Στον Άρη τον Κλεάνθη και το Μάρκο




Πέμπτη πρωί ενώ παλεύω με μια ντουζίνα χαρτιά στο γραφείο μου δέχομαι ένα μήνυμα στον υπολογιστή μου από ένα άγνωστο αδελφό .

<< Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ο αδελφός μας ........ νοσηλεύεται στο τάδε νοσοκομείο και έχει μεγάλη ανάγκη από αίμα. Αν κρίνετε σκόπιμο δημοσιεύστε στο blog σας αυτό το μήνυμα μήπως μπορέσουμε και βοηθήσουμε >>

Χωρίς δεύτερη σκέψη δημοσιεύω το μήνυμα του Άρη (ο αδελφός που έστειλε το mail) . Για να πω την αλήθεια δεν πίστευα ότι θα υπήρχε ανταπόκριση αλλά ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω μιας και ο ίδιος , δεν μπορώ να δώσω αίμα. Και δεν πίστευα ότι θα είχε αποτέλεσμα η ανάρτηση στο blog διότι σκεφτόμουν με την καχύποπτη σκατοσκέψη του μέσου πολίτη   <<άντε τώρα να πιστέψει ο άλλος ένα μήνυμα ενός αγνώστου για κάποιον άγνωστο.......>>.

Όμως τελικά οι αδελφοί απέδειξαν ότι υπάρχει συναίσθημα, φιλότιμο , αγάπη μέσα στις ψυχές των ανθρώπων και ας προσπαθούν κάποιοι, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συγκυρίες που βιώνουμε , να μας μετετρέψουν σε άβουλα όντα που σκέφτονται μόνον τον εαυτό τους αποξενωμένα από τους πάντες και τα πάντα. 

Ο Κλεάνθης από την Κατερίνη και ο Μάρκος από τη Λάρισα, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα ενός αγνώστου κι έδωσαν το αίμα τους για έναν άγνωστο.  Ναι ρε γαμώτο. Για έναν άγνωστο , που βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, που δεν τον γνώριζαν και που πιθανώς να μην τον γνωρίσουν ποτέ. Για έναν άγνωστο που ήταν όμως ......αδελφός τους .


Αν αυτό δεν είναι ανθρωπιά , αν αυτό δεν είναι αδελφική αγάπη , αν αυτό δεν είναι μεγαλείο ψυχής τότε τι είναι;

Άρη, Κλεάνθη  και Μάρκο σας ευχαριστώ που μας υπενθυμίσατε πως πρέπει να είναι οι αδελφοί.  Σας ευχαριστώ που μου υπενθυμίσατε πως πρέπει να είμαι .
Copyright © 2013 tektonismos.blogspot