"Καβείρια Μυστήρια"

Οι θρησκευτικές τελετές που γινόταν προς τιμή των Καβείρων ονομαζόταν "Καβείρια Μυστήρια".

Γινόταν στο ιερό των Καβείρων που ήταν χτισμένο στο ακρωτήριο της χλόης απέναντι από την Ηφαιστία στη Λήμνο.

Κατά την ελληνιστική εποχή η λατρεία των Καβείρων πήρε διεθνή χαρακτήρα και άτομα απ' όλο τον κόσμο συνέρεαν στα κέντρα λατρείας τους όπως της Λήμνου, της Σαμοθράκης και των Θηβών.

Αντίθετα από τα Ελευσίνια μυστήρια η μύηση ήταν ελεύθερη για άντρες γυναίκες και παιδιά όλων των εθνικοτήτων, ελεύθερων και δούλων.

Η μύηση γινόταν όταν η ομάδα ή το άτομο αποφάσιζε να παρουσιαστεί στους θεούς και όχι μόνο κατά την εποχή των εορτών. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με τη χριστιανική βάπτιση.

Οι δημόσιες τελετές ήταν περίπου ίδιες με εκείνες των άλλων ιερών. Έτσι γινόταν θυσίες ζώων στους θεούς, σπονδές, προσευχές και αφιερώματα.

Το σημαντικότερο γεγονός ήταν η γιορτή της πορφυρίας όπου ζωντάνευε η ανακάλυψη της φωτιάς που όπως θέλει η παράδοση έγινε στην ίδια τη Λήμνο.

Οι συντεχνίες των μεταλλουργών έπαιζαν ιδιαίτερο ρόλο. Ανέβαιναν στο όρος Μόσυχλο όπου άναβαν καθαρή και αμόλυντη φλόγα με ένα χαλκείο, δηλαδή ένα χάλκινο κάτοπτρο που κρατούσαν απέναντι στον ήλιο, κάτι δηλαδή σαν τη σημερινή αφή της Ολυμπιακής φλόγας.

Μετά το 175 π.Χ. που η Λήμνος έγινε μέλος της Συμμαχίας της Δήλου το νέο φως το έπαιρναν από το ιερό της Δήλου. Επί εννιά μέρες έσβηναν όλες τις φωτιές του νησιού και έστελναν στη Δήλο ένα πλοίο να φέρει το νέο φως. Κατά την περίοδο της αναμονής οι κάτοικοι επικαλούντο τους χθόνιους θεούς έως ότου έφτανε το πλοίο και ο Ήφαιστος θριάμβευε.

Οι Κάβειροι (ή Κάβιροι στη Βοιωτία) ήταν θεότητες αρχαίας Ελληνικής μυστηριακής λατρείας η οποία πρωτοεμφανίζεται στη Λήμνο και τη Θήβα (ή πιο συγκεκριμένα, αρχικά τουλάχιστον, σε περιοχή της Βοιωτίας λίγο δυτικά της Θήβας) αλλά αργότερα επεκτείνεται και αλλού (Μικρά Ασία, Μακεδονία, Θράκη, υπόλοιπο Αιγαίο). Οι Κάβειροι συχνά, ήδη από την αρχαιότητα, ταυτίζονται και με τους "Μεγάλους Θεούς" των Μυστηρίων της Σαμοθράκης. Η προέλευση τους είναι άγνωστη, πιθανώς μη ελληνική και συχνά έχουν διατυπωθεί θεωρίες προελληνικής ή ανατολικής προέλευσης: το όνομα Κάβειροι έχει συχνά συσχετιστεί με τη σημιτική ρίζα kbr "μεγάλος, δυνατός", ενώ άλλοι το συνδέουν με τα Χιττιτικά.

Οι Κάβειροι της Θήβας αναφέρονται σε αφιερωματικές επιγραφές ως "Κάβιρος" και "Παις" (γιος του Κάβιρου). Σύμφωνα με τον Παυσανία, η Καβείρια Δήμητρα ξεκίνησε τις τελετές των Καβείρων της Θήβας ως δώρο προς τον Προμηθέα, ο οποίος ήταν ένας από τους Κάβειρους, και το γιο του, τον Αιτναίο.Ο ίδιος αναφέρει αλλού πως ο Αθηναίος Μέθαπος αφού επανοργάνωσε τα μυστήρια στην Ανδανία της Μεσσηνίας, ίδρυσε τα μυστήρια των Καβείρων της Θήβας.

Για τους Κάβειρους της Λήμνου, ο Ακουσίλαος αναφέρει ότι ο Ήφαιστος και η θεά Καβειρώ γέννησαν τον Καδμίλο (ή Κασμίλο ή Κάμιλλο) ο οποίος γέννησε τους τρεις Κάβειρους που με τη σειρά τους γέννησαν τρεις Καβειρίδες νύμφες. Το σύμβολο των τριών Λήμνιων Καβείρων ήταν η λαβίδα και το σφυρί του μεταλλουργού.

 

Read More

ΚΡΥΠΤΙΚΟΣ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ

 Είναι γνωστό ότι ο Τεκτονισμός στην προσπάθεια μετάδοσης , τα οποία καλείται ο κάθε ένας να ερμηνεύσει ελεύθερα και σύμφωνα με αυτά τα οποία αποκομ ηθικοπλαστικών μηνυμάτωνίζει από αυτά, χρησιμοποιεί - -εκτός των Συμβόλων και των Αλληγοριών- Μύθους τους οποίους, στους περισσότερους βαθμούς του, δανείζεται κυρίως από την Παλαιά Διαθήκη και ιδιαίτερα γύρω από την ανέγερση του Ναού του Σολομώντα και την οποία παραλληλίζει με την ανέγερση του εσωτερικού Ναού μας.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι οι Συμβολισμοί στον Τεκτονισμό δεν είναι απόλυτοι και δογματικοί αλλά επιδέχονται περισσότερες της μιας ερμηνειών.

Η Μυστική Κρύπτη, γύρω από την φύλαξη της οποίας ο Τεκτονισμός ανέπτυξε τον αντίστοιχο Μύθο του, είναι ένα Σύμβολο επινοημένο και δεν αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη κατά την εξιστόρηση της κατασκευής του πρώτου Ναού από τον Σολομώντα, παρά το γεγονός ότι τα αντίστοιχα κεφάλαια της Βίβλου βρίθουν λεπτομερειών που αφορούν στην ανοικοδόμηση του πρώτου Ναού.

Πάντως η χρήση της Κρύπτης δεν είναι εντελώς τυχαία στον Τεκτονισμό, καθ’ όσον μία παρεμφερής αναφορά γίνεται στο βιβλίο των Μακκαβαίων, όπου αναφέρεται ότι ενώ διαρκούσε η αιχμαλωσία των Εβραίων από τον Ναβουχοδονόσορα, οι ιερείς του Ναού πήραν την φλόγα που έκαιγε στο Ιερό και την έκρυψαν σ’ ένα αποξηραμένο πηγάδι που βρισκόταν στις υπόγειες Στοές και τις οποίες γνώριζαν μόνον οι Ιερείς. Όταν οι Εβραίοι επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ, τα τέκνα των Ιερέων που γνώριζαν το μυστικό ανακάλυψαν το πηγάδι αλλά η φλόγα ήταν σβηστή.

Ο Τεκτονισμός με την δημιουργία του Μύθου της Κρύπτης κάλυψε τις θεμελιώδεις έννοιες για τον βασικό Συμβολισμό σχετικά με την απώλεια και επανεύρεση της «Λέξης» δηλαδή της Αλήθειας, η οποία μόνον μετά τον Θάνατο μπορεί να ανακαλυφθεί. Αυτή η Κρύπτη είναι το αόρατο και ασύλληπτο μέρος του εαυτού μας που μετέχει του Θείου Συνόλου, μέρος του οποίου αποτελεί ο κάθε ένας από εμάς. Είναι το μέρος από το οποίο πηγάζει ο Θείος Σπινθήρας της απόλυτης αλήθειας, είναι ο πιο βαθύς εσωτερικός μας Ναός όπου τοποθετούμε τις βαθύτερες γνώσεις, σκέψεις και εμπειρίες μας.

Για να καταστεί, όμως, αυτό δυνατό θα πρέπει η εσωτερική μας Κρύπτη να είναι κατάλληλα προετοιμασμένη και καθαρή για την εναπόθεση σ’αυτήν των πλέον πολυτίμων γνώσεων, σκέψεων και εμπειριών μας.

Οι Κρυπτικοί βαθμοί είναι ενταγμένοι στο σύστημα του Τύπου της Υόρκης το οποίο αποτελεί ένα από τα φιλοσοφικά συστήματα τα οποία συνδέονται με τους τρεις βαθμούς του Συμβολικού Τεκτονισμού και αποτελεί περαιτέρω διερεύνηση και εξήγηση αυτών.

Το Κρυπτικό Τεκτονικό Σύστημα περιλαμβάνει δύο βαθμούς :

• Του Βασιλικού Διδασκάλου

Η ανυπέρβλητη διδασκαλία αυτού του βαθμού παροτρύνει τον Άνθρωπο-Τέκτονα να προπαρασκευάσει τον εαυτό του για την αντιμετώπιση της ευρέσεως της Απολύτου Γνώσεως, μιας γνώσεως που ανακαλύπτεται μετά από την διάβαση από τη ζωή προς τον θάνατο.

Η προετοιμασία συνίσταται στην αποδοχή εκ μέρους των Ανθρώπων του γεγονότος ότι είμαστε θνητοί και κανείς δεν αποφεύγει το μοιραίο γεγονός του θανάτου, ότι με αυτόν ό,τι αγαθό, χρήσιμο και ικανό πράξαμε, δεν απόλυται με τη διάλυση του σώματός μας, δηλαδή του μέσου που επέλεξε ο Δημιουργός για την ανάγκη προσεγγίσεως της απολύτου γνώσεως, αλλά παραμένει αξιοποιήσιμο σε νοητή κρύπτη, ώστε οι επιγενέστεροι να το αξιοποιήσουν στην προσπάθειά τους σ’ αυτήν την προσέγγιση.

Η αρχή της διδασκαλίας του βαθμού αυτού είναι λοιπόν το αισιόδοξο μήνυμα ότι τίποτε δεν απόλυται και δεν εγκαταλείπεται χωρίς λόγο και αιτία.

• Του Εκλεκτού Διδασκάλου

Ο Βαθμός του Εκλεκτού Διδασκάλου είναι ο δεύτερος και τελευταίος βαθμός στο Κρυπτικό Τεκτονικό Σύστημα.

Κατά την Τεκτονική παράδοση οι Εκλεκτοί Διδάσκαλοι επελέγησαν και ασκούσαν τα καθήκοντά τους χωρίς ποτέ να έχουν αναγνωρισθεί σαν ξεχωριστή τάξη στον Ναό του Σολομώντα. Η ύπαρξη και η εργασία τους ήταν γνωστή μόνον στο Μέγα Συμβούλιο του Ναού, δηλαδή στους τρεις μεγάλους αρχιτέκτονες, γι’ αυτό ο αριθμός τους ήταν περιορισμένος σε αντίθεση με τους Βασιλικούς Διδασκάλους που αποτελούσαν πολυπληθέστερη και διακεκριμένη τάξη του Ναού.

Το επίκεντρο της διδασκαλίας αλλά και το κυρίως μήνυμα του βαθμού είναι η ανάγκη να τηρούμε σε εγρήγορση την συνείδησή μας, καθ’ όσον -όταν αυτή καθεύδει- το τίμημα είναι πολύ βαρύ.

Με τον Κρυπτικό Τεκτονισμό συμπληρώνεται το Σύστημα της Υόρκης και κλείνει ουσιαστικά ο κύκλος του Αρχαίου Τεκτονισμού. Κλείνει, κατά τρόπον τινά, η δια της μυητικής οδού μετάδοση της διδασκαλίας, και παραμένει ανοικτός μόνον ο δρόμος της βιωματικής πλέον μετάδοσης.

Πηγή:http://www.grandlodge.gr

Read More

Benjamin Franklin (1706-1790)

  

Αμερικάνος πολιτικός, διπλωμάτης κι επιστήμονας. Γεννήθηκε στη Βοστόνη στις 17 Ιανουαρίου του 1706. Ήταν το 15ο από τα 17 παιδιά του Josiah Franklin, σε μια φτωχή οικογένεια, όπου ο πατέρας ήταν μικροπαραγωγός σαπουνιών και κεριών.

Σε ηλικία 13 χρονών αρχίζει να εργάζεται σαν μαθητευόμενος στοιχειοθέτης στο τυπογραφείο του αδελφού του. Το 1723 αποχώρησε και πήγε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα δουλεύοντας πάλι σαν τυπογράφος. Ένα χρόνο μετά πήγε στο Λονδίνο για αγορά τυπογραφικών ειδών κι έμεινε εκεί δύο χρόνια για να τελειοποιηθεί στο επάγγελμα αυτό.

Επιστρέφοντας στη Φιλαδέλφεια, ίδρυσε δικό του τυπογραφείο συνεταιρικά με κάποιο φίλο του, συγχρόνως άρχισε να δημοσιογραφεί και πολύ σύντομα απέκτησε φήμη για τις πρακτικές και σωστές ιδέες του.

Αυτοδίδακτος, έμαθε γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά και λατινικά και παράλληλα άρχισε να επιδίδεται σε διάφορες επιστημονικές μελέτες. Δείχνοντας ισχυρή οργανωτική και διοικητική ικανότητα, διορίσθηκε σαν διευθυντής των ταχυδρομείων της Πενσυλβανίας κι αργότερα οργάνωσε τις ταχυδρομικές υπηρεσίες όλων των αμερικάνικων αποικιών και διορίστηκε γενικός διευθυντής των ταχυδρομείων.

Το 1751 εκλέγεται βουλευτής στη βουλή της Πενσυλβανίας και το 1757 πηγαίνει στο Λονδίνο για διαπραγματεύσεις όπου μένει πέντε χρόνια, αποκτά φίλους και μεγάλη εκτίμηση για τις επιστημονικές του επιδόσεις, με αποτέλεσμα να αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Κατά τον αγώνα για την ανεξαρτησία των αποικιών, γύρισε στην Αμερική και εργάστηκε ολόψυχα για την επιτυχία της. Εκλεγμένος αντιπρόσωπος της Πενσυλβανίας στην επαναστατική συνέλευση της Φιλαδέλφειας, ήταν ένας από τους πέντε αντιπροσώπους στους οποίους ανατέθηκε η σύνταξη της περίφημης προκήρυξης της ανεξαρτησίας του 1776. Το 1778 κατόρθωσε να συνάψει συμμαχία των αποικιών με τη Γαλλία κατά της Αγγλίας και στις 3 Σεπτεμβρίου του 1783, μαζί με τον Ιωάννη Άνταμς και τρεις άλλους απεσταλμένους, κατάφερε να υπογραφεί η τελική συνθήκη ειρήνης με τη Βρετανία. Το 1785 εξελέγη πρόεδρος της εκτελεστικής εξουσίας της Πενσυλβανίας και το 1787 μέλος της εθνοσυνέλευσης, η οποία συνέταξε και ψήφισε το συνταγματικό χάρτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Σαν πρόεδρος της εταιρείας για την κατάργηση της δουλείας, συνηγόρησε και υπέγραψε υπέρ της απελευθέρωσης των μαύρων, δύο μήνες πριν το θάνατό του.

Πέθανε στις 17 Απριλίου του 1790, αφήνοντας πολλά συγγράμματα και άρθρα φιλολογικά, πολιτικά και κοινωνιολογικά. Στις επιστήμες άφησε σαν κύριο κατόρθωμά του την εφεύρεση του αλεξικέραυνου το 1753, μετά από έρευνες και πειράματα που ξεκίνησε το 1740. Το 1752 έγινε το περίφημο πείραμά του με το πέταγμα του χαρταετού σε μια μέρα με καταιγίδα και κεραυνούς.

Το 1744 ανακάλυψε μια στόφα που μείωνε τους ρύπους των καμινάδων καπνού, ο τύπος της οποίας χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα. Δικές του έρευνες εφαρμόστηκαν σε γυαλιά μυωπίας. Ανακάλυψε επίσης ένα τύπο Αρμόνικας για μουσική.

Στη διάλεξη με τίτλο «Ανοχή και Ανεξιθρησκεία στο Δυτικό κόσμο», που δόθηκε από τον καθηγητή του πανεπιστημίου Αθηνών κ. Σάββα Αγουρίδη, το 1998, με την ευκαιρία της 50ης επετείου από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε, βρίσκουμε το απόσπασμα:

”Σε ό,τι αφορά την Αμερικανική επανάσταση και τις διακηρύξεις της, αναφέρουμε απλώς στη συνάφεια αυτή το ιδεολογικό αμάλγαμα του Αγγλοσάξωνα και του οπαδού του ευρωπαϊκού, κατ’ ουσία του Γαλλικού, Θεϊσμού και του Διαφωτισμού, με την παράθεση κάποιων μεγάλων ονομάτων, που χάραξαν με την προσωπική τους σφραγίδα την Αμερικανική επανάσταση: Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν μάλλον επισκοπελιανός αλλά με θεμελιώδη πίστη εκείνη του Θεϊστή, ο Thomas Paine ήταν Θεϊστής , ο Thomas Jefferson ήταν επισκοπελιανός αλλά στις πεποιθήσεις Θεϊστής. Το ίδιο περίπου και ο James Madison. Στο έργο του «Parable against Persecution» γράφει ο Benjamin Franklin τα εξής πολύ αληθή και πνευματώδη: «Όταν μια θρησκεία είναι καλή, νομίζω πως θα μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό της, όταν όμως δεν μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό της, κι ο Θεός δε δείχνει ενδιαφέρον για την υποστήριξή της, έτσι που οι ασχολούμενοι με αυτή αναγκάζονται να καλούν σε βοήθεια την κρατική εξουσία, αυτό, όπως εγώ το καταλαβαίνω, δείχνει πως πρόκειται για μια κακή θρησκεία».

Σύμφωνα με τον τέκτονα και ιστορικό του τεκτονισμού Μάνλυ Χωλ, όπως αναφέρει ο Ντέιβιντ Άικ στο βιβλίο του "Το Μυστικό Όλων των Εποχών", από τις 55 υπογραφές των εκπροσώπων που συνέταξαν το Αμερικανικό Σύνταγμα, στο συνέδριο που έγινε το καλοκαίρι του 1787 στη Φιλαδέλφεια, σχεδόν οι 50 ανήκαν σε γνωστούς μασόνους της εποχής, και μόνο μία σίγουρα δεν ανήκε σε μασόνο [3]. Ανάμεσα σε εκείνους που το υπογράφουν ξεχωρίζουν και οι γνωστοί μασόνοι Τζωρτζ Ουάσινγκτων, Τόμας Τζέφερσον, Βενιαμίν Φραγκλίνος, εκ των οποίων οι δύο πρώτοι διετέλεσαν και πρόεδροι των ΗΠΑ.

Στην αυτοβιογραφία του Φραγκλίνου, υπάρχει ένα απόσπασμα που λέει:

«… το φυλλάδιό μου με κάποιο τρόπο έπεσε στα χέρια ενός Lyon, ενός χειρουργού, συγγραφέα του βιβλίου «The Infallibility of Human Judgment» (Το αλάθητο της ανθρώπινης κριτικής), με αποτέλεσμα μια γνωριμία μεταξύ μας. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον προς εμένα και με καλούσε συχνά για συζήτηση πάνω σ΄ αυτά τα θέματα, και με πήγαινε στο Horns, μια μπυραρία στο Cheapside, και με σύστησε στο Δόκτορα Μάντβιλ, συγγραφέα του έργου «Ο μύθος των μελισσών», που είχε ένα κλαμπ εκεί, του οποίου ήταν η ψυχή με το να είναι η πιο περιπαικτική και διασκεδαστική συντροφιά. Οι Lyons, επίσης, με σύστησαν στο Δόκτορα Πέμπερτον, στο Batson’s καφέ, ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα μου έδινε την ευκαιρία, κάποια στιγμή, να συναντήσω τον Σερ Ισαάκ Νεύτων, κάτι το οποίο επιθυμούσα πάρα πολύ. Αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Ο Β. Φραγκλίνος θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές του Αμερικάνικου κράτους κι ένας από τους «πατέρες» του έθνους, στον οποίο οι επίσημες πηγές πάντα αναφέρονται με μεγάλο σεβασμό. Εκτός από τις εκτεταμένες μελέτες του πάνω στις επιστήμες και τα γράμματα, είναι πολύ πιθανόν να είχε σχέσεις με τον εσωτερισμό, μέσα από το ισχυρό και ταυτόχρονα μυστικό τότε κίνημα του Τεκτονισμού, που έβαλε τη σφραγίδα του στην έναρξη του Αμερικάνικου πολιτισμού, ενός πολιτισμού που, δυστυχώς, σήμερα τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Χρονολογική παρουσίαση βιογραφίας & Ελευθεροτεκτονική δραστηριότητα

 

17 Ιανουαρίου 1706	Γεννήθηκε στη Βοστώνη, της Μασαχουσέτης.
	Μαθήτευσε στον αδελφό του, Τζέιμς, ο οποίος ήταν τυπογράφος, μόλις στα 12 του χρόνια, τον εγκατέλειψε πέντε χρόνια αργότερα μετά από έντονες διαφωνίες και εγκαταστάθηκε στη Φιλαδέλφεια.
1727	Οργάνωσε τη λέσχη της «φατρίας» ("Junto" club), η οποία εξελίχθηκε στην Αμερικάνικη
	Φιλοσοφική Εταιρεία και τη Λέσχη του «Δερμάτινου Περιζώματος», μία μυστική εταιρεία (όπως περιγράφεται στα Χρονικά της Φιλαδέλφεια και της Πενσυλβάνια του 1850, τόμος u, σελίδα 495 και στο βιβλίο «Ο Φραγκλίνος ως Ελευθεροτέκτων», σ. 7-9).
1730 - 1748	Πρώτα εργάστηκε ως τυπογράφος, στη συνέχεια έγινε ιδιοκτήτης μίας τυπογραφικής
	επιχείρησης και εξέδωσε την εφημερίδα The Pennsylvania Gazette.
Φεβρουάριος 1730 - 1731	Μυήθηκε στην Στοά του Αγίου Ιωάννου (σύμφωνα με την Ιστορική Εταιρεία της
	Πενσυλβάνια, τα πρακτικά της Στοάς του Αγίου Ιωάννη και το βιβλίο πρακτικών των συνεδριάσεων της Μεγάλης Στοάς της Πενσυλβάνια, 1885, σ. 37-39).
1731	Έθεσε τα θεμέλια για μία βιβλιοθήκη, η οποία αναπτύχθηκε σε Δημοτική Βιβλιοθήκη της
	Φιλαδέλφεια.
24 Ιουνίου 1732	Εκλέχθηκε Δεύτερος Μέγας Επόπτης (σύμφωνα με την έκδοση της Pennsylvania
	Gazette, αρ. 187, της 26ης Ιουνίου, 1732).
1732 - 1757	Κέρδισε ευρεία αναγνώριση με το «Poor Richard's Almanack».
24 Ιουνίου 1734	Εκλέχθηκε Μέγας Διδάσκαλος της Πενσυλβάνια (σύμφωνα με την Pennsylvania
	Gazette, αρ. 290, Ιούνιος 1734).
Αύγουστος 1734	Δημοσίευσε ένα Τεκτονικό Βιβλίο του, μία επανέκδοση των Συνταγμάτων των
	Ελευθερο-τεκτόνων του Άντερσον, το πρώτο Τεκτονικό βιβλίο το οποίο εκδόθηκε στην Αμερική (σύμφωνα με την Pennsylvania Gazette, αρ. 284, 9 – 16 Μαΐου, 1734).
28 Νοεμβρίου 1734	Έγραψε ως Μέγας Διδάσκαλος στον αδελφό Χένρυ Πράις στη Βοστώνη δύο αδελφικές
	επιστολές, μία επίσημη σχετικά με Τεκτονικά ζητήματα και μία λιγότερο επίσημη (κατά μαρτυρία του Χένρυ Πράις)
1734 - 1735	Ο Φραγκλίνος και οι αδελφοί της Στοάς του Αγίου Ιωάννη, σύμφωνα με τις παλιές
	τεκτονικές και οικογενειακές παραδόσεις, έθεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο στο Δημόσιο Κτήριο «Μέγαρο της Ανεξαρτησίας», το οποίο χτίστηκε την περίοδο κατά την οποία ο Φραγκλίνος διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος (σύμφωνα με την ψηφοφορία της Συνέλευσης, την Ιστορία του Μεγάρου της Ανεξαρτησίας του Etting και επίσης, κατά τις καταγραφές ημερομηνίας στους πίδακες νερού του Μεγάρου)
1735 - 1738	Διετέλεσε Γραμματέας της Στοάς του Αγίου Ιωάννη.
13 Απριλίου 1738	Ο Φραγκλίνος, σε μία επιστολή προς τη μητέρα του, γράφει «οι Ελευθεροτέκτονες δεν
	έχουν αρχές ή πρακτικές οι οποίες να είναι ασύμβατες με την θρησκεία και την καλή διαγωγή». (η πρωτότυπη επιστολή υπάρχει – με τον γραφικό χαρακτήρα του Φραγκλίνου – στο σχετικό Βιβλίο της Συλλογής της Ιστορικής Εταιρείας της Πενσυλβάνια)
25 Μαΐου 1743	Επισκέφθηκε την πρώτη Στοά (του Αγίου Ιωάννη) στη Βοστώνη (σύμφωνα με το βιβλίο
	πρακτικών των συνεδριάσεων της Μεγάλης Στοάς της Μασαχουσέτης 1733-92, σελίδα 390).
1744	Ήταν ο κύριος συντελεστής στη βελτίωση του φωτισμού των δημόσιων δρόμων, εφηύρε
	μία θερμαντική σόμπα (η οποία ακόμη κατασκευάζεται) και ενδιαφέρθηκε για τον ηλεκτρισμό.
1748	Πούλησε την επιχείρησή του στον προϊστάμενο και αποσύρθηκε για να αφιερώσει τον
	εαυτό του στη δημόσια ζωή.
10 Ιουνίου 1749	Διορίστηκε Επαρχιακός Μέγας Διδάσκαλος από τον Τόμας Όξναρντ, της Βοστώνης
	(σύμφωνα με το βιβλίο πρακτικών των συνεδριάσεων της Μεγάλης Στοάς της Πενσυλβάνια, 1882, σελίδα 157).
29 Αυγούστου 1749	Η Στοά της Ταβέρνας του Βαρελιού υπέβαλλε αίτηση στον Επαρχιακό Μέγα Διδάσκαλο
	Φραγκλίνο για μία «Αντιπροσωπεία υπό την ανοχή του» (σύμφωνα με το σχετικό χειρόγραφο, των Πρακτικών της Στοάς της Ταβέρνας  του Βαρελιού)
13 Μαρτίου 1750	Ολοκληρώνεται η θητεία του ως Επαρχιακού Μέγα Διδασκάλου και αμέσως διορίζεται
	Αναπληρωτής Μέγας Διδάσκαλος από τον Γουίλλιαμ Άλλεν, τον Επαρχιακό Μέγα Διδάσκαλο (σύμφωνα με το Βιβλίο των πρακτικών των συνεδριάσεων της Μεγάλης Στοάς της Πενσυλβάνια, 1882, σελίδα 157).
1752	Έκανε τα περίφημα πειράματα με χαρταετό.
12 Μαρτίου 1752	Ορίζεται μέλος Επιτροπής για την ανέγερση της «Στοάς των Ελευθεροτεκτόνων» στη
	Φιλαδέλφεια (σύμφωνα με το πρωτότυπο χειρόγραφο της Βιβλιοθήκης του Τεκτονικού Μεγάρου, της Φιλαδέλφεια).
25 Οκτωβρίου 1752	Επισκέφθηκε την Στοά της Ταβέρνας του Βαρελιού (σύμφωνα με το χειρόγραφο των
	Πρακτικών της Στοάς της Ταβέρνας του Βαρελιού).
1754	Ήταν ο αντιπρόσωπος της Πενσυλβάνια στο Κογκρέσο του Ώλμπανυ.
11 Οκτωβρίου 1754	Παρίσταται στην Τριμηνιαία Εκδήλωση της Μεγάλης Στοάς της Μασαχουσέτης, η οποία
	πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Συναυλιών της Βοστώνης (σύμφωνα με το Βιβλίο των πρακτικών των συνεδριάσεων της Μεγάλης Στοάς της Μασαχουσέτης 1733-92, σελίδα 34, και 1871, σελίδα 361).
24 Ιουνίου 1755	Είχε προεξέχοντα ρόλο στη Μεγάλη Επέτειο και Καθιέρωση της «Στοάς των
	Ελευθεροτεκτόνων» στη Φιλαδέλφεια, το πρώτο Τεκτονικό κτήριο της Αμερικής (σύμφωνα με την Pennsylvania Gazette, αρ. 1384. 3 Ιουλίου 1755 και το Κήρυγμα της Εκκλησίας του Χριστού, Φιλαδέλφεια 1755, που βρίσκεται στο Αρχείο της Ιστορικής Εταιρείας της Πενσυλβάνια).
1757 - 1762	Εκπροσώπησε την Πενσυλβάνια στην Αγγλία με σκοπό την επιβολή φόρων στην
	ιδιωτική ακίνητη περιουσία.
10 Οκτωβρίου 1759	Επισκέφθηκε την Στοά Άγιος Δαβίδ, στο Εδιμβούργο της Σκωτίας (σύμφωνα με το
	αρχείο «Τέσσερεις Εστεμμένοι Μάρτυρες», του 1908 τόμος xxi, 3ο κεφάλαιο, σελίδα 270).
1760	Επαρχιακός Μέγας Διδάσκαλος της Φιλαδέλφεια (σύμφωνα με τα Συντάγματα του
	Noorthouck, σελίδα 276 έκδοση του 1784 στο Λονδίνο)
17 Νοεμβρίου 1760	Παρίσταται στη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας, η οποία συνεκλήθη στο «Στέμμα & Άγκυρα»,
	στο Λονδίνο. Σύμφωνα με τα Πρακτικά της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας, εισήλθε ως «Επαρχιακός Μέγας Διδάσκαλος».
1762	Προσφωνείται ως Μέγας Διδάσκαλος της Πενσυλβάνια (σύμφωνα με τις επιστολές του
	αδελφού Βάλεντζ προς τον Φραγκλίνο οι οποίες βρίσκονται στο αρχείο της Αμερικάνικης Φιλοσοφικής Εταιρείας).
1766	Εκλήθη στη Βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων για να αιτιολογήσει την αντίθεση των
	αποικιών της Αμερικής στο Φόρο Χαρτοσήμου.
1775	Επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια, όταν ο πόλεμος κατέστη αναπόφευκτος.
	Έγινε μέλος του δεύτερου Ηπειρωτικού Κογκρέσου και ήταν στην επιτροπή η οποία συνέταξε και υπέγραψε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.
1776	Εστάλη ως μέλος μίας τριμελούς επιτροπής για να διαπραγματευθεί μία διεθνή συνθήκη
	με τη Γαλλία. Έτυχε τεράστιας δημοτικότητας κατά τη διάρκεια της παραμονής του, η οποία κράτησε έως το 1785, περίοδο κατά την οποία ήταν διπλωματικός εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών. Εντάχθηκε σε Τεκτονικές Στοές της Γαλλίας (σύμφωνα με έγγραφα του Αρχείου της Αμερικάνικης Φιλοσοφικής Εταιρείας)
7 Απριλίου 1778	Παραβρέθηκε στη μύηση του Βολταίρου στην Στοά των Εννέα Αδελφών (ή Μουσών), μία
	διάσημη Στοά στο Παρίσι (σύμφωνα με το βιβλίο του Αμιάμπλ «Μία τεκτονική στοά πριν το 1787», σελίδα 65, του Λαντουάν «Ιστορία του Γαλλικού Ελευθεροτεκτονισμού» και του Κλος «Ιστορία του Ελευθεροτεκτονισμού στη Γαλλία»).
1778	Εντάσσεται στην Στοά των Εννέα Αδελφών στο Παρίσι. Προφανώς, το παράδειγμα του
	Φραγκλίνου δεν άφησε ανεπηρέαστη την απόφαση της ηγετικής φυσιογνωμίας της φιλοσοφίας στο να γίνει δεκτός ως Ελευθεροτέκτων και από την άλλη μεριά είναι βέβαιο ότι η μύηση του Βολταίρου ήταν καθοριστική για την απόφαση του Ένδοξου Αμερικανού να ενταχθεί στις Εννέα Αδελφές (Στοά)-" " Το όνομα του Φραγκλίνου εμφανίζεται λίγο μετά εκείνου του Βολταίρου στην εκτυπωμένη κατάσταση του 1779"(σύμφωνα με το «Μία τεκτονική στοά πριν το 1789», σελίδα 145).
28 Νοεμβρίου 1778	Πρωτοστάτησε στην Στοά της Θλίψης ή Τεκτονική επικήδεια τελετή του Βολταίρου
	(σύμφωνα με σχετικό Χειρόγραφο του Αρχείου της Αμερικάνικης Φιλοσοφικής Εταιρείας και Μετάλλιο το οποίο αποτελούσε τιμητικό ενθύμιο της περίστασης και το οποίο βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Τεκτονικού Μεγάρου, στη Φιλαδέλφεια. Ο αδελφός Χώκινς δηλώνει ότι ένα ακόμη δείγμα αυτού του σπάνιου μεταλλίου βρίσκεται στην κατοχή της Μεγάλης Στοάς του Μέκλενμπουργκ, στη Γερμανία).
21 Μαΐου 1779	Εκλέχθηκε Σεβάσμιος Διδάσκαλος της Στοάς των Εννέα Αδελφών και η εφορευτική
	επιτροπή ειδοποιώντας τον για την εκλογή αυτή στο Πασύ, κοντά στο Παρίσι, μίλησε περί των Σημαντικών και πολλών υποθέσεων τις οποίες είχε αναλάβει και σημείωσε ότι αντέχοντας αυτήν την ευθύνη θα μπορούσε να βρει χρόνο να «παρακολουθεί τις συνεδριάσεις των Ελευθεροτεκτόνων σα να ήταν ένας αδελφός με αρκετό ελεύθερο χρόνο». Ο Φραγκλίνος διετέλεσε Σεβάσμιος Διδάσκαλος για δύο χρόνια, ενώ η θητεία του είχε ανανεωθεί το 1780 (σύμφωνα με το «Μία Τεκτονική Στοά Πριν το 1789», του αδελφού Λουί Αμιάμπλ 1897, σελίδες 136, 145).
1781	Ορίστηκε μαζί με τον Τζέυ και τον Άνταμς να διαπραγματευθεί την υπογραφή της ειρήνης
	με τη Μεγάλη Βρετανία.
1782	Εκλέγεται Σεβάσμιος, ήτοι Σεβάσμιος Διδάσκαλος της Στοάς των Εννέα Αδελφών, στη
	Μεγάλη Ανατολή Παρισιού (σύμφωνα με τα έγγραφα του Αρχείου της Αμερικάνικης Φιλοσοφικής Εταιρείας)
7 Ιουλίου 1782	Μέλος της Σεπτής Στοάς του "Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ" (σύμφωνα με τα έγγραφα
	του Αρχείου της Αμερικάνικης Φιλοσοφικής Εταιρείας).
1785	Εκλέγεται επίτιμο μέλος της Στοάς των Καλών Φίλων, της Ρουέν, στη Γαλλία (σύμφωνα
	με τα έγγραφα του Αρχείου του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια).
24 Απριλίου 1785	Εκλέγεται Επίτιμος Σεβάσμιος της Σεπτής Στοάς του "Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ"
	(σύμφωνα με τα έγγραφα του Αρχείου της Αμερικάνικης Φιλοσοφικής Εταιρείας).
Σεπτέμβριος 1785	Επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια.
1785 - 1787	Ήταν πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου της Πενσυλβάνια (όργανο της τοπικής
	αυτοδιοίκησης).
27 Δεκεμβρίου 1786	Κατά την αφιέρωση ενός κηρύγματος το οποίο εκφωνήθηκε κατά παράκληση του Μέγα
	Διδασκάλου της Πενσυλβάνια, από τον αιδεσιμότατο Τζόζεφ Πίλμορ στην Εκκλησία του Αγίου Παύλου, της Φιλαδέλφεια, ο Φραγκλίνος αναφέρεται ως " ένας Ένδοξος Αδελφός του οποίου η διακεκριμένη μεταξύ των Τεκτόνων αρετή, του παρείχε το μέγιστο σεβασμό τους" (αντίγραφο από το Βιβλίο το οποίο βρίσκεται στο Αρχείο της Ιστορικής Εταιρείας της Πενσυλβάνια και τη Βιβλιοθήκη του Τεκτονικού Μεγάρου της Φιλαδέλφεια).
	17 Απριλίου 1790	Απεβίωσε.
	Πηγή: Nea Acropoli, www.mystica.gr

Read More

ΣΤΗΝ ΑΤΡΑΠΟ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 Η καταγωγή της Ροδοσταυρικής Φιλοσοφίας χάνεται στα βάθη των αιώνων. Πολλοί μεγάλοι διανοητές και φιλόσοφοι, όπως ο Sr. Francis Bacon, o Robert Fludd, o Isaac Newton, o Jacob Boehme, ήταν μέλη της κίνησης αυτής.

Ο συγγραφέας έχοντας μελετήσει επί σειρά ετών αυτή την Φιλοσοφία, με μια σειρά ομιλιών μας εισάγει στις βασικές Αρχές και τους Νόμους που την διέπουν. Με απλό και κατανοητό τρόπο μας παρουσιάζει την Διδασκαλία και την εφαρμογή της σε μερικά σύγχρονα προβλήματα όπως π.χ ο ρόλος της τέχνης στην εσωτερική ανάπτυξη του ανθρώπου, η ύπαρξη της ψυχής, η αστρολογία ως μέθοδος αυτογνωσίας, η επιρροή του περιβάλλοντος στην ατομική πρόοδο, σχόλια επί των ευαγγελικών κειμένων, η μέθοδος της γνώσης του Εσώτερου Εαυτού κ. ά.

Συγγραφέας :Γεώργιος Μπουσούτας – Θανάσουλας

Εκδ: Ασημάκη

Read More

Ο Μύθος του Όσιρι

Ο Όσιρις, (επίσης Ούζιρις, Αζάρ, Ουζάρ, Ουεζίρ, Ουζαρέ) του οποίου το όνομα είναι αρχαιοελληνική μεταγραφή της αιγυπτιακής λέξης Ουεζίρ, εξομοιώθηκε με πολλές θεότητες του ελληνικού πάνθεου, κυρίως δε με τον Διόνυσο και τον Άδη. Όντας αρχικά θεός της φύσης, ενσάρκωση του πνεύματος της βλάστησης, που πεθαίνει κατά το θερισμό και αναγεννάται όταν φυτρώνει ο σπόρος, ο Όσιρις λατρεύθηκε σε ολόκληρη την αρχαία Αίγυπτο ως θεός των νεκρών. Με την ιδιότητα αυτή αναρριχήθηκε μέχρι την πρώτη σειρά του αιγυπτιακού πανθέου[1]. Ο μύθος παρουσιάζει τον Όσιρι ουσιαστικά ως φετίχ μιας κατακτητικής φατρίας, η οποία τον επέβαλε αρχικά στην πόλη Ντζεντού -μεταγενέστερα Περ-Ουσίρ και Βούσιρι (αρχαιοελ.)- της Κάτω Αιγύπτου, όπου ο νέος θεός υποκατέστησε τον προηγούμενο κύριο της πόλης, τον Αντζετί[2]. Κατόπιν στην Άβυδο της 'Ανω Αιγύπτου, ο Όσιρις ταυτίστηκε με τον Χεντ Αμεντί (Khent Amenti), τον θεό-λύκο της δυτικής νεκρόπολης και έγινε η μεγάλη θεότητα των νεκρών. Εκεί του αποδιδόταν ενίοτε η προσωνυμία Χεντ Αμεντιού (Khent Amentiou), «Κύριος των Δυτικών», δηλαδή των νεκρών, που κατοικούσαν εκεί όπου δύει ο ήλιος[3]. Ο Όσιρις μαζί με τον Σέραπη χαρακτηρίζονταν Άζωνοι θεοί.
Ο μύθος του Όσιρι
Τα ιερογλυφικά κείμενα περιέχουν αρκετούς υπαινιγμούς σχετικά με τα έργα του θεού κατά την επίγεια ζωή του. Χάρη στον Πλούταρχο γνωρίζουμε τον μύθο του με αρκετή ακρίβεια[4]. Πρωτότοκος γιος του Γκεμπ και της Νουτ, ο Όσιρις γεννήθηκε στις Θήβες της Άνω Αιγύπτου. Αμέσως όταν συνέβη αυτό μία μυστηριώδης φωνή γνωστοποίησε στον κόσμο την έλευση του «Κυρίου του Σύμπαντος», προκαλώντας κραυγές χαράς. Όταν, όμως, έγιναν γνωστές οι συμφορές που τον απειλούσαν, η χαρά μετατράπηκε σε θρήνο. Όταν ο Ρα πληροφορήθηκε τη γέννηση του Όσιρι, χάρηκε. Παρά το γεγονός ότι είχε καταραστεί τη μητέρα του Νουτ να μη τον γεννήσει, τον κάλεσε κοντά του και τον αναγνώρισε ως κληρονόμο του θρόνου του.
Ωραιότερος και ψηλότερος από όλους ο μελαχροινός, όπως περιγράφεται, Όσιρις διαδέχθηκε τον πατέρα του Γκεμπ στον θρόνο της Αιγύπτου, όταν εκείνος αποσύρθηκε στον ουρανό, αναγορεύοντας ως βασίλισσα την αδελφή του Ίσιδα. Πρώτο μέτρο του νέου θεϊκού φαραώ ήταν η κατάργηση της ανθρωποφαγίας, η μεταβολή του νομαδικού βίου και η μόνιμη εγκατάσταση[5], όπως και η εκπαίδευση των υπηκόων του στην τέχνη της κατασκευής γεωργικών εργαλείων για την καλλιέργεια της γης και την παραγωγή σιταριού και σταφυλιών. Με αυτά θα παρασκεύαζαν τα απαραίτητα για τη διατροφή των ανθρώπων, δηλαδή τον άρτο, τον οίνο και τον ζύθο.
Ο Όσιρις εισήγαγε τη λατρεία των θεών, ανήγειρε τους πρώτους ναούς, σμίλεψε τις πρώτες εικόνες των θεών, διατύπωσε την τελετουργική τάξη και επινόησε τα δύο είδη αυλών, που έμελλε να συνοδεύουν τα άσματα κατά τη διάρκεια των εορτασμών. Μετά από αυτό ίδρυσε πόλεις και νομοθέτησε για τον λαό του δίκαιους νόμους, προσλαμβάνοντας την επωνυμία Ούνοφρις (ο καλός), με την οποία και είναι γνωστός ως τέταρτος θεϊκός Φαραώ.
Κατεξοχήν εκπολιτιστής ο Όσιρις επιθύμησε εκτός της Αιγύπτου να εκπολιτίσει και τον υπόλοιπο κόσμο. Αφήνοντας πίσω του την Ίσιδα, έφυγε για να κατακτήσει την Ασία, συνοδευόμενος από τον Θωθ τον Άνουβι και τον Οφόι. Εχθρός της βίας, προσεταιριζόταν υπό το σκήπτρο του, τη μία χώρα μετά την άλλη, με μοναδικό όπλο την πραότητα και τη μουσική. Λέγεται πως αφόπλιζε τους κατοίκους με άσματα και μουσική από διάφορα μουσικά όργανα. Επέστρεψε στην Αίγυπτο, έχοντας διατρέξει ολόκληρη τη γη και διαδίδοντας παντού τον πολιτισμό.

Θάνατος και ανάσταση
Επιστρέφοντας ο Όσιρις βρήκε το βασίλειό του σε λαμπρή κατάσταση. Η Ίσιδα είχε κυβερνήσει με σύνεση κατά την απουσία του. Ωστόσο, έπεσε θύμα της συνωμοσίας που προετοίμασε κρυφά ο αδελφός του Σετ, ο οποίος ήθελε να τον εκτοπίσει από τον θρόνο του. Στα εδάφια τα σχετικά με την Ίσιδα και τον Σετ υπάρχει λεπτομερής αφήγηση για πώς την 17η του μηνός Αθύρ, κατά το εικοστό όγδοο έτος της βασιλείας του, ο «καλός» θανατώθηκε και διαμελίστηκε από τους συνωμότες, καθώς και το πώς ανακάλυψε η πιστή σύζυγός του το σώμα του και το μετέφερε πίσω στην Αίγυπτο. Χρησιμοποιώντας τη μαγεία της με τη βοήθεια του Θωθ, του Άνουβι και του Ώρου η Ίσιδα κατόρθωσε να επαναφέρει στη ζωή τον Όσιρι. Εκείνος εμφανίσθηκε στη συνέχεια ενώπιον του δικαστηρίου των θεών, υπό την προεδρία του Γκεμπ, για να απαλλαχθεί τελικά από τις κατηγορίες του Σετ εναντίον του.

Ποίημα του Δαμαίου (περ. 125-100 ΠΚΧ) αφιερωμένο στον Όσιρι, όπου περιγράφεται ο θάνατός του από τον Σετ (Σεθ). Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Αναστημένος πλέον ο Όσιρις μπορούσε να επανακτήσει το θρόνο του και να εξακολουθήσει να βασιλεύει πάνω στους θνητούς. Εκείνος, ωστόσο, προτίμησε να εγκαταλείψει τη γη και να αποσυρθεί στα Ηλύσια Πεδία, όπου υποδεχόταν ευμενώς τις ψυχές των δικαίων και βασίλευε επί των νεκρών. Όπως είναι φυσικό, η υπόσχεση της ανάστασης και της αιώνιας ύπαρξης προσέδωσε ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στη λατρεία του Όσιρι. Όπως αποσύρθηκε ο Όσιρις χάριν του γιου του στο στερέωμα, έτσι και ο νεκρός φαραώ περνώντας στην οσιρική αθανασία μεταβιβάζει τη δύναμή του στον νέο μονάρχη[6].

Ερμηνείες του μύθου
Δόθηκαν στο παρελθόν αρκετές ερμηνείες για τον μύθο του Όσιρι. Θεωρήθηκε πνεύμα της βλάστησης[7], που πεθαίνει και αναγεννάται αδιάκοπα, καθώς ο Όσιρις συμβολίζει το σιτάρι, το αμπέλι και τα δέντρα. Συμβολίζει επίσης τον Νείλο, που κάθε χρόνο πλημμυρίζει, το φως του ήλιου, που σβήνει κάθε βράδυ και αναγεννάται λαμπρό κάθε αυγή. Η εχθρότητα μεταξύ των δύο αδελφών Όσιρι και Σετ θεωρείται πως συμβολίζει την τάση της ερήμου να καλύψει με άμμο την καλλιεργημένη γη, τις καταστρεπτικές εξορμήσεις των καυτών ανέμων κατά της βλάστησης, την αέναη επίθεση της ξηρασίας εναντίον του γονιμοποιού νερού, τον πόλεμο του σκότους εναντίον του φωτός[8].
Ωστόσο ο Όσιρις έγινε δημοφιλής ως θεότητα των νεκρών, διότι πρόσφερε στους πιστούς του την ελπίδα για μια αιώνια και ευτυχισμένη ζωή, σε έναν άλλο κόσμο δικαιότερο και αγαθότερο. Από την πρώιμη περίοδο της λατρείας του είναι βασιλέας των νεκρών. Ναι μεν απεικονίζεται ως βασιλέας, αλλά ως νεκρός βασιλέας -μομμιοποιημένος με βασιλικά εμβλήματα[9].

Λατρεία
Τιμώμενος σε ολόκληρη την Αίγυπτο, μαζί με τη σύζυγό του Ίσιδα και τον γιο του Ώρο, με τους οποίες σχημάτιζε την οσιρική τριάδα, λατρευόταν ιδιαίτερα στην Άβυδο, όπου οι ιερείς έδειχναν στους απειράριθμους προσκυνητές τον τάφο του. Οι πιστοί θεωρούσαν εαυτόν ευτυχή, αν κατόρθωναν να εξασφαλίσουν κοντά στο ιερό του τόπο ταφής, ή τουλάχιστον την άδεια να στήσουν εκεί αναθηματική στήλη με το όνομά του, καθώς πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο εξασφάλιζαν την εύνοια του «Καλού» στον άλλο κόσμο.

Εικονοπλασία
Ο Όσιρις απεικονίζεται με μορφή ανθρώπου, με εφαρμοστό ένδυμα, όρθιος ή καθισμένος στο θρόνο του. Φορά την υψηλή λευκή μίτρα, η οποία στολίζεται με δύο φτερά στρουθοκαμήλου και την οποία ονόμαζαν στέμμα Ατέφ (και ερυθρό περιλαίμιο. Σε άλλες απεικονίσεις τα χέρια του, βγαλμένα έξω από το νεκρικό σάβανο, κρατούν σταυρωμένα πάνω στο στήθος του το μαστίγιο και το εν είδει αγκίστρου σκήπτρο Χικ, εμβλήματα της ανώτατης εξουσίας. Πολυάριθμα είναι τα ονόματα και οι επωνυμίες του, οι οποίες φθάνουν περίπου τις εκατό, στις λιτανείες που διασώθηκαν στην Βίβλο των Νεκρών[8].
Ό Όσιρις ενσαρκωνόταν σε διάφορα ζώα, όπως στον ταύρο Όνουφι, στον ιερό κριό Μένδητα, στο πουλί Μπενού, αλλά επίσης και στο Τζεντ (Djed), ένα απλό φετίχ, το οποίο πιθανολογείται ότι ήταν και η πρώτη μορφή του, με την οποία οδηγούσε στους πολέμους τους προϊστορικούς πιστούς του. Αρχικά έχοντας τη μορφή κορμού ελάτης ή άλλου κωνοφόρου, το Τζεντ, κατά την κλασική εποχή απεικονιζόταν ως κίονας με τέσσερα κιονόκρανα, τα οποία σε ορισμένα κείμενα θεωρούνταν ότι αντιστοιχούσαν στη σπονδυλική στήλη του θεού και φυλάσσονταν στο ιερό της Βουσίριδος.

Παραπομπές - σημειώσεις

1. ↑ New Larousse Encyclopedia of Mythology 1968, 16
2. ↑ Ions Veronica 1968, 126.
3. ↑ Αφομοιώνοντας καταρχήν τους Θεούς Αντζετί και Χεντ Αμεντί ο Όσιρις ταυτίζεται μεταγενέστερα με τον Σεκέρ, τον θεό της μεμφιτικής νεκρόπολης στην Γκίζα. Βλ. επίσης Ions Veronica 1968, 127.
4. ↑ Βλ. περί Ίσιδος και Οσίριδος την εκτενή αφήγηση του μύθου
5. ↑ Μεγαλομάτης Κ. 1989, 237
6. ↑ Ions Veronica 1968, 129.
7. ↑ Έχει ενδιαφέρον εδώ η άποψη του Πορφύριου για το γεγονός ότι ο Όσιρις θεωρείτο δύναμη της βλάστησης [...]ο δέ Όσιρις παρ' Αιγυπτίοις τήν κάρπιμον παρίστησι δύναμιν, ήν θρήνοις απομειλίσσονται εις γήν αφανιζομένην εν τώ σπόρω, καί υφ' ημών καταναλισκομένην εις τροφάς. Λαμβάνεται δέ καί αντί τής ποταμίας τού Νείλου δυνάμεως. Αλλ' όταν μέν τήν χθονίαν γήν σημαίνωσιν, Όσιρις η κάρπιμος λαμβάνεται δύναμις: όταν δέ τήν ουρανίαν, Όσιρίς εστιν ο Νείλος, όν εξ ουρανού καταφέρεσθαι οίονται. Πενθούσι δέ καί τούτον, απομειλισσόμενοι τήν δύναμιν λήγουσαν καί αναλισκομένην. Η δέ εν τοίς μύθοις μισγομένη τώ Οσίριδι Ίσις η Αιγυπτία εστί γή: διόπερ ισούται καί κυεί καί ποιεί τούς καρπούς: διό ανήρ τής Ίσιδος Όσιρις καί αδελφός καί υιός παραδέδοται[...] Πορφύριος περί αγαλμάτων 10.
8. ↑ 8,0 8,1 New Larousse Encyclopedia of Mythology 1968, 17.
9. ↑ Η Μομμιοποίηση έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ταφής των θνητών, ως απόδειξη της συμμετοχής τους στο πάθος του Όσιρι. Κρατούσε περίπου 70 ημέρες και ήταν ιδιαίτερα περίπλοκη διαδικασία, τουλάχιστον στις πρώιμες περιόδους εφαρμογής της. Η διαδικασία εξαπλουστεύθηκε αργότερα και ακολουθείτο και από κοινούς θνητούς, εφόσον βέβαια διέθεταν την οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Βλ. επίσης Ions Veronica 1968, 130-131.

Read More

Ακούει Κανείς ;;;;;;

Όλοι έχουμε ακούσει ξανά και ξανά την έκφραση ότι ο Τεκτονισμός είναι αδελφότητα. Επίσης είναι γνωστό ότι οι Τέκτονες , μεταξύ μας, αποκαλούμαστε αδελφοί. Όμως φαίνεται ότι χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο χωρίς να κατανοούμε τη βαθύτερη σημασία του, περισσότερο από συνήθεια . Η λέξεις αδελφότητα και αδελφός βγαίνουν από το στόμα μας και όχι από την καρδιά μας.
Μπορώ να φέρω στο νου μου πολλές συνεδρίες όπου αποκαλούμε αδελφούς ανθρώπους που, όχι μόνον δεν το εννοούμε αλλά πολλές φορές είμαστε απέναντι τους και εχθρικοί. Και διαπιστώνει κανείς , δυστυχώς, ότι αυτή η μοναδικής σημασίας λέξη (αδελφός) βγαίνει αυτοματοποιημένα. Σίγουρα δεν είναι λάθος που οφείλεται στο πρωτόκολλο αλλά μάλλον πρόκειται για δικής μας αποτυχία και ανεπάρκεια να την κάνουμε κτήμα μας και να την κατανοήσουμε.
Ο αδελφός είναι μαζί με τους γονείς μας ο πιο κοντινός μας συγγενής. Μας συνδέουν πέρα από κοινωνικούς δεσμούς και βιολογικοί δεσμοί. Επίσης δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι είναι μια <<ιδιότητα>> την οποία δεν επιλέγουμε αλλά <<αποφασίζεται>> από άλλους παράγοντες πέρα από τη δική μας αρμοδιότητα (Θεός ; Φύση; O Καθένας έχει και διαφορετική θεώρηση).
Στον Τεκτονισμό όμως είναι κάτι παραπάνω από μια φυσική ιδιότητα. Είναι μια συνειδητή επιλογή που κάνει ο κάθε Τέκτονας από τα πρώτα του βήματα. Είναι μια δέσμευση , ενώπιων Θεού και ανθρώπων να δουλέψει απάνω στην αγάπη και την αδελφοσύνη , να τα κατακτήσει και στην συνέχεια να τα μεταλαμπαδεύσει στην κοινωνία. Όταν λοιπόν αναλαμβάνουμε αυτή τη δέσμευση συνειδητά πρέπει να προσπαθήσουμε να υλοποιήσουμε την έννοια της αγάπης και της αδελφοσύνης μέσα στην κοινωνία.
Δυστυχώς όμως, όπως προαναφέρθηκε , διαπιστώνουμε ότι οι σχέσεις των αδελφών δεν είναι αυτές που αρμόζουν σε ανθρώπους που (θεωρητικά τουλάχιστον) έχουν ταχθεί στον προαναφερθέντα σκοπό. Είναι λυπηρό να βλέπεις στις Στοές <<αδελφούς>> να δυσφορούν με την πρόοδο του αδελφού τους. <<Αδελφούς>> που έχουν θέσει ως σκοπό της Τεκτονικής τους ζωής τη συλλογή μεταλλίων , βαθμών και αξιωμάτων . <<Αδελφούς>> ( και το λέω με μεγάλη μου λύπη ως Τέκτονας) που στον Ελευθεροτεκτονισμό έρχοντε για να καλύψουν την επαγγελματική τους ανεπάρκεια ή την οικογενειακή τους αστάθεια. <<Αδελφούς>> οι οποίοι μελετούν τα Συντάγματα όχι για χάριν ευρυθμίας της συντεχνίας αλλά με μια νομικίστική (δεν έχω τίποτα με τους Νομικούς) διάθεση ώστε να εντοπίσουν το σφάλμα του αδελφού και να τον εκθέσουν. <<Αδελφούς>> οι οποίοι χωρίζουν τις Στοές σε Φέουδα και υπολογίζουν πόσους έχουν με το μέρος τους για να νιώθουν κάποια ασφάλεια στην εκάστοτε <εκλογική αναμέτρηση> που θα τους αναδείξει στα <<ανώτερα αξιώματα>>. Και ως φυσικό επακόλουθο είναι να δημιουργούνται έχθρες, διαφορές, αντιπαραθέσεις, διασπάσεις.
Ευτυχώς βέβαια δεν υπάρχουν μόνον αυτοί οι <<αδελφοί>>. Υπάρχουν και οι ΑΔΕΛΦΟΙ οι οποίοι είναι ταπεινοί, βαθύτατα συνειδητοποιημένοι για το τη ζητούν από τον Τεκτονισμό και οι οποίοι θέτουν τους εαυτού τους στην κάματο της αυτοβελτίωσης και της πνευματικής εξέλιξης ∙ που κατανοούν την λέξη αδελφός και την υπηρετούν.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να κατακτήσουμε αυτήν την πρωταρχική αλήθεια και έννοια που λέγετε Αδελφοσύνη πριν προχωρήσουμε παραπέρα. Αλλιώς υποκρινόμαστε και στην ουσία κοροϊδεύουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Είπον Αδελφοί μου….

Read More

Τεκτονισμός – Επικίνδυνος για τη Δημοκρατία ??????????

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ 27-01-2010

Τα σχόλια είναι περιττά…

Read More

Χάρι Χουντίνι – Ένας Θρυλικός Τέκτονας 1874 – 1926

Ο θρυλικός μάγος Χάρι Χουντίνι γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1874 στη Βουδαπέστη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Έριχ Βάις. Το 1878 η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ και ο πατέρας του έγινε ο πρώτος ραβίνος του Άπλετον στο Ουισκόνσιν. Ο ίδιος, από μικρή ηλικία, συνεισέφερε οικονομικά, πουλώντας εφημερίδες και γυαλίζοντας παπούτσια.
Σε ηλικία δεκατριών ετών ακολούθησε τους γονείς του στη Νέα Υόρκη, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Εκεί έμαθε και το πρώτο του μαγικό κόλπο, ανακαλύπτοντας έναν νέο κόσμο που τον σαγήνευσε.
Το 1891 έγινε επαγγελματίας μάγος και άλλαξε το όνομά του σε Χάρι Χουντίνι, το οποίο το εμπνεύστηκε από τον διάσημο γάλλο μάγο Ζαν Εζέν Ρομπέρ Ουντέν. Ήδη ήταν γνωστός ως ο «Βασιλιάς της Τράπουλας». Το 1893 γνωρίστηκε με την τραγουδίστρια και χορεύτρια Μπέατρις «Μπες» Ράνερ, με την οποία παντρεύτηκε δύο εβδομάδες αργότερα. Ως το τέλος της καριέρας του, η Μπες αποτελούσε τη βοηθό του επί σκηνής. Μαζί περιόδευσαν για περισσότερα από 30 χρόνια σ' όλη την Αμερική και την Ευρώπη.
Ο Χουντίνι έγινε θρύλος, ως ο άνθρωπος που δραπετεύει από ζουρλομανδύες, σχοινιά, χειροπέδες, αλυσίδες, ακόμα και από κελιά φυλακών. Το 1913 πραγματοποίησε ίσως το πιο γνωστό του νούμερο. Κατάφερε να απελευθερωθεί από έναν γυάλινο θάλαμο, γεμάτο με νερό, μέσα στον οποίο ήταν κρεμασμένος ανάποδα. Πέντε χρόνια αργότερα εξαφάνισε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Νεοϋορκέζων έναν ελέφαντα 10 τόνων!
Το 1916 ο Χάρι Χουντίνι έκανε την πρώτη εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη. Μέσα σε επτά χρόνια πρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες του βωβού κινηματογράφου και απέκτησε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας, στο Χόλιγουντ.
Το 1923 ο Χάρι Χουντίνι επισκέφτηκε ένα τοπικό πανεπιστήμιο στο Μόντρεαλ του Καναδά, προκειμένου να δώσει μία διάλεξη για τον πνευματισμό. Ζήτησε από έναν εθελοντή να τον χτυπήσει στην κοιλιά για ν' αποδείξει την αντοχή του στον πόνο. Πριν προλάβει να προετοιμαστεί, σωριάστηκε στο έδαφος από τη γροθιά ενός αθλητή του μποξ. Πολλοί πιστεύουν ότι ο πόνος του χτυπήματος κάλυψε αυτόν της σκωληκοειδίτιδας, η οποία δεν διεγνώσθη ποτέ. Ο θρυλικός μάγος πέθανε από περιτονίτιδα λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Οκτωβρίου, ανήμερα της γιορτής του Χάλογουιν.

Ο Χουντίνι μυήθηκε στον Τεκτονισμό στην Στοά St. Cecile No 568 της Νέας Υόρκης.

Read More

Τεκτονική Λέσχη Μοτοσικλετιστών - Η.Π.Α

  

Στις 24 -10-2009 η Τεκτονική Λέσχη Μοτοσικλετιστών της Πενσυλβανία των Η.Π.Α υπό τη καθοδήγηση  του Αδ. Howard Wohlheiter, Watsontown Lodge αριθ. 401 πραγματοποίησε εκδήλωση με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για ένα μικρό κορίτσι το οποίο πάσχει από υποπλασία του οπτικού νεύρου και ως εκ τούτου έχει εξαιρετικά περιορισμένη όραση. Πολλοί αδελφοί και φίλοι έδωσαν το παρόν και έτσι συγκεντρώθηκαν 5500 δολάρια.

Παράδειγμα προς μίμηση και όχι μόνον……

Read More

Σύγχυση στον Ελευθεροτεκτονισμό της Ρωσίας

Συνοδος των Μεγάλων Διδασκάλων της Β.Αμερικής για την επίλυση του προβλήματος

Σύγχυση επικρατεί στη Ρωσία με την εμφάνιση μιας ομάδας Τεκτόνων οι οποίοι, υπό την καθοδήγηση του Roman Gorodinsky , διεκδικούν τον τίτλο της επίσημης Μεγάλης Στοάς της Ρωσίας. Μάλιστα , για το σκοπό αυτό , έστειλαν επιστολές στις Μεγάλες Στοές όλου του κόσμου προκειμένου να αποσπάσουν την αναγνώριση.
Για το λόγo αυτό , οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι της Β.Αμερικής ανέλαβαν μια πρωτοβουλία προκειμένου να επιλυθεί το πρόβλημα. Από αυτή τη σύνοδο προέκυψε ότι ως Μεγάλη Στοά της Ρωσίας αναγνωρίζεται η υπό την καθοδήγηση του Μ.Διδασκάλου Andrei Bogdanov (πρώην υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές της Ρωσίας).
Στη σύνοδο συντονιστικό ρόλο ανέλαβαν οι: B.Tardivat του GLNF , Robert Heyat της πολιτείας της Κολούμπια και Thomas Jackson της Πενσυλβανία.

Read More

Νέα Ιστοσελίδα - www.grandorientarabe.org

محفل الشرق  العربي الأعظم

Μία νέα ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 2009 . Δημιουργήθηκε από την αναδιοργάνωση διαφόρων Τεκτονικών ομάδων που δραστηριοποιούνται στη Συρία ,το Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και την Παλαιστίνη. Οι ιδρυτές ισχυρίζονται ότι πρόκειται για συνέχιση της Αραβικής Μεγάλης Ανατολής  (1950) η οποία εργάζεται επάνω στο Σκωτικό Τυπικό.   Είναι μικτό Τάγμα και αριθμεί περί τους 300 αδελφούς και αδελφές από το Λίβανο, τη Συρία και την Ιορδανία.  

www.grandorientarabe.org

Read More

Ελευθεροτεκτονισμός – Η μεγάλη επιστροφή (Le Point)

Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η κάλυψη, από την μεγάλη εβδομαδιαία γαλλική εφημερίδα Le Point, του θέματος του Ελευθεροτεκτονισμού στην Γαλλία και το Βέλγιο.
Σε αυτό το αφιέρωμα ο συγγραφέας μας αναφέρει το όλο και αυξανόμενο ενδιαφέρον , τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών, για τον Ελευθεροτεκτονισμό καθώς και την αυξανόμενη επιρροή των θεσμών του Ελευθεροτεκτονισμού στην κοινωνία.
Είναι προφανές , τόσο από τον αριθμό των μελών όσο και από άλλες πληροφορίες που παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο , ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός τείνει να αναγεννήσει ξανά την κοινωνία (θεσμούς, αρχές, αξίες).
Στη Γαλλία υπάρχουν τέσσερις μεγάλες Τεκτονικές <<δυνάμεις..: Η Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας, η Μεγάλη Στοά της Γαλλίας, η Εθνική Μεγάλη Στοά της Γαλλίας, και η Γυναικεία Μεγάλη Στοά της Γαλλίας (Women’s Grand Lodge of France). Αυτές οι Μεγάλες Στοές αριθμούν περί τα 140.000 μέλη .
Στο Βέλγιο υπάρχουν και εκεί τέσσερις Τεκτονικές <<δυνάμεις>> οι οποίες και συνεργάζονται πολύ στενά ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές τους. Αυτές είναι η Μεγάλη Ανατολή του Βελγίου, η Μεγάλη Στοά του Βελγίου, η Γυναικεία Μεγάλη Στοά του Βελγίου και το Droit Humain.

Read More

Υποτροφίες από το Τεκτονικό Ίδρυμα

Η δημοσίευση αυτή γίνεται κατά ‘’παράβαση’’  του άγραφου νόμου που επικρατεί στις τάξεις των Τεκτόνων , του να μη δημοσιοποιούν τις προσφορές τους .

Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή ο κόσμος να γνωρίσει και αυτή την πτυχή του Τεκτονισμού.

Read More