκ. ΣΤ', 26).
Αξιότιμε κ. Σιβένα, ως υπεύθυνος ενώπιον Θεού και ανθρώπων Ποιμήν της Ιεράς ταύτης Μητροπόλεως, οφείλω να συνεξηγηθώ μεθ' υμών εγκαίρως περί ενός σοβαρωτάτου ζητήματος.
Είναι γνωστόν ότι ανήκετε εις τον Τεκτονισμόν. Αλλ' ο Τεκτονισμός δεν είναι αθώα τις φιλανθρωπική και φιλοσοφική Εταιρία, ως πλανώμενος πιστεύετε, αλλά Θρησκεία, έχουσα ίδιον Θεόν και ιδίαν
λατρείαν. Αι τελεταί της Μασωνίας έχουν χαρακτήρα τόσον εντόνως θεοκρατικόν, όσον και αι της Εκκλησίας. Πλήν δε τούτου, αι διακηρύξεις της Μασωνίας περί "σωτηρίας της κοινωνίας εκ των κακών", περί "αναγεννήσεως της κοινωνίας", περί μεταδόσεως προς τους ανθρώπους "τής γνώσεως της Αληθείας", περί υπάρξεως εν αυτή "ουρανίου φωτός, φωτίζοντος και οδηγούντος" και "ιερού πυρός θερμαίνοντος και καθαίροντος", περί μεταδόσεως υπ' αυτής "πνευματικής τροφής" και "εξαγνισμού", περί "αναγεννήσεως εις νέαν ζωήν" κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ., είναι επαρκεστάτη απόδειξις ότι η Μασωνία διεκδικεί έργον Θρησκείας. Ακριβώς δια τούτο και κατεδικάσθη αύτη ως Θρησκεία υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και υπό πασών των Χριστιανικών Ομολογιών, εσχάτως δε και υπό της Ελληνικής Δικαιοσύνης.
Τούτων ένεκα είμαι υποχρεωμένος, ως Ιεράρχης, να εφαρμόσω την απόφασιν της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος παμψηφεί μάλιστα ληφθείσαν, και να μη θεωρώ ως δυναμένας να συμβιβασθώσι τας ιδιότητας του Ορθοδόξου Χριστιανού και του Τέκτονος, έστω και αν οι Τέκτονες φρονώσιν άλλως.
Θα ευρεθώ, αγαπητέ κ. Σιβένα, εις την αδήριτον ανάγκην να αρνηθώ εις υμάς, ει και μετ' άλγους καρδίας, τα Μυστήρια της Εκκλησίας, καθώς και πάσαν άλλην εκκλησιαστικήν ιεροτελεστίαν. Όταν δε κληθήτε να εγκαταλίπητε τον κόσμον τούτον της φθοράς, δεν θα δυνηθώ να επιτρέψω εκκλησιαστικήν κήδευσιν. Λυπούμαι, διότι θα με φέρητε εις αυτήν την άκρως δυσάρεστον θέσιν, αλλ' είμαι Επίσκοπος της Εκκλησίας και ουχί Σεβάσμιος της Μασωνίας. Δια τούτο δε και προειδοποιώ υμάς εγκαίρως, ίνα έχω την συνείδησίν μου ήσυχον.
Αν πράγματι πιστεύετε εις την Εκκλησίαν, ως εις μοναδικόν φορέα της Αληθείας και της Σωτηρίας, ασφαλώς θα θυσιάσητε την Μασωνίαν και θα προτιμήσητε την Εκκλησίαν, έστω και αν φρονήτε ότι η Μασωνία αδίκως κατεκρίθη ως Θρησκεία. Θα μοι ήρκει και μία δήλωσις του κατωτέρου είδους: "Καίτοι πιστεύω ότι η Μασωνία είναι απλή φιλανθρωπική Εταιρία, εν τούτοις, μη θέλων να ευρεθώ εκτός του μυστικού Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας δηλονότι, αποχωρώ εκ της Μασωνίας, υποτασσόμενος εις την απόφασιν της Εκκλησίας. Διαφωνώ μεν προς την απόφασιν αυτήν, αλλ' υποτάσσομαι ως τέκνον πειθαρχικόν της Εκκλησίας".
Εύχομαι πατρικώς και από βάθους καρδίας όπως ο δι' ημάς Σάρκα φορέσας Θεός, φωτίση υμάς και οδηγήση εις την επίγνωσιν της εν Αυτώ και μόνω Αυτώ φανερωθείσης Αληθείας.
Μετά διαπύρων ευχών και αγάπης εν Κυρίω
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ"
Φυσικά, δεν σταμάτησε εκεί ο διάλογος. Ο κ. Κωνσταντίνος Σιβένας με επιστολή του, που φέρει ημερομηνία 10 Ιουλίου 1970, προσπάθησε να απαντήση στις κεντρικές θέσεις του Καλλινίκου. Μεταξύ των άλλων προσπαθούσε να ανατρέψη την κατηγορία ότι η Μασωνία είναι αντιχριστιανική. Αντίθετα υποστήριζε ότι και ο ίδιος και οι άλλοι είναι Χριστιανοί καλοί και ότι από όσα είχε διαβάσει δεν είχε πεισθή ότι πρόκειται για κάτι κακό το να είναι κανείς Μασώνος. Θα ήθελα όμως από αυτήν την μεγάλη επιστολή να υπογραμμίσω τέσσερα σημεία τα οποία με ενδιαφέρουν στο κεφάλαιο αυτό και από τα οποία εξηγούνται πολλά πράγματα, κυρίως οι επιθέσεις και οι συκοφαντίες που κυκλοφόρησαν κατά καιρούς στην Έδεσσα εναντίον του Καλλινίκου.
Πρώτον. Τον χαρακτηρίζει φανατικό και στερούμενο της αρετής της αγάπης: "Έλαβον την από 27 Ιουνίου υμετέραν επιστολήν, η οποία ομολογώ ότι μου επροξένησε μεγάλην θλίψιν, διότι διεπίστωσα ότι υπάρχουν και σήμερον, εις τον αιώνα του διαστήματος, άνθρωποι μορφωμένοι, πλήρεις φανατισμού, παραγνωρίζοντες τας εντολάς του Ιησού Χριστού, του Θεού της αγάπης και του ελέους, του διακηρύξαντος την παγκόσμιον Αδελφότητα".
Δεύτερον. Υποδηλώνεται ότι έκανε εναντίον του κριτική και ότι μιλούσαν όλοι οι Μασώνοι στην Έδεσσα σε βάρος του. Γράφει: "εις οιανδήποτε ενέργειαν και αν προβήτε, ημάς μεν τους Τέκτονας δεν πρόκειται να μας θίξητε, διότι έχομεν συνηθίσει εις αυτά και η κοινωνία της Εδέσσης γνωρίζει ποίοι είμεθα, φοβούμαι όμως ότι υμείς θα εκτεθήτε ανεπανορθώτως, όπως είχεν εκτεθή ο προκάτοχός σας. Ασφαλώς οι περί υμάς κόλακες και συμφεροντολόγοι θα το παρασιωπούν ή δεν θα το αντιλαμβάνωνται, σάς βεβαιώ όμως κατηγορηματικά, ότι εχάσατε την εκτίμησιν την οποίαν είχατε κατά την άφιξίν σας, εξ αιτίας ιδίως της ιδικής μου δυσφημίσεως, από μεγάλην μερίδα Εδεσσαίων λογικώς σκεπτομένων και αντικειμενικώς κρινόντων τα πράγματα".
Τρίτον. Δηλώνει ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι στερήσεις της θείας Κοινωνίας και της εξοδίου ακολουθίας, πράγμα το οποίο φανερώνει ότι είχε δίκαιο ο Μητροπολίτης που του έλεγε ότι δεν έχει εκκλησιαστικό φρόνημα, αφού δεν υπακούει στην Εκκλησία. Γράφει: "Όταν έλθη το πλήρωμα του χρόνου και εκπληρώσας τον επί γης προορισμόν μου κληθώ, ουδόλως με ενδιαφέρει δια το σαρκίον, εις το οποίον διέμενεν η ψυχή μου, κατά την εν τη γη παραμονήν της, μόνον δε περί αυτής ενδιαφέρομαι και φροντίζω. Το σαρκίον οπωσδήποτε μετά ή άνευ πομπής και ματαιοδόξου επιδείξεως θα επανέλθη εις την Μητέρα Γήν και η ψυχή μου θα ακολουθήση την αποστολήν της και ο Θεός ο Παντεπόπτης και Παντογνώστης θα κρίνη ένα έκαστον κατά τα έργα του". Φαίνεται και από αυτό το απόσπασμα ότι δεν πιστεύει στην ανάσταση των σωμάτων και έχει φιλοσοφικές, πλατωνικές αντιλήψεις για το σώμα, ως ένα απλό ένδυμα της ψυχής.
Τέταρτον. Τον απειλεί ότι θα τον διασύρη σε όλους τους Μασώνους ανά την Ελλάδα. Για να γίνη αυτό κατανοητό πρέπει να αναφέρω μερικά διευκρινιστικά.
Στην Θεσσαλονίκη υπήρχε κάποιος λόγιος, ονόματι Χρήστος Ρήγας, ο οποίος καταγόταν από την Αιτωλοακαρνανία, ησχολείτο με τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και ήταν Μασώνος. Έγραψε μια επιστολή στον Καλλίνικο συνηγορώντας υπέρ του Κωνσταντίνου Σιβένα. Ο Καλλίνικος του έγραψε ότι είναι Μασώνος. Τότε ο Χρήστος Ρήγας απάντησε με το πνεύμα της επιστολής του Κωνσταντίνου Σιβένα ότι ο Τεκτονισμός δεν είναι αντιχριστιανικός και ότι και αυτός είναι Μασώνος και πιστό τέκνο της Εκκλησίας. Ο Καλλίνικος του απέστειλε μερικά βιβλία για την Μασωνία, όπως το βιβλίο του Αρχιμ. Επιφανίου "η Μασωνία υπό το φως της αληθείας", το οποίο κυκλοφόρησε τότε. Ο Χρήστος Ρήγας το επέστρεψε χωρίς να το ανοίξη ως απαράδεκτον. Βέβαια, είχε πληροφορηθή από άλλη επιστολή το περιεχόμενο του δέματος. Ο Καλλίνικος απ' ό,τι θυμάμαι του απέστειλε και άλλη επιστολή και τον ρωτούσε γιατί το επέστρεψε, γιατί αποφεύγει την γνώση και της άλλης πλευράς κλπ.
Έχοντας αυτό το περιστατικό υπόψη του ο Κωνσταντίνος Σιβένας στην γνωστή επιστολή που του απέστειλε ως υστερόγραφο του έγραφε: "Ο κοινός φίλος κ. Χρ. Ρήγας μου έστειλε φωτοτυπίαν επιστολής υμών προς αυτόν, υπό ημερομηνίαν 9 Ιουνίου και ελυπήθην πολύ δια το περιεχόμενον αυτής, σάς πληροφορώ δε ότι αντίτυπον αυτής εστάλη όπου δεί, όπως επίσης και της επιστολής υμών προς εμέ, καθώς και της παρούσης απαντήσεώς μου αντίγραφα θα σταλούν".
Αυτό είναι σημαντικό γιατί δείχνει την τεκτονική φιλία μεταξύ Σιβένα και Ρήγα και την δυσφήμιση που εξάσκησαν έναντι του Καλλινίκου. Ο Γέροντάς μου πολλές φορές μου έλεγε ότι όλοι οι ψίθυροι και οι συκοφαντίες που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς, ότι είναι φιλοχρήματος ενώ δεν αγαπούσε καθόλου τα χρήματα, ότι υποτιμούσε εθνικά τους κατοίκους της Εδέσσης και γενικά τους κατοίκους της περιοχής, όπως θα δούμε πιο κάτω κλπ., προέρχονταν από τον πόλεμο που του έκαναν οι Μασώνοι. Αλλά και οι άλλες δυσκολίες που είχε κατά την διάρκεια της αρχιερατείας, που προέρχονταν από πρόσωπα και καταστάσεις έξω από την Μητρόπολή του, οφειλόταν στην δυσφήμιση των Μασώνων.
Ο Καλλίνικος δεν υπέκυψε σε αυτές τις απειλές και τις δοκιμασίες. Έμεινε ακλόνητος στις πεποιθήσεις του, που ήταν ορθόδοξες και εκκλησιαστικές, ώσπου είδε με χαρά την διάλυση της Μασωνικής Στοάς και την μη απασχόληση του Κωνσταντίνου Σιβένα με αυτήν.
Λιγότερο από δύο χρόνια μετά την προηγούμενη επιστολή του ο Σιβένας ενδιαφερόταν για το τέλος της ζωής του και για την εξόδιο ακολουθία του, έστω κι αν έλεγε ότι δεν τον ενδιέφερε το θέμα. Επισκέφθηκε τον Καλλίνικο και τον παρακαλούσε να άρη την απαγόρευση. Εκείνος του ζήτησε να γράψη κείμενο στο οποίο να φαίνεται ότι αρνείται την Μασωνία και υποτάσσεται στην Εκκλησία. Τον προέτρεψε ακόμη να εξομολογηθή στον ευλαβέστατο τότε ιερέα π. Ιωάννη Αθανασιάδη. Πράγματι εξομολογήθηκε στον Πνευματικό εκείνο, ο οποίος του έδωσε την άδεια να κοινωνήση. Έκανε δε και έγγραφη δήλωση στον Σεβασμιώτατο στην οποία δεν αρνείται μεν τον Τεκτονισμό, αλλά δηλώνει ότι έπαυσε να ασχολήται με αυτόν, γιατί εν τω μεταξύ με τους αγώνες του Καλλινίκου και από άλλα αίτια η στοά έκλεισε. Η δήλωση έχει ως εξής:
"Σεβασμιώτατε,
Κατόπιν της προσφάτου συνομιλίας μας, επιθυμώ να δηλώσω προς την υ. Σεβασμιότητα, ότι δια λόγους υγείας και ηλικίας έπαυσα προ καιρού να ασχολούμαι με τον Τεκτονισμόν και ότι ήμην, είμαι και θα είμαι δια βίου λόγω και έργω Χριστιανός Ορθόδοξος.
Μετά σεβασμού
Κ. Σιβένας".
Όταν κοιμήθηκε, ο Καλλίνικος επέτρεψε την κηδεία του, αφού εν τω μεταξύ κοινωνούσε τακτικά των Αχράντων Μυστηρίων.
Πρέπει να σημειωθούν δύο πράγματα. Το πρώτον ότι οι αγώνες αυτοί του Καλλινίκου εναντίον της Μασωνίας έγιναν κατά την διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, όταν διαδιδόταν έντονα ότι μερικά ηγετικά στελέχη της ήταν μασώνοι. Και το δεύτερον ότι, κατά το διάστημα της τελευταίας επιστολής του Κωνσταντίνου Σιβένα και της δηλώσεώς του, ο Καλλίνικος έδειχνε αγάπη στο πρόσωπό του, όταν τον συναντούσε στον δρόμο του μιλούσε με καλωσύνη, όταν τον επισκεπτόταν του συμπεριφερόταν πολύ καλά. Γι' αυτό μια μέρα που με βρήκε ο Σιβένας μου είπε: "Ο Δεσπότης είναι πανέξυπνος". Ίσως αυτή η καλωσύνη τον έκανε να έχη αυτήν την εξέλιξη. Καθώς επίσης αυτή η αγάπη και η καλωσύνη έκανε και όλους τους συγγενείς του Κ. Σιβένα να τον σέβωνται, να μην έχουν παράπονα από την συμπεριφορά του Καλλινίκου. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αδελφή του Κωνσταντίνου Σιβένα ήταν γυναίκα του Βασίλη Γαζέπη και συνετέλεσε πολύ στο να δώση ο σύζυγός της το οικόπεδο και μεγάλο χρηματικό ποσόν για να κτισθή ο Ιερός Ναός των Αγίων Πάντων στην Έδεσσα.
Πάντως, ο Καλλίνικος δέχθηκε πολλές επιθέσεις από τους Μασώνους ανά την Ελλάδα και πολλά από όσα θα αναφερθούν πιο κάτω δεν είναι άσχετα από τους αγώνες του αυτούς.
Το κείμενο παρατίθεται ατόφιο από την δ/νση http://209.85.229.132/search

Read More

Οι μηδενιστικές απόψεις ενός <<διανοούμενου>>

Ο Τροτσκυ για την Θρησκεια: ‘Τμηματα απο Γραμμα Προς την Γερμανικη Επιτροπη’ [1]

Αγαπητοί σύντροφοι:
Αυτόν το καιρό πολύ σπάνια διαβάζω γερμανικές εφημερίδες. Πληροφορούμαι πάνω στις γερμανικές εσωτερικές υποθέσεις κυρίως απ’ τις ξένες εφημερίδες. Έτσι έχω πολλές επιφυλάξεις όταν προσεγγίζω τα εσωτερικά γερμανικά προβλήματα. Επιπλέον, αυτά τα προβλήματα είναι από μόνα τους μία ιδιαιτερότητα. Μπαίνουν , για να το πούμε έτσι, για πρώτη φορά στην ατζέντα της εργατικής τάξης. Συνεπώς, πρέπει - ή έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται εμένα - να διεξάγουμε την συζήτηση αντιμετωπίζοντας με τη μεγαλύτερη προσοχή τις αντίθετες απόψεις. Διαφορετικά οι σύντροφοι μπορεί εύκολα να αποθαρρυνθούν από το να εκφράσουν τις γνώμες τους. Έτσι, θ’ ήθελα να πω ότι τα όσα διατυπώνω παρακάτω δεν έχουν παρά ένα πρόχειρο χαρακτήρα.
Ας υποθέσουμε, πράγμα που δεν είναι τόσο δύσκολο να το κάνουμε, ότι αύριο [οι Γάλλοι] φασίστες αρχίζουν μια μανιασμένη επίθεση στις μασονικές στοές ή ότι σπάνε τις εφημερίδες των Ριζοσπαστών (κι’ αυτό περιστασιακά έχει ήδη συμβεί). Είναι αυτονόητο ότι σ’ αυτή την περίπτωση οι εργάτες θα βγούνε στους δρόμους να βοηθήσουν στην υπεράσπιση των μασονικών στοών. Αλλά τι είναι η μασονία; Είναι κι’ αυτή ένα είδος εκκλησίας που έχει αναλάβει να μεταβάλει τους ελευθερόφρονες μικροαστούς σε υποχείρια των χρηματιστικών συμφερόντων. Μπορούμε να υποστηρίξουμε την μασονία; Όχι, ποτέ. Ωστόσο, μπορούμε και πρέπει να υπερασπίσουμε, με το όπλο στο χέρι αν είναι απαραίτητο, το δικαίωμα της να υπάρχει ενάντια στις φασιστικές επιθέσεις. Για να είναι ικανή γι’ αυτό η εργατική τάξη πρέπει να μείνει επαναστατικά-σκεπτόμενη και σε αγωνιστική ετοιμότητα. Ωστόσο το Λαϊκό Μέτωπο το κάνει αδύνατο. Γι’ αυτό τον λόγο είναι απαραίτητο να διώξουμε τους αστούς Ριζοσπάστες απ’ το Λαϊκό Μέτωπο για να μπορούμε να υπερασπιστούμε ακόμη και τους μασόνους, αν το απαιτήσουν οι περιστάσεις. Δεν υπάρχει η παραμικρή αντίφαση σ’ αυτό. Αν ξεπεράσουμε πλήρως αυτές τις παρανοήσεις, μετά, πιστεύω, μπορούμε να φωτίσουμε επίσης το ζήτημα της εκκλησίας στη Γερμανία.
[1] Τον τρίτο χρόνο μετά από την άνοδό τους στην εξουσία, οι Ναζί, έχοντας εξαφανίσει κάθε άλλη μη-ναζιστική πολιτική, οικονομική και πολιτιστική οργάνωση, άρχισαν να δίνουν ισχυρά χτυπήματα στην εκκλησία, καθολική και προτεσταντική. Το IKD, γερμανικό τμήμα της ΔΚΕ, υποστήριξε την αντίσταση της εκκλησίας ενάντια στη γερμανική κυβέρνηση, σα μέρος της υποστήριξής του στα δημοκρατικά δικαιώματα. Η επιτροπή προσφύγων του IKD, που αποτελούνταν από την εξόριστη ηγεσία του, συνάντησε ισχυρή αντίθεση στις απόψεις της από μέλη άλλων ευρωπαϊκών τμημάτων, που κατηγορούσαν το IKD ότι προδίδει το προλεταριακό στρατόπεδο. Μετά από σύσταση του Τρότσκι, το IKD συγκρότησε μία Γερμανική Επιτροπή για να μελετήσει την κατάσταση στη Γερμανία και την πολιτική του. Η επιστολή αυτή γράφτηκε μετά από μελέτη των πρακτικών των εργασιών της Γερμανικής επιτροπής.

Read More